มือของฉู่เนี่ยนหยุดค้างอยู่ตรงขอบถุงนอน
เสียงข้างนอกดังถี่ระรัว ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตตัวเดียวกำลังคลาน แต่เป็นฝูง เสียงซ่า ๆ สวบสาบ กรงเล็บขูดไปกับพื้นถนน ราวกับจงใจยั่วโมโหคนในรถ
เธอกลั้นหายใจ ค่อย ๆ ขยับไปที่หน้าต่าง
ข้างนอกมืดสนิท มองอะไรไม่เห็น รถไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแสงจันทร์ซีดขาวส่องลอดหมอกลงมาเล็กน้อย เธอหรี่ตามองอยู่หลายวินาที ถึงค่อยแยกแยะเงาร่างสีเทาดำออกมาได้หลายตัว
หนู
ขนาดพอ ๆ กับลูกแมว แถมยังเป็นหนูทางใต้ด้วย
หางยาว ขนตั้งชัน ดวงตาเรืองแสงสีเขียว幽幽อยู่ในความมืด กะคร่าว ๆ มีอย่างน้อยยี่สิบสามสิบตัวล้อมรอบรถ ด้านหลังยังมีอีกหลายตัวทยอยโผล่ออกมาจากหมอก
แค่เห็นก็แทบจะเป็นโรคกลัวที่แคบแน่นขนัดแล้ว
ฝ่ามือของฉู่เนี่ยนเริ่มชื้นเหงื่อ เธอเป็นคนทางเหนือ ไม่เคยเห็นหนูตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อน แถมหนูยังเป็นสัตว์สกปรกเต็มไปด้วยเชื้อโรค ตอนนี้ยังมากันเป็นฝูงอีก
ระบบบอกว่าห้ามออกจากพาหนะ แสดงว่าพาหนะยังค่อนข้างปลอดภัย ตอนนี้เธอนั่งอยู่ในรถ ประตูล็อก กระจกก็แข็งแรง ขอแค่ไม่ออกไปข้างนอก พวกนี้ก็ทำอะไรเธอไม่ได้
พอฟ้าสว่าง พวกมันก็คงแยกย้ายกันไปเอง ฉู่เนี่ยนปลอบใจตัวเอง
ทันใดนั้นก็มีเสียงเอี๊ยดดังขึ้น ฉู่เนี่ยนหันขวับไป เห็นหนูตัวหนึ่งกระโดดขึ้นไปบนฝากระโปรงตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ฟันของมันแทะกระจกสองที ทิ้งรอยขาวไว้สองรอย
หัวใจฉู่เนี่ยนบีบรัด
ตอนนี้มีตัวหนึ่งกระโดดขึ้นมา ต่อไปก็จะมีมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วรอจนฟ้าสว่างจะรอดจริงหรือ? วันนี้รอดได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ? มะรืนนี้ล่ะ? จะไม่ออกไปข้างนอกตลอดไปหรือไง?
เธอมองจำนวนคนในพื้นที่อีกครั้ง เมื่อวานมีมากกว่าเก้าหมื่นหนึ่งพันคน ตอนนี้เหลือแค่แปดหมื่นเก้าพันแล้ว
คืนเดียว คนหายไปสองพันคน
หนูที่ล้อมรถอยู่เป็นทั้งอันตรายและโอกาส
คนกล้ากินอิ่ม คนขี้ขลาดอดตาย
เธอยังมีบัตรรักษาพยาบาลระดับต้น แค่หนูเอง ลองเสี่ยงสักตั้ง!
