สองทุ่ม เสียงระบบพลันดังขึ้น ทำฉู่เนี่ยนสะดุ้งจนต้องเหยียบเบรกกะทันหันและจอดรถ
【ผู้เล่นทุกท่าน โปรดพักผ่อนให้เพียงพอ การขับรถในเวลากลางคืนจะเพิ่มโอกาสเผชิญปัจจัยที่ไม่อาจคาดการณ์ได้ โปรดใช้ความระมัดระวัง】
【ในช่วงมือใหม่ไม่มีข้อกำหนดระยะทางที่ต้องขับต่อวัน แต่คนขยันย่อมได้รับรางวัลเสมอ】
【หลังฟ้ามืด โปรดตั้งสติให้ดี อย่าออกจากพาหนะ และอย่าปล่อยให้ “มัน” ได้ยินว่าคุณอยู่ที่นี่】
【หวังว่าพรุ่งนี้เราจะได้พบกันอีก ราตรีสวัสดิ์】
รถดับเครื่องแล้ว ฉู่เนี่ยนนั่งอยู่บนเบาะคนขับ
เธอทบทวนประโยคเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมา
“การขับรถในเวลากลางคืนจะเพิ่มโอกาสเผชิญปัจจัยที่ไม่อาจคาดการณ์ได้” ใช้คำว่า “โอกาส” แสดงว่ามีความสุ่ม แต่ไม่รู้ว่ามากน้อยแค่ไหน
อีกทั้งยังบอกว่า “เพิ่ม” แปลว่ากลางวันก็อาจเจอได้เหมือนกัน ที่ยังไม่เจอจนถึงตอนนี้อาจเป็นเพราะอยู่ในช่วงมือใหม่
“อย่าออกจากพาหนะ” คำสั่งนี้ยิ่งน่าสนใจ ถ้าออกจากพาหนะแล้วจะเกิดอะไรขึ้น หรือพาหนะเป็นเครื่องป้องกันภัยกันแน่?
ต้องเงียบไว้ จะมีใครได้ยิน? ดูท่ากลางคืนจะอันตราย ฉู่เนี่ยนมองหมอกหนาทึบสองข้างทางนอกหน้าต่างรถ อันตรายมาจากในหมอก หรือมาจากตัวถนนกันแน่?
ไม่ต้องรีบร้อน เดี๋ยวก็รู้เอง
ภายในรถเงียบสงัด เธอพับเบาะหลังลง ปูถุงนอนที่พกติดตัวมาตอนเดินป่า พอนอนเหยียดตัวได้อย่างทุลักทุเล มีดปอกผลไม้วางอยู่ในระยะเอื้อมถึง ชะแลงวางไว้ทางซ้ายมือ
เธอหยิบหมั่นโถวจากช่องเก็บของ ฉีกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมาหนึ่งห่อ แต่ไม่มีน้ำร้อนจึงทำกินไม่ได้ เลยบีบซองเครื่องปรุงออกมาเล็กน้อยแล้วป้ายลงบนหมั่นโถว ก่อนกัดไปคำหนึ่ง รสเค็มแผ่ซ่านในปาก น่าแปลกที่กินได้อยู่
เธอเก็บของที่เหลือกับแผ่นแป้งบะหมี่กลับเข้าช่องเก็บของ บิดเปิดขวดน้ำจิบหนึ่งอึก ของเหลวเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอ พอมีอาหารตกถึงท้องก็รู้สึกดีขึ้นมาก
กินเสร็จ เธอเอนพิงเบาะคนขับ หลับตาพักครู่หนึ่ง แต่เรื่องที่เกิดขึ้นตอนกลางวันกลับผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่ เธอลืมตาพรึบทันที
ต้องหาอะไรทำเบี่ยงเบนความสนใจ
เธอนั่งตัวตรง เปิดช่องเก็บของในเป้สะพายหลัง ไฟรถสองชิ้นที่ได้มาตอนกลางวันยังวางอยู่มุมหนึ่ง เปล่งแสงจาง ๆ เธอแตะมันหนึ่งครั้ง
【ตรวจพบอุปกรณ์เสริมพาหนะ: อุปกรณ์เสริมไฟหน้ารถสว่างวาบ *2 ต้องการอัปเกรดหรือไม่? เมื่ออัปเกรดแล้ว พาหนะของคุณจะได้รับระบบส่องสว่างแบบใหม่】
ฉู่เนี่ยนเลือก “ตกลง”
【กำลังอัปเกรด... อัปเกรดสำเร็จ】
พอได้ยินว่าอัปเกรดเสร็จ เธอก็เปิดไฟหน้ารถ
พรึ่บ—
แสงสีขาวสว่างจ้าพุ่งออกมาด้านหน้ารถ ฉู่เนี่ยนหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว
ลำแสงผ่าความมืด ส่องถนนตรงหน้าให้เห็นชัดแจ๋ว แม้แต่รอยร้าวเล็ก ๆ บนพื้นถนนก็ไม่มีทางหลบซ่อน
สว่างราวกับกลางวัน ตามความหมายตรงตัวของคำว่าสว่างราวกับกลางวันเลย
แสงส่องครอบคลุมพื้นที่กว้างอย่างน้อยสิบเมตร และทอดไปข้างหน้ากว่าร้อยเมตร นี่มันหลอดไฟกำลังสูงชนิดไหนกัน หรือเป็นดวงอาทิตย์ที่มนุษย์สร้างขึ้น?
