พอเดินเข้าไปในสถานีขยะ ด้านในกลับกว้างกว่าที่เห็นจากข้างนอก
เพิงสังกะสีเป็นแค่ทางเข้า ด้านในมีขยะกระจัดกระจายอยู่ทั่ว บางจุดเหนียวแฉะจนเห็นแล้วไม่อยากเข้าใกล้ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและสนิมเหล็ก ปะปนกับกลิ่นราอ่อน ๆ ที่ลอยมาเป็นระยะ
ฉู่เนี่ยนไม่ได้รีบร้อนเข้าไปข้างใน เธอยืนสังเกตอยู่ตรงทางเข้าอย่างใจเย็น
ด้านในสถานีขยะมีของกองพะเนิน ส่วนใหญ่พังยับเยิน ทั้งผลไม้เน่าเละ เมือกเหนียว ๆ ที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เหล็กขึ้นสนิม เครื่องใช้ไฟฟ้าเสีย และขวดแก้วแตก...มีสารพัดอย่างกองระเกะระกะ บนกองขยะไม่เห็นอาหารที่กินได้เลย ส่วนด้านในสุดชิดกำแพงมีชั้นวางของเอียงกระเท่เร่อยู่แถวหนึ่ง บนนั้นมีสิ่งของที่ยังค่อนข้างสมบูรณ์วางอยู่ประปราย
ฉู่เนี่ยนกำชะแลงแน่น แล้วค่อย ๆ เดินเลียบกำแพงไปทางชั้นวางของ
เธอเดินอย่างแผ่วเบา ทุก ๆ สองสามก้าวจะหยุดฟัง นอกจากเสียงน้ำหยด “ติ๋งต่อง” ที่ดังมาจากด้านในเป็นครั้งคราว ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอื่น
ของส่วนใหญ่บนชั้นวางถูกคนค้นไปแล้ว เหลือกล่องเปล่าอยู่ไม่กี่ใบ ด้ามเครื่องมือหัก ไขควงขึ้นสนิม หนังสือที่โดนน้ำจนเปื่อยสองสามเล่ม และเศษกระดาษร่างกระจัดกระจาย ฉู่เนี่ยนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา เสียงระบบพลันดังลั่นข้างหู:
ยินดีด้วย คุณได้รับ [แบบแปลนหน้าไม้กล]*1
โจมตีคริติคอล เพิ่มเป็นสองเท่า! ยินดีด้วย คุณได้รับ [แบบแปลนหน้าไม้กล]*2
เป็นแบบแปลนอาวุธ แต่ได้มาแค่แบบแปลน แล้วจะสร้างยังไง? ตามที่เธอเคยอ่านในนิยาย ต้องมีโต๊ะทำงานด้วยหรือเปล่า?
เธอหยิบกระดาษแผ่นอื่นขึ้นมาดูอีก แต่ไม่มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบ คงเป็นแค่กระดาษเหลือใช้ธรรมดา
เธอย่อตัวลงค้นชั้นวางสองแถว แต่ก็ไม่พบอะไรอีก จนกระทั่งถึงชั้นล่างสุดของแถวที่สาม เธอจึงงัดกล่องเหล็กที่ติดขัดเปิดออก
ข้างในมีถุงกันน้ำใบหนึ่ง
พอเปิดถุงกันน้ำ เสียงระบบก็แจ้งเตือนขึ้นมา:
ยินดีด้วย คุณได้รับ [มีดผลไม้ธรรมดา]*1, [ไม้]*5, [แบตเตอรี่]*2, [อุปกรณ์เสริมไฟหน้ารถสว่างวาบ]*1/2
โจมตีคริติคอล เพิ่มเป็นสองเท่า: [มีดผลไม้ธรรมดา]*4, [ไม้]*20, [แบตเตอรี่]*8, [อุปกรณ์เสริมไฟหน้ารถสว่างวาบ]*2
ได้อาวุธอีกแล้ว เธอสังเกตตั้งแต่เปิดห่อของขวัญมือใหม่จนถึงตอนนี้ว่าอาหารที่ได้มีไม่มาก แต่อาวุธกลับมีไม่น้อย หรือเธอได้บทตัวเอกสายเทพสงครามกันนะ?
อุปกรณ์เสริมไฟหน้ารถสองชิ้นนั้นอยู่ในรูปแบบการ์ด ฉู่เนี่ยนวางมันรวมกับการ์ดรักษาพยาบาล
เธอหยิบไม้ขึ้นมาวางไว้ข้างเท้า
จากนั้นก็ยัดแบตเตอรี่ใส่กระเป๋า ไม่รู้ว่ายังมีไฟอยู่หรือเปล่า รูปร่างก็ต่างจากแบตเตอรี่ในโลกเดิมของเธอ จะเรียกว่าแบตเตอรี่ก็ไม่ถูกนัก ดูคล้ายก้อนหินเรืองแสงเสียมากกว่า
เฮ้อ เรืองแสงแต่ไม่ร้อน น่ากลัวชะมัด
หลังค้นดูจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรเหลือ เธอก็เตรียมออกไปหาที่อื่นต่อ แต่จู่ ๆ กลับได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังมาจากข้างนอก
รถ! มีคนมา!
เสียงใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
ฉู่เนี่ยนรีบย่อตัวลง ซ่อนมีดผลไม้ไว้ในแขนเสื้อ เหลือเพียงชะแลงในมือ จากนั้นก็ขยี้ตาจนแดง แล้วเอาขี้เถ้าป้ายหน้าให้ดูมอมแมมหมดสภาพ
เธออาศัยชั้นวางของกับกองขยะบังตัว แล้วมองลอดรอยแยกบนผนังสังกะสีออกไป
รถเอสยูวีสีเทาเข้มคันหนึ่งจอดอยู่หน้าสถานีขยะ ตัวรถกว้าง ดูใหม่ทีเดียว นอกจากยางที่เปื้อนโคลนแล้ว ตัวรถยังสะอาดเอี่ยม
ทำไมกัน?! เธอมีค่าสถานะโชคอยู่ตั้ง 9 แต่เปิดได้แค่สกูตเตอร์ ส่วนคนอื่นเริ่มเกมมาก็ได้เอสยูวีเลยเนี่ยนะ?!
ประตูรถเปิดออก ชายคนหนึ่งก้าวลงมา
กะด้วยสายตาสูงราว ๆ 170 กว่าเซนติเมตร รูปร่างท้วมกว้าง พุงกลมป่องยื่นออกมาข้างหน้า ท่าเดินโงนเงน ชายเสื้อยืดถูกยัดไว้ในเข็มขัดแน่น พุงใหญ่จนผ้าตึงรั้ง เผยให้เห็นขอบชั้นไขมันเป็นวง ใบหน้ากลม ผมบาง ๆ แนบติดหนังศีรษะ หรี่ตาหยี มุมปากคว่ำ ดูไม่พอใจทุกสิ่งที่เห็น
โห คนแบบเหมารวมชัด ๆ เหมือนเจ้านายหมาเลย!
เขาถือไม้เบสบอลไว้ในมือ เดินอาด ๆ เข้ามาในสถานีขยะ พลางด่าพึมพำไม่หยุด
“แม่งเอ๊ย ที่บ้าอะไรเนี่ย ไม่มีแม้แต่ปั๊มน้ำมันสักแห่ง”
พูดจบก็ผลักประตูสังกะสีเดินเข้ามา
แต่เดินเข้ามาได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ เขาก็หยุดชะงัก
“แย่แล้ว สกูตเตอร์!” ฉู่เนี่ยนลังเลว่าควรออกไปปกป้องพาหนะของตัวเองหรือไม่
สกูตเตอร์พับได้สีชมพูบาร์บี้จอดอยู่ไม่ไกลจากทางเข้า สติกเกอร์เฮลโลคิตตีเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษในแสงสลัว
“พรืด—”
ชายอ้วนกลั้นไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมา
“นี่มันตัวอะไรเนี่ย? ฮ่า ๆ ๆ ๆ ไอ้ซวยคนไหนเริ่มเกมด้วยพาหนะนี่วะ ฮ่า ๆ ๆ”
เขาหันมองเข้าไปด้านใน พอดีกับสบตาฉู่เนี่ยนที่โผล่หน้าออกมาจากหลังชั้นวางของ สถานีขยะนี้ไม่ได้กว้างนัก ทางออกก็มีแค่ทางด้านหน้า ซึ่งรถเอสยูวีของเขาจอดขวางไปเกือบครึ่ง จะหนีก็หนีไม่พ้น
ชายคนนั้นกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาหยุดบนใบหน้าเธอสองวินาที ก่อนจะไล่ลงมาหยุดที่ชะแลงในมือ แล้ววกกลับมาที่ใบหน้าอีกครั้ง มุมปากเขาค่อย ๆ ฉีกกว้าง เผยรอยยิ้มที่ทำให้ฉู่เนี่ยนรู้สึกขนลุก
“อ้าว น้องสาว” เขาเดินเข้ามาสองก้าว หมุนไม้เบสบอลในมือ “มาคนเดียวเหรอ?”
ฉู่เนี่ยนไม่ตอบ ขยับเท้าถอยหลังเล็กน้อย
“ไม่ต้องกลัว ๆ” เขาโบกมือ น้ำเสียงแสร้งทำเป็น “เป็นมิตร” “พวกเราก็เป็นผู้เล่นเหมือนกัน อยู่ ๆ ก็ซวยถูกส่งมาในที่บ้า ๆ นี่ เธอเป็นสาวน้อยคนเดียวคงตกใจแย่เลยใช่ไหม”
เขาขยับเข้ามาอีกสองสามก้าว สายตาเหลือบไปมองสกูตเตอร์อีกครั้ง คราวนี้หัวเราะชัดเจนกว่าเดิม
“รถของเธอเหรอ?” เขาชี้ไปที่สกูตเตอร์ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “แค่นี้เนี่ยนะ? ระบบให้มางั้นเหรอ? กระจอกเกินไปแล้วมั้ง ของแบบนี้จะวิ่งได้ไกลแค่ไหนกัน ห้ากิโล? สิบกิโล? ล้อไม่หลุดระหว่างทางก็นับว่าเธอโชคดีแล้ว”
ฉู่เนี่ยนไม่รับคำ
ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจว่าเธอตอบหรือไม่ เขาพูดต่อเองว่า “ดูรถฉันสิ ไฮบริดทั้งน้ำมันทั้งไฟ เติมเต็มแล้ววิ่งได้หลายร้อยกิโลเมตร เบาะหลังพับลงนอนได้ ท้ายรถก็อัดอาหารกับน้ำไว้เต็ม”
เขาตบพุงตัวเอง แล้วเหลือบมองเอวฉู่เนี่ยน