ฉู่เนี่ยนกัดฟัน
เธอหยิบน้ำมันเบนซินที่เก็บได้ตอนกลางวันออกมาจากช่องเก็บของ มีอยู่ครึ่งถังเท่านั้น แยกเก็บไว้ในช่องหนึ่งโดยเฉพาะ เธอวางมันไว้ตรงประตูที่นั่งข้างคนขับ แล้วหยิบไฟแช็กใส่กระเป๋า มีดผลไม้เหน็บไว้ด้านหลังเอว แต่คิดไปคิดมาก็เปลี่ยนเป็นไม้เบสบอล หน้าไม้เธอไม่เคยฝึก ความแม่นยำไม่ดี หนูวิ่งเร็ว แถมยังมีเยอะ เล็งยาก ใช้ไม้เหวี่ยงฟาดน่าจะถนัดกว่า
เธอสูดหายใจลึก ผลักประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับให้เปิดแง้มไว้ ทางนี้มีหนูน้อยกว่า
ยกถังน้ำมันลงมาวางไว้ข้างเท้า
หนูตัวหนึ่งพุ่งกระโจนเข้าหาฉู่เนี่ยน เธอเหวี่ยงไม้ลงไปเต็มแรง ฟาดเข้ากลางหัวมันพอดี ความรู้สึกของกระดูกแตกส่งผ่านด้ามไม้มา หนูตัวนั้นสิ้นฤทธิ์โดยไม่ทันร้องสักแอะ
ยังดี ถึงจะมีเยอะ แต่ตัวเปราะมาก
เพิ่งจัดการตัวหนึ่งได้ อีกสามสี่ตัวก็กรูกันเข้ามาทันที เธอเหวี่ยงไม้เบสบอลกวาดเป็นวงกว้าง ปัง ๆ ๆ หนูตัวแล้วตัวเล่าถูกฟาดกระเด็นออกไป
เธอออกแรงไม่เป็น ทำได้แค่ใช้กำลังล้วน ๆ ไม่มีเทคนิคอะไร อาศัยอะดรีนาลีนประคองตัวไว้เท่านั้น
หนูเร็วกว่าที่เธอคิดไว้มาก เผลอเพียงนิดเดียว กรงเล็บก็กรีดหน้าแข้งเป็นแผล เจ็บแสบไปหมด
น้ำตาไหลพรากออกมาทันที
แต่ตอนนี้ไม่มีทางถอยแล้ว ได้แต่กัดฟันสู้ หันกลับไปฟาดหนูตัวที่เพิ่งกัดเธอจนแบน แล้วหันไปจัดการอีกสองตัวที่กระโจนเข้ามาจากทางขวา
เธอกวาดพื้นที่รอบรถให้โล่งได้เพียงเล็กน้อย มองดูหนูที่ยังทยอยโผล่ออกมาจากหมอกไม่ขาดสาย
เธอรีบหันไปยกถังน้ำมันที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา เปิดฝาแล้วสาดน้ำมันไปตามแนวรอบรถครึ่งวงกลม กลิ่นน้ำมันกระจายไปในสายลมกลางคืน หนูที่เหลือไม่กี่ตัวได้กลิ่นก็ชะงักลังเลไปชั่วขณะ ฉู่เนี่ยนไม่ปล่อยให้พวกมันตั้งตัวได้ ไฟแช็กดังแกร๊กก่อนถูกโยนลงไปในน้ำมัน เธอรีบถอยหลัง ก่อนเปลวไฟจะลุกโชนขึ้นมา
ตูม!
เปลวไฟลามไปตามทางน้ำมันในพริบตา ก่อตัวเป็นวงไฟครึ่งวงกลมล้อมปกป้องรถไว้ หนูที่หนีไม่ทันส่งเสียงร้องโหยหวนอยู่ในกองไฟ กลิ่นขนไหม้ปนกับกลิ่นน้ำมันพุ่งเข้าจมูก
ฉู่เนี่ยนถอยกลับไปข้างรถ เปิดประตู แต่ไม่กล้าขึ้นไป เธอกลัวว่าไฟจะลามควบคุมไม่ได้แล้วเผารถไปด้วย
โชคดีที่ไฟไม่ลามมาทางนี้ พอเห็นว่าเผาไหม้ไปเกือบหมดแล้ว เธอถึงหันกลับขึ้นรถ
เพิ่งนั่งลงก็รู้สึกเจ็บแสบร้อนไปหมดทั้งขา แขน และมือ แผลที่ขาเลือดยังซึม หลังมือก็มีรอยข่วนอยู่หลายรอย ที่สาหัสที่สุดคือแขนทั้งข้าง ถูกกัดเนื้อหายไปทั้งชิ้น
เธอหยิบบัตรรักษาพยาบาลจากช่องเก็บของมาใช้หนึ่งใบ เลือดที่ขาหยุดไหลแล้ว หลังมือก็หายดี แต่แขนยังไม่หาย เธอจึงใช้เพิ่มอีกใบ…จนบัตรรักษาพยาบาลหมด แผลของเธอถึงหายสนิท
【กำจัดฝูงหนูกลายพันธุ์สำเร็จ ได้รับ: แต้มระบบ 230 แต้ม เนื้อหนูกลายพันธุ์ 10 ชิ้น หนัง 2 ผืน หินพลังงาน 2 ก้อน บัตรรักษาพยาบาลระดับกลาง 3 ใบ น้ำ 500 มล. 10 ขวด หม้อไฟสำเร็จรูป 5 ชุด แกนยกระดับพาหนะ 1 ชิ้น การ์ดขยายพื้นที่พาหนะ 1 ใบ เหรียญตราผู้กล้า 1 เหรียญ】
【รางวัลคริติคอลเพิ่มเป็นสองเท่า! ได้รับ: แต้มระบบ 2,300 แต้ม เนื้อหนูกลายพันธุ์ 100 ชิ้น หนัง 20 ผืน หินพลังงาน 20 ก้อน บัตรรักษาพยาบาลระดับกลาง 30 ใบ น้ำ 500 มล. 100 ขวด หม้อไฟสำเร็จรูป 50 ชุด แกนยกระดับพาหนะ 10 ชิ้น การ์ดขยายพื้นที่พาหนะ 10 ใบ เหรียญตราผู้กล้า 10 เหรียญ】
ฉู่เนี่ยนมองข้อความแจ้งเตือนยาวเหยียด แล้วนิ่งอึ้งไปหลายวินาที
ขอบคุณทักษะเพิ่มรางวัลคริติคอล! ขอบคุณระบบ!