ฉู่เนี่ยนอุทานว้าว
“ไม่เลวเลย”
จากนั้นเธอก็สังเกตเห็นการใช้พลังงาน บนหน้าจอมีตัวหนังสือเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมาหนึ่งบรรทัด
【ไฟหน้ารถ: กำลังใช้พลังงาน แบตเตอรี่หนึ่งก้อนรองรับการส่องสว่างต่อเนื่อง 24 ชั่วโมง】
ปิด ๆ ไปก่อน เธอใช้เจ้าดวงอาทิตย์น้อยนี่ไม่ไหวหรอก
แบตเตอรี่หนึ่งก้อนใช้ได้ 24 ชั่วโมง ตอนนี้เธอมีแบตเตอรี่อยู่แปดก้อน ดูเหมือนเยอะก็จริง แต่รถของเธอก็ต้องใช้แบตเตอรี่เหมือนกัน แถมยังไม่รู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหนกว่าจะหาแบตเตอรี่เพิ่มได้ เก็บไว้ใช้ขับรถดีกว่า
พอปิดไฟ รอบตัวก็กลับมามืดสนิทอีกครั้ง
เธอเปิดช่องสื่อสารโลก แสงสีฟ้าจาง ๆ ส่องใบหน้าฉู่เนี่ยน ทำให้ตอนนี้เธอดูนุ่มนวลเป็นพิเศษ
ช่องสื่อสารโลกยังคงมีข้อความไหลพรืด
[เขตเอชสิบเก้า · อย่าตามฉันมา]: มืดแล้ว พวกคุณนอนกันที่ไหน? พาหนะของฉันเป็นจักรยาน คืนนี้ไม่รู้จะนอนยังไงเลย
[เขตเอชสิบเก้า · ตาเฒ่าหลี่]: ระบบบอกว่าอย่าออกจากพาหนะ ขนาดข้าวฉันยังกินอยู่ในรถเลย
[เขตเอชสิบเก้า · หอยเชลล์นึ่งวุ้นเส้นกระเทียม]: เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่างวิ่งอยู่ข้างนอก ตกใจจนรีบปิดไฟรถเลย
ฉู่เนี่ยนเงี่ยหูฟังเสียงข้างนอกรถ แต่ไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวอะไร
[เขตเอชสิบเก้า · ถนนอยู่ที่ไหน]: อย่าเปิดไฟ! กลางคืนเปิดไฟก็เหมือนเป็นเป้านิ่ง ระบบไม่ได้บอกก็จริง แต่ฉันว่าหมายความแบบนี้แหละ
[เขตเอชสิบเก้า · หน้าตุ๊กตา]: กล่องรางวัลระยะทาง 300 กิโลเมตรของพวกคุณเปิดได้อะไรกันบ้าง? ฉันเปิดได้ดาบยาวเล่มหนึ่ง ฮ่า ๆๆ!
[เขตเอชสิบเก้า · ชีวิตฉันช่างรันทด]: ฉันมีแค่รถสามล้อโทรม ๆ ปั่นทั้งวันยังไปไม่ถึง 300 กิโลเมตรเลย!
