แสงยามเช้าส่องผ่านกระจกรถเข้ามา สายลมยามรุ่งอรุณเย็นสบายเล็กน้อย
เฮยเสียจื่อเป็นคนแรกที่ตื่น เขาจัดการเตรียมอาหารเช้าง่าย ๆ อย่างคล่องแคล่ว วางขนมปังกับนมอุ่นไว้เรียบร้อย ไม่นานฉู่เนี่ยนก็ลงมาจากชั้นบน เขาจึงเรียกเธอมากินข้าว
ทั้งสองกินกันอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ยังไม่เห็นจางฉี่หลิง
ฉู่เนี่ยนเงยหน้ามองไปทางห้องนอนชั้นบน «เสี่ยวกวนยังไม่ตื่นอีกเหรอ?»
«ปกติป่านนี้คนใบ้ตื่นแล้วนี่นา?» เฮยเสียจื่อเองก็สงสัยอยู่บ้าง
สิ้นเสียงไม่นาน ก็มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากบันได จางฉี่หลิงเดินลงมา สีหน้าท่าทางเป็นปกติ ดูไม่ต่างจากทุกวันเลยแม้แต่น้อย
ฉู่เนี่ยนคิดว่าเขาคงเพิ่งมาอยู่ที่นี่ ยังไม่คุ้นชิน จึงไม่ได้ใส่ใจอะไร หยิบนมที่วางอยู่ข้างมือส่งให้เขา
จางฉี่หลิงยื่นมือมารับ มือของเขาเฉียดผ่านนิ้วฉู่เนี่ยนโดยไม่ตั้งใจ พอสัมผัสความอุ่นนั้น เขาก็ชักมือกลับไปอย่างรวดเร็วแทบจะโดยอัตโนมัติ นมเกือบหกออกมา
ฉู่เนี่ยนชะงักเล็กน้อย มองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ «เป็นอะไรไป? ตกใจอะไรขนาดนั้น?»
จางฉี่หลิงถูกสายตาตรงไปตรงมาของเธอมองจนหัวใจอุ่นวาบ เขาหันหน้าหนีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ หลบสายตาของเธอ
«?????»
เฮยเสียจื่อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหรี่ตามองจางฉี่หลิงทีหนึ่ง แล้วมองฉู่เนี่ยนทีหนึ่ง
ครู่ต่อมา แววตาก็ฉายความเข้าใจขึ้นมาทันที ก่อนจะยกยิ้มกว้างเกินเหตุ จงใจชะลอจังหวะกินข้าว สายตาจับจ้องจางฉี่หลิงที่แสร้งทำเป็นสงบนิ่งไม่วางตา เฝ้าดูเรื่องสนุกเงียบ ๆ
ฉู่เนี่ยนรู้สึกว่าเช้านี้คนสองคนนี้ไม่ค่อยปกติกันสักเท่าไร
……
เธอกลืนนมคำสุดท้ายลงไป หยิบตั๋วเข้าดันเจี้ยนขึ้นมา แล้วหันไปบอกเสี่ยวลู่ให้ขับรถ
ไม่นานนัก ระบบก็แจ้งเตือน
【ตรวจพบทางเข้าดันเจี้ยน】
【ผู้เล่นสามารถใช้ตั๋วเข้าดันเจี้ยนเพื่อเข้าสู่ดันเจี้ยนได้】
【ต้องการเข้าสู่ดันเจี้ยนหรือไม่】