แต้มตั้ง 2,300 คราวนี้เดินดูร้านค้าได้อย่างมั่นใจเสียที
น้ำเป็นเสบียงที่เธอมีมากที่สุดในตอนนี้
หม้อไฟสำเร็จรูป?! กลางป่ากลางเขาได้กินของร้อน ๆ สักคำก็ดีกว่าอะไรทั้งหมด แถมยังเอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใส่ลงไปในน้ำซุปได้ด้วย!
เนื้อหนูกลายพันธุ์…เธอเหลือบมองแวบเดียวก็เลื่อนผ่าน ตอนนี้แค่เห็นคำว่าหนู แขนก็เจ็บขึ้นมาแล้ว
หนังกับหินพลังงานไม่รู้เอาไว้ทำอะไร เหรียญตราผู้กล้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เก็บไว้ก่อน ยังไงสักวันคงได้ใช้
เธอหยิบแกนยกระดับพาหนะกับการ์ดขยายพื้นที่พาหนะขึ้นมาดูคำอธิบายอย่างละเอียด
【แกนยกระดับพาหนะ: ใช้ 1 ชิ้นเพื่อยกระดับพาหนะเริ่มต้นเป็นพาหนะระดับต้น ใช้ 10 ชิ้นเพื่อยกระดับจากระดับต้นเป็นระดับกลาง ใช้ 100 ชิ้นเพื่อยกระดับจากระดับกลางเป็นระดับสูง และใช้ 1,000 ชิ้นเพื่อยกระดับเป็นพาหนะระดับพิเศษ】
【ตรวจพบว่าผู้เล่นมีแกนยกระดับ 10 ชิ้น ขณะนี้สามารถยกระดับเป็นพาหนะระดับต้นได้ ต้องการยกระดับหรือไม่?】
ฉู่เนี่ยนกดไม่ ตอนนี้ขาดอีกชิ้นเดียวก็จะยกระดับเป็นขั้นกลางได้โดยตรง เธอซื้อแกนยกระดับพาหนะหนึ่งชิ้นจากร้านค้าระบบ แต้มลดฮวบไป 1,000 แต้มในพริบตา
【ตรวจพบว่าผู้เล่นมีแกนยกระดับ 11 ชิ้น ขณะนี้สามารถยกระดับเป็นพาหนะระดับกลางได้ ต้องการยกระดับหรือไม่?】
ฉู่เนี่ยนกด “ใช่” แสงสีฟ้าสว่างวาบเป็นวงรอบรถ ตัวรถทั้งคันค่อย ๆ เปลี่ยนรูปและขยายออกท่ามกลางแสง ไม่กี่วินาทีต่อมา แสงก็จางหายไป พอเธอมองอีกครั้งก็พบว่าตัวเองนั่งอยู่ในรถบ้านคันใหม่เอี่ยม
พื้นที่กว้างกว่าเดิมไม่น้อย มีเตาแบบเรียบง่ายอยู่ด้วย ท้ายรถมีเตียงขนาดใหญ่ 1.8 x 2 เมตรอยู่หนึ่งเตียง เหนือปลายเตียงยังมีตู้เก็บของใบเล็ก
ข้างเตียงมีตู้เก็บของขนาดใหญ่กว่าเดิม ข้างตู้เป็นห้องน้ำ ข้างในมีทั้งโถส้วมและอ่างล้างหน้า ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องไปทำธุระข้างทางอีกแล้ว