[เขตเอชสิบเก้า · หน้าตุ๊กตา]: งั้นนายต้องรีบอัปเกรดพาหนะแล้วล่ะ พอพ้นช่วงมือใหม่ แต่ละวันจะมีข้อกำหนดระยะทางนะ
[เขตเอชสิบเก้า · ฉันรักการออกกำลังกาย]: ทุกคนใจเย็น ๆ อย่าเพิ่งลน แค่วันแรกเอง คนมีรถก็อยู่ในรถ อย่าออกมา ส่วนคนไม่มีรถก็เอาตัวเองผูกติดกับพาหนะไว้ จะได้ไม่พลิกตัวตอนนอนแล้วกลิ้งห่างออกไปจนพ้นระยะพาหนะ
ฉู่เนี่ยนเหลือบมองข้อความของ “ฉันรักการออกกำลังกาย” ผู้หญิงสายฟิตที่แลกชะแลงกับเธอเมื่อกลางวันยังอยู่ ดีเลย
เธอปิดหน้าจอ ปรับเบาะให้เอนต่ำแล้วห่อตัวในถุงนอน ความคิดยังคงคำนวณเรื่องต่าง ๆ อยู่ในหัว: ร้านค้าขาดอีก 60 แต้ม พรุ่งนี้ระหว่างทางต้องดูว่ามีอะไรเอาไปรีไซเคิลได้บ้าง เปิดร้านค้าให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน
ตอนนี้เธอไม่มีอาวุธดี ๆ มีดปอกผลไม้ก็เป็นแค่มีดธรรมดา แม้จะมีแบบพิมพ์หน้าไม้ แต่ไม่มีโต๊ะทำงาน เลยผลิตไม่ได้
อีกอย่าง ทักษะของเธอส่วนใหญ่เป็นทักษะสนับสนุน ไม่มีทักษะโจมตี ถ้าเจอคนที่พุ่งเข้ามาเอาชีวิต เธอคงได้จบเห่แน่
ต้องฝึกความแข็งแกร่งของร่างกาย แล้วหาทางได้ทักษะโจมตีมาด้วย
ไม้เบสบอลกับชะแลงที่เหลือ เธอไม่ได้เอาไปรีไซเคิลหรือแลกเปลี่ยน ตอนนี้ยังไม่มีอาวุธที่ดีกว่ามาแทน เก็บไว้ในมือมากหน่อยยังอุ่นใจกว่า
คิดไปคิดมา สติของเธอก็ค่อย ๆ พร่าเลือน ด้านนอกมีเสียงลมดังเป็นครั้งคราว ไกลออกไปมีเสียงทึบต่ำที่แยกไม่ออกว่าเป็นเสียงอะไร แต่วันนี้เธอเหนื่อยเกินไป ทั้งกายและใจอ่อนล้าจนหมดแรง สุดท้ายก็หลับไป
เช้าวันถัดมาเวลาหกโมง เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในรถตรงเวลา
【ฟ้าสว่างแล้ว ได้เวลาออกเดินทาง ขอให้วันนี้เป็นการเดินทางที่ราบรื่น】
ฉู่เนี่ยนลืมตาขึ้น คอปวดตึงอยู่บ้าง เบาะรถนอนไม่ค่อยเรียบ
เธอลุกขึ้นนั่ง นวดหน้า หยิบแครกเกอร์อัดแท่งจากช่องเก็บของมากัดสองชิ้น แล้วดื่มน้ำเล็กน้อย จากนั้นใช้น้ำที่เหลือแปรงฟัน ไม่กล้าเปลืองน้ำล้างหน้า แต่ในเป้เดินป่ามีทิชชูเปียกอยู่ เธอหยิบออกมาแผ่นหนึ่ง เช็ดหน้าและมือพอให้สะอาด ทิชชูเปียกที่ใช้แล้วก็ยังเสียดายไม่ยอมทิ้ง วางไว้ข้าง ๆ พอแห้งแล้วยังใช้แทนกระดาษชำระได้
จากนั้นเธอม้วนถุงนอนเก็บเข้าช่องเก็บของ แล้วไปนั่งบนเบาะคนขับและสตาร์ตรถ
วันนี้หมอกจางกว่าเมื่อวานมาก ทัศนวิสัยดีขึ้นเยอะ พอมองเห็นเค้าโครงของสองข้างทางหลวงราง ๆ คล้ายจะมีพุ่มไม้เตี้ยกับกองหิน แต่ไกลกว่านั้นก็มองไม่ชัดแล้ว
ไม่รู้ว่าพอพ้นช่วงมือใหม่ หมอกจะหายไปหรือเปล่า
ขับไปได้ประมาณสองชั่วโมง ฉู่เนี่ยนก็เห็นสิ่งของชิ้นหนึ่งอยู่กลางถนนข้างหน้า
กล่องไม้ใบหนึ่ง ขนาดไม่ใหญ่ ประมาณกล่องใส่รองเท้า วางอยู่กลางถนนพอดี ด้านบนพ่นเลข “300” ด้วยสีขาว
เธอเหยียบเบรก แต่ไม่ได้ลงจากรถทันที สังเกตรอบข้างก่อน ทั้งด้านหน้าและด้านหลังไม่มีรถ หมอกทั้งสองฝั่งก็เงียบสงบ รออยู่ประมาณหนึ่งนาที เธอถึงหยิบชะแลงลงจากรถ
เดินมาหยุดหน้ากล่อง ในระยะห่างพอสมควร เธอใช้ชะแลงเคาะดู ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นเดินวนรอบกล่องหนึ่งรอบ ก็ไม่พบกับดัก
คราวนี้เธอจึงสอดชะแลงเข้าไปในร่องฝากล่อง ออกแรงงัด แผ่นไม้ส่งเสียงเอี๊ยดก่อนเด้งเปิดออก
【ยินดีด้วย คุณได้รับ: ขนมปัง *3 น้ำแร่ 500 มิลลิลิตร *1 สตรอว์เบอร์รี *5】
【รางวัลคริติคอลเพิ่มเป็นสองเท่า! ได้รับ: ขนมปัง *6 น้ำแร่ 500 มิลลิลิตร *2 สตรอว์เบอร์รี *10】
ฉู่เนี่ยนหยิบสตรอว์เบอร์รีสิบลูกขึ้นมา สีแดงสด ดูเหมือนล้างมาแล้ว มีหยดน้ำเกาะอยู่ด้วย แม้จะเพิ่งผ่านไปวันเดียว แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนไม่ได้กินผลไม้มานานมาก
เธอหยิบลูกหนึ่งใส่ปาก หวานจัง!
ส่วนที่เหลือเธอค่อย ๆ เก็บลงช่องเก็บของใน “กระเป๋าใบใหญ่” แยกสตรอว์เบอร์รีไว้ช่องหนึ่ง จะให้รางวัลตัวเองวันละลูก
เธอหันกลับขึ้นรถ แล้วขับต่อไป
ระหว่างทางไม่มีอะไรเกิดขึ้น น่าเบื่อชะมัด
เธอขับรถไปพลางเปิดช่องสื่อสารโลกไปพลาง
พอเปิดขึ้นมาก็สัมผัสได้ทันทีว่าวันนี้บรรยากาศในช่องสื่อสารเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
[เขตเอชสิบเก้า · ไม่อยากจับกลุ่มกับพวกปัญญาอ่อน]: ฉันฆ่าผู้เล่นคนหนึ่ง แล้วได้เสบียงกับทักษะทั้งหมดของเขามา
เอี๊ยด—! รถหยุดกะทันหัน
ฉู่เนี่ยนจ้องข้อความนั้น เธอรู้ว่าบรรยากาศที่เคยค่อนข้างสงบคงไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้ว เพราะข้อความนี้
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็วอยู่แล้ว
แทนที่จะลำบากเก็บเสบียง ฆ่าผู้เล่นด้วยกันเองกลับได้ของมากกว่าและเร็วกว่า คนที่ควบคุมความโลภไม่ได้ ในโลกที่ไร้ทั้งศีลธรรมและกฎหมายแห่งนี้ จะก่อเรื่องโหดร้ายอะไรขึ้นบ้าง แค่คิดก็รู้แล้ว
ต่อไปเจอสัตว์ประหลาดอาจยังดีกว่าเจอพวกเดียวกัน
หลังสงบสติอารมณ์ได้ ฉู่เนี่ยนก็ขับรถต่อ
เพราะข้อความนี้ ช่องสื่อสารโลกจึงระเบิดขึ้นมาทันที
[เท้าใหญ่ท่องทั่วหล้า]: ??
[หอยเชลล์นึ่งวุ้นเส้นกระเทียม]: ???
[อย่าตามฉันมา]: เชี่ย จริงเหรอ?
[ลิงห้อยเสาไฟฟ้าเล่นเป็นสัญญาณไฟจราจร]: นายบ้าไปแล้วหรือไง? กล้าฆ่าคนด้วยเหรอ?