ด้านหน้ามีที่นั่งเรียงอยู่แถวหนึ่ง ข้างหน้ามีโต๊ะน้ำชาเล็ก ๆ บนโต๊ะมีหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ติดอยู่
ฉู่เนี่ยนแตะเปิดหน้าจอ มีข้อความแจ้งว่าต้องติดตั้งปลั๊กอินข้อมูลก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องไปติดตั้งปลั๊กอินที่ไหน
ด้านหน้าคือห้องคนขับ ห้องคนขับไม่ต่างจากเดิมมากนัก แต่หน้าจอในรถตรงด้านหน้าสุดเปลี่ยนไปเยอะ
ก่อนหน้านี้มีแค่ปุ่มโต๊ะทำงาน ตอนนี้มีเพิ่มทั้งขับขี่อัตโนมัติ พยากรณ์อากาศ นาฬิกาปลุก และอาวุธยุทโธปกรณ์ ยกเว้นปุ่มนาฬิกาปลุก ปุ่มอื่นเป็นสีเทาทั้งหมด กดเข้าไปแล้วขึ้นข้อความว่าต้องติดตั้งปลั๊กอินที่เกี่ยวข้อง
ใต้หน้าจอคือช่องเก็บพลังงาน มีข้อความแจ้งให้ใส่แบตเตอรี่ลงไป ดูท่าต่อไปรถคันนี้จะขับเคลื่อนด้วยแบตเตอรี่ล้วน ๆ
ฉู่เนี่ยนใส่แบตเตอรี่ลงไปสามก้อน แบตถึงจะเต็ม
หลังสำรวจบ้านหลังใหม่เสร็จ เธอก็หยิบการ์ดขยายพื้นที่ใบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
【การ์ดขยายพื้นที่พาหนะ: สามารถขยายพื้นที่ส่วนใดก็ได้ภายในพาหนะ ต้องการใช้หรือไม่?】
ฉู่เนี่ยนครุ่นคิด แล้วเดินไปตรงหน้าห้องน้ำท้ายรถที่มีพื้นที่ไม่ถึงหนึ่งตารางเมตร เธอผลักประตูเข้าไป ข้างในพอให้หันตัวได้อย่างทุลักทุเลเท่านั้น
กดใช้การ์ดขยายพื้นที่
【กำลังขยายพื้นที่…เสร็จสิ้น ห้องน้ำปัจจุบันอัปเกรดเป็นห้องน้ำแยกส่วนเปียกและส่วนแห้ง พื้นที่ใช้สอย 5 ตารางเมตร ขนาดภายนอกไม่เปลี่ยนแปลง】
มองจากข้างนอก ห้องโดยสารยังมีขนาดเท่าเดิม แต่พอผลักประตูเข้าไปข้างในก็เปิดโล่งกว้างขวาง มีทั้งพื้นที่อาบน้ำ อ่างล้างมือ และโถส้วมแยกกันชัดเจน ผนังปูด้วยกระเบื้องสะอาดเอี่ยม มีไฟสว่างอยู่ด้วย
เสียอย่างเดียวคือไม่มีน้ำ
ขี้เหนียวจริง ๆ แม้แต่น้ำให้ทดลองใช้สักหน่อยก็ยังไม่ให้
เธอเปิดร้านค้าระบบแล้วค้นหาบัตรน้ำ
【บัตรน้ำแบบรายเดือน: 100 แต้ม หลังซื้อ ระบบจ่ายน้ำภายในพาหนะจะใช้งานได้ไม่จำกัดเป็นเวลาหนึ่งเดือน แต่ดื่มไม่ได้】
หนึ่งร้อยแต้ม ฉู่เนี่ยนผู้มั่งคั่งด้วยแต้มซื้อเลย!