[ไม่อยากจับกลุ่มกับพวกปัญญาอ่อน]: มันลงมือก่อน ถ้าฉันไม่ฆ่า คนที่ตายก็คือฉัน แต่ประเด็นคือ—ฆ่าผู้เล่นได้ผลตอบแทนมากกว่าคุ้ยขยะเป็นกอง
[ถนนอยู่ที่ไหน]: นายฆ่าใคร?
[ไม่อยากจับกลุ่มกับพวกปัญญาอ่อน]: คนที่ชื่อ “รวยล้นฟ้า” เพิ่งลงจากรถ คว้าขวานมาแล้วคิดจะฟันฉัน ฉันเลยฆ่ากลับ ขวาน เสบียง ทักษะของมันเป็นของฉันทั้งหมด
[ตาเฒ่าหลี่]: ……
[หน้าตุ๊กตา]: น่ากลัวเกินไปแล้ว แบบนี้พวกเราก็ต้องระวังคนด้วยสิ?
[ฉันรักการออกกำลังกาย]: ระบบกำลังเลี้ยงกู่ชัด ๆ เสบียงไม่พอ ก็เอาผู้เล่นมาเติม
[ขอดื่มน้ำอัดลมเย็น ๆ]: มีใครยืนยันได้ไหม? อย่าบอกนะว่าแต่งเรื่องขึ้นมา
[ไม่อยากจับกลุ่มกับพวกปัญญาอ่อน]: จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่พวกคุณ แต่ต่อไปฉันจะเดินอ้อมทันทีที่เห็นคน อย่าหวังว่าจะฆ่าฉันได้
[อย่าตามฉันมา]: ถ้าสองคนมาเจอกัน ใครลงมือก่อนก็ได้เปรียบงั้นเหรอ?
[หอยเชลล์นึ่งวุ้นเส้นกระเทียม]: แม่งเอ๊ย เกมบัดซบนี่!
[ถนนอยู่ที่ไหน]: ฉันบอกตั้งนานแล้วว่าระบบไม่ได้หวังดี แจกเสบียง แจกทักษะ แล้วก็ปล่อยให้พวกคุณฆ่ากันเอง คนที่รอดก็จะกลายเป็นราชันกู่
[หน้าตุ๊กตา]: ขอพระโพธิสัตว์คุ้มครอง อย่าให้ฉันเจอใครเลย!
[ไม่อยากจับกลุ่มกับพวกปัญญาอ่อน]: คุณไม่อยากฆ่าคน แต่คนอื่นอาจอยากฆ่าคุณก็ได้ ระวังตัวไว้
ฉู่เนี่ยนมองข้อความที่เด้งขึ้นมาทีละบรรทัด เธอนึกถึงชายอ้วนเมื่อวาน ถ้าตอนนั้นเขาไม่ได้เกิดกามราคะกับเธอ แต่คิดจะฆ่าเธอแทนล่ะ? ถ้าคนที่เธอเจอไม่ใช่พวกหื่นกามแต่โง่เขลา หากเป็นคนที่รอบคอบและโหดเหี้ยมกว่านี้ล่ะ?