พอได้รับบัตร เธอก็รีบถอดเสื้อผ้าแล้วเข้าไปยืนในบริเวณอาบน้ำ
ตอนน้ำพุ่งออกมาจากฝักบัว ฉู่เนี่ยนแทบร้องไห้ ช่วงหลายวันมานี้ทั้งตากลมตากแดดเดินทาง แถมยังฆ่าคนฆ่าสัตว์ประหลาดอีก ตัวเธอเหมือนคนเร่ร่อนมาหลายปี
น้ำร้อนชะล้างคราบเลือด เหงื่อ และฝุ่นดินออกจากตัว เธอเปิดน้ำได้ไม่จำกัด จึงยืนอาบใต้ฝักบัวจนสะอาดเอี่ยม จากนั้นก็ซักเสื้อผ้าที่เปลี่ยนออก แล้วแขวนไว้ในห้องน้ำให้สะเด็ดน้ำ
เธอซื้อเสื้อยืดกับกางเกงจากร้านค้า มองเตียงแล้วก็ซื้อชุดเครื่องนอนครบชุดมาอีกหนึ่งชุด
จากนั้นเธอก็นอนลงบนเตียงใหม่ หลับบนที่นอนใหม่ ห่มผ้าห่มใหม่ ทั้งตัวหอมสะอาด รู้สึกเหมือนในที่สุดก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
เช้าวันต่อมา ตอนหกโมงตรง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นตามเวลา
【ฟ้าสว่างแล้ว ได้เวลาออกเดินทาง ขอให้วันนี้เดินทางโดยสวัสดิภาพ】
ฉู่เนี่ยนลืมตาขึ้น จ้องมองอยู่หลายวินาทีถึงนึกได้ว่านี่คือพาหนะที่เพิ่งอัปเกรดเมื่อวาน
เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าแล้วหัวเราะออกมา มีความสุขจัง
เตียงวันนี้ช่างดูดคนเหลือเกิน ทำเอาเธอลุกไม่ขึ้นเสียแล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็หยิบการ์ดขยายพื้นที่สองใบที่เหลือออกมาบนเตียงเลย ตอนนี้ยังเหลืออยู่ 9 ใบ
เธอใช้ไปหนึ่งใบกับพื้นที่เตา เตาหายไป แล้วมีประตูบานเลื่อนปรากฏขึ้น เธอลุกจากเตียงไปผลักเปิดดู พบว่าข้างในเป็นครัวเล็ก ๆ มีเตาเดี่ยวหนึ่งเตา ทางซ้ายมือยังมีอ่างล้างผัก
เธอออกมาแล้วใช้การ์ดขยายพื้นที่อีกใบ
พอเปิดประตูดู ห้องครัวก็ใหญ่ขึ้นไม่น้อย เตาเดี่ยวกลายเป็นเตาสองหัว ใช้ไฟฟ้าได้ แต่ต้องใช้แบตเตอรี่
อ่างล้างผักก็ใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า ด้านหลังเคาน์เตอร์ ข้างประตูบานเลื่อน มีโต๊ะเล็กกับเก้าอี้วางชิดผนัง นั่งกินข้าวได้ ห้องครัวใช้ได้แล้ว
เหลืออีกเจ็ดใบ ฉู่เนี่ยนหยิบสามใบออกมาใช้กับพื้นที่เตียงรวดเดียว เตียงหายไปทันที กลายเป็นประตูบานหนึ่งที่อยู่ข้างตู้เก็บของ พอมองจากข้างหน้าก็รู้สึกเหมือนพื้นที่ในรถเล็กลง
ผลักประตูเข้าไป…
ห้องนอน?!
หลังประตูเป็นห้องนอนขนาดประมาณ 20 ตารางเมตร เตียงใหญ่กว้าง 1.8 เมตรวางชิดด้านขวา ด้านซ้ายมีโต๊ะเข้ามุมตัวหนึ่ง ข้างหน้าโต๊ะเป็นโซฟาเดี่ยว พื้นข้างเตียงปูพรมไว้ ที่สำคัญที่สุดคือผนังด้านซ้ายมีประตูอีกบาน เปิดออกไปเป็นห้องน้ำเล็ก ๆ ขนาดเล็กกว่าห้องน้ำข้างนอกนิดหน่อย แต่ที่นี่มันอยู่ในห้องนอนนี่นา!
ฉู่เนี่ยนตื่นเต้นจนใช้การ์ดขยายพื้นที่กับห้องน้ำนี้อีกใบ ห้องน้ำขยายเป็นประมาณ 15 ตารางเมตร แยกส่วนเปียกและส่วนแห้ง แถมยังมีเครื่องซักผ้าด้วย
ฉู่เนี่ยนรู้สึกว่าวันนี้มีความสุขเกินไปจนไม่เหมือนเรื่องจริง หรือว่าเธอเป็นนางเอกนิยายกันนะ?!