เธอเหลือบมองจำนวนคนในเขตอีกครั้ง
เมื่อวานตอนเข้ามามีหนึ่งแสนคน ตอนนี้เหลือเก้าหมื่นหนึ่งพันกว่า
ยังไม่ถึงวัน คนหายไปกว่าแปดพันคนแล้ว
เธอปิดช่องสื่อสาร มือทั้งสองกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีด รถยังคงแล่นไปข้างหน้า หมอกสองข้างทางค่อย ๆ ถอยห่าง ราวกับเส้นทางนี้ไม่มีวันสิ้นสุด
ความกลัวทั้งหมดเกิดจากอาวุธไม่พอ เธอยังอ่อนแอเกินไป
อาวุธ แข็งแกร่งขึ้น เรื่องนี้รอไม่ได้แล้ว
ฉู่เนี่ยนสูดหายใจลึก ดึงความสนใจกลับมาที่ถนน
ตลอดทั้งวันนี้ เธอเจอสถานีบริการน้ำมันที่ชำรุดแห่งหนึ่ง ขนาดเล็กกว่าสถานีขยะเมื่อวานมาก ของก็มีไม่มาก คุ้ยได้แค่น้ำสามขวด กระบองสองท่อนหนึ่งอัน กระทะก้นแบนเก่า ๆ แต่ยังใช้ได้หนึ่งใบ และไม้ขีดหนึ่งกล่อง รางวัลคริติคอลเพิ่มขึ้นสามเท่า
เธอยังเจอรถเก๋งเก่าที่ถูกทิ้งอยู่ข้างทาง ดูดน้ำมันจากถังออกมาได้ครึ่งถังเล็ก ๆ
นอกจากน้ำกับน้ำมันแล้ว ของอย่างอื่นเธอส่งให้ระบบรีไซเคิลทั้งหมด
รวมกับรางวัลคริติคอลที่เพิ่มเป็นสองเท่า
ในที่สุดก็สะสมแต้มครบ 800
【ปลดล็อกร้านค้าระบบแล้ว!】
เธอเปิดร้านค้าดูแวบหนึ่ง ของด้านในทำให้หัวใจเต้นแรง: ตั๋วสุ่มทักษะ บัตรเข้าดันเจี้ยน ปืนใหญ่เลเซอร์แบบพกพา แกนกลางอัปเกรดพาหนะ หินเสริมความแข็งแกร่งทักษะ บัตรรักษาระดับสูง ปีกบิน ตุ๊กตาตัวแทน แบบพิมพ์เครื่องกรองน้ำ... มีสารพัดชนิดจนตาลาย
แต่ราคาก็ชวนตะลึงเหมือนกัน ตัวเลขศูนย์เรียงเป็นพรวนจนเธอไม่อยากนับ
เธอเปิดตัวกรอง เรียงราคาจากต่ำไปสูง ของที่ถูกที่สุดคือน้ำ ขวดละ 500 มิลลิลิตร ราคา 10 แต้ม
ถัดมาคือขนมปังกับเนื้อแห้ง อาหารที่เลือกซื้อได้มีแค่นี้
ต่อจากนั้นเป็นเสื้อผ้า รองเท้า เครื่องนอนครบชุด ราคา 20-30 แต้มก็ซื้อได้
สินค้าของใช้ในชีวิตประจำวันมีให้ซื้อแค่นี้ วางขายกระจัดกระจายอยู่ด้านหน้า
ถัดจากนั้นก็เป็นสินค้าอย่างแกนกลางอัปเกรด ของพวกนี้มีเยอะจนน่าแปลกใจ แต่เสบียงจำเป็นในชีวิตประจำวันกลับมีน้อยจนน่าสงสาร
ส่วนของที่ดูไฮเทคและล้ำสมัย มีอยู่เต็มไปหมด
หาอยู่ตั้งนาน ในที่สุดเธอก็เจอสิ่งที่ต้องการ
【โต๊ะทำงาน】
โต๊ะทำงานระดับต่ำ 100 แต้ม ระดับกลาง 500 แต้ม ระดับสูง 2,000 แต้ม
โชคดีที่เธอมีทักษะเพิ่มรางวัลคริติคอล ไม่อย่างนั้นอย่าว่าแต่ซื้อของเลย แค่เปิดร้านค้าก็ยังทำไม่ได้ พ่อค้าหน้าเลือด ของแพงขนาดนี้ได้ยังไง!
สุดท้ายเธอก็จำใจซื้อโต๊ะทำงานระดับกลาง แต้มลดฮวบในพริบตา
【ตรวจพบว่าผู้เล่นซื้อโต๊ะทำงานระดับกลาง ต้องการติดตั้งในพาหนะหรือไม่?】
“ตกลง”
【กำลังติดตั้ง... เสร็จสิ้น】
หน้าจอในรถที่ไม่เคยมีปฏิกิริยาอะไรพลันสว่างวาบขึ้นมา เปล่งแสงสีฟ้า บนหน้าจอปรากฏไอคอนโต๊ะทำงาน เมื่อแตะเข้าไปก็เข้าสู่หน้าใหม่ มีข้อความแสดงว่า “กรุณาใส่แบบพิมพ์” ฉู่เนี่ยนจึงใส่แบบพิมพ์หน้าไม้ที่ได้มาเมื่อวานลงไป
【ผลิตหน้าไม้อัตโนมัติ: เหล็ก *5 ไม้ *10 พลาสติก *5】
เธอมีไม้กับพลาสติก แต่ไม่มีเหล็ก
ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง
สองทุ่ม เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง เนื้อหาซ้ำกับเมื่อวานทุกประการ ราวกับเปิดเทปบันทึกเสียง
【ผู้เล่นทุกท่าน โปรดพักผ่อนให้เพียงพอ... ราตรีสวัสดิ์】
ฉู่เนี่ยนหยิบแครกเกอร์อัดแท่งมากัด เปิดช่องสื่อสารโลก ตั้งใจจะแลกเหล็ก
[สาวน้อยสดใสแม่แมลงสาบ]: แลกน้ำหรืออาหารกับเหล็ก
[รอดมาได้อีกวัน]: เธอจะเอาเหล็กไปทำอะไร?
[หอยเชลล์นึ่งวุ้นเส้นกระเทียม]: เขาต้องมีประโยชน์ถึงต้องใช้สิ จะถามไปเรื่อยทำไม?
[รอดมาได้อีกวัน]: ถามไม่ได้หรือไง? พวกเราตกลงมาอยู่ในเกมเฮงซวยนี่ ก็ควรร่วมมือกันและแบ่งปันข้อมูลไม่ใช่เหรอ?
[ถนนอยู่ที่ไหน]: งั้นก็แบ่งปันข้อมูลที่คุณรู้มาก่อนสิ
……
เธอไม่สนใจการโต้เถียงในช่องสื่อสาร กดเข้าไปดูข้อความส่วนตัว กรองพวกเรียกคะแนนสงสาร พวกขอของฟรี พวกชอบหลอกคน... แล้วจู่ ๆ ก็เห็นชื่อผู้ใช้ที่คุ้นเคย
[ฉันรักการออกกำลังกาย]: ฉันมีเหล็ก เธอมีน้ำไหม? เหล็กหนึ่งก้อนแลกน้ำ 500 มิลลิลิตรสองขวด ได้ไหม?
[สาวน้อยสดใสแม่แมลงสาบ]: ได้ ฉันต้องการเหล็ก 5 ก้อน
[ฉันรักการออกกำลังกาย]: ตกลง ฉันเปิดรายการแลกเปลี่ยนแล้ว กดยืนยันด้วย
เธอกดยืนยัน น้ำในกระเป๋าหายไปเกือบครึ่ง แล้วเหล็ก 5 ก้อนก็ปรากฏขึ้นมา
ตอนนี้น้ำยังพอใช้ พรุ่งนี้อาจหาเพิ่มได้ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ยังซื้อจากร้านค้าได้ แต่เธอไม่รู้ว่าจะหาเหล็กได้จากที่ไหน ตอนนี้ไม่มีเบาะแสอะไรเลย ในร้านค้าก็ไม่มีขายวัสดุพื้นฐานพวกนี้
เธอต้องผลิตหน้าไม้ให้ได้ ถ้ายังถือมีดปอกผลไม้ไว้ตลอดก็ไม่อุ่นใจ
เธอใส่วัสดุลงในโต๊ะทำงาน
【กำลังผลิตหน้าไม้... ผลิตเสร็จสิ้น】
หน้าไม้อัตโนมัติขนาดเล็กที่ยิงต่อเนื่องได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉู่เนี่ยน
ขนาดกำลังพอดี ถือมือเดียวได้ แขนหน้าไม้ที่แข็งแรงกางออกทั้งสองด้าน ภายในตัวเครื่องมีซองลูกดอก สามารถขึ้นลูกและป้อนกระสุนได้เอง ตัวเรือนโลหะเย็นเยียบและแข็งแกร่ง น้ำหนักในมือกำลังดี ขนาดก็พกพาสะดวก
เสียอย่างเดียว เธอคงต้องฝึกความแม่นยำในการเล็ง
ฉู่เนี่ยนพับเบาะหลังลง ปูถุงนอน แล้วเริ่มวิดพื้น ร่างกายกับพละกำลังของเธออ่อนแอเกินไป ต้องฝึกให้แข็งแรงขึ้น
ทำไปสักพักก็พัก
พักมากกว่าทำ เธอเองก็รู้ว่าตัวเองอ่อนหัด ไม่ได้ฝืน ค่อย ๆ ทำไป
เธอเงยหน้ามองเวลาบนหน้าจอระบบ สี่ทุ่มครึ่งแล้ว
กำลังจะบ้วนปากล้างหน้าแบบง่าย ๆ แล้วเข้านอน
จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงซู่ซ่าดังมาจากนอกรถ
เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังคลานอยู่ใต้ท้องรถ