เหลือการ์ดขยายพื้นที่อีกสามใบ ฉู่เนี่ยนใช้หนึ่งใบกับตู้เก็บของ ทำให้พื้นที่ในตู้ใหญ่ขึ้นไม่น้อย เธอเก็บการ์ดสองใบที่เหลือไว้ แล้วเอาเต็นท์กับถุงนอนที่ไม่จำเป็นต้องเก็บรักษาความสดไว้ในช่องเก็บของ
กำลังจะนั่งพัก เธอก็มองไปยังที่นั่งแถวหน้าและโต๊ะน้ำชาเล็ก ๆ จึงหยิบการ์ดขยายพื้นที่ที่เพิ่งเก็บเข้าไปออกมาอีกครั้ง แล้วยืนอยู่ในห้องคนขับ ใช้การ์ดสองใบสุดท้ายกับพื้นที่พักผ่อน
พื้นที่ตรงหน้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ห้องคนขับกับพื้นที่พักอาศัยด้านหลังถูกแยกออกจากกันอย่างสมบูรณ์ มีกำแพงผุดขึ้นมาตรงหน้า เธอผลักประตูจากห้องคนขับเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ โซฟาวางอยู่ตรงกลางค่อนไปทางขวา ด้านหน้ามีโต๊ะน้ำชา ถัดไปทางขวาเป็นโต๊ะข้างโซฟา ข้างโต๊ะเป็นหน้าต่างรถ ฝั่งซ้ายของรถมีประตูรถ ข้างประตูวางตู้รองเท้า ถัดไปด้านในคือประตูห้องครัว ตรงข้ามกับประตูห้องครัวเป็นประตูห้องน้ำ ระหว่างประตูทั้งสองคือห้องนอน
ฉู่เนี่ยนยืนอยู่ข้างห้องคนขับ มองทุกอย่างตรงหน้า ที่นี่เหมือนอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ไม่เหมือนอยู่ในรถเลยสักนิด
เธอผลักประตูวิ่งลงจากรถ รูปลักษณ์ภายนอกของรถไม่เปลี่ยนไปมากนัก ยังคงเป็นรถบ้านคันเล็กเหมือนเดิม
จัดการทุกอย่างเสร็จก็เก้าโมงครึ่งแล้ว
เธอสตาร์ตรถแล้วเดินทางต่อ
เมื่อมองอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ด้านหลัง ก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาเต็มเปี่ยม ทำงานมาตั้งหลายปี เธอยังไม่เคยซื้อบ้านเป็นของตัวเองเลย เพิ่งเข้ามาในเกมได้ไม่กี่วัน กลับมีอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ เป็นของตัวเองแล้ว ดีใจจัง!
รถวิ่งไปไม่ถึงชั่วโมง ลังไม้คุ้นตาก็ปรากฏขึ้นกลางถนนข้างหน้าอีกครั้ง มีตัวเลข “300” พิมพ์อยู่
ฉู่เนี่ยนจอดรถ ลงไปใช้ชะแลงงัดเปิด
【ยินดีด้วย คุณได้รับ: น้ำ 500 มล. 2 ขวด ขนมปัง 5 ชิ้น แอปเปิล 1 ผล แบตเตอรี่ 1 ก้อน】
【รางวัลคริติคอลเพิ่มเป็นสองเท่า! ได้รับ: น้ำ 500 มล. 10 ขวด ขนมปัง 25 ชิ้น แอปเปิล 5 ผล แบตเตอรี่ 5 ก้อน】
เธอเก็บของเข้าช่องเก็บของ เตรียมเดินทางต่อ
หวังว่าวันนี้จะเจอจุดพักสักแห่ง
เพิ่งขึ้นรถ แผงหน้าปัดในรถก็สว่างวาบขึ้นทันที เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นข้างหู น้ำเสียงฟังดูไม่เหมือนปกติอยู่บ้าง
【เชื่อมต่อช่องทางต่างโลกสำเร็จ】
【กำลังสร้างกลุ่มแชตหาคู่ทางออนไลน์…สร้างสำเร็จ】
【กำลังเชิญคู่หาคู่ออนไลน์…】
มือที่จับพวงมาลัยของฉู่เนี่ยนกำแน่นขึ้น
ลืมไปเลย เธอยังมีทักษะอีกอย่างนี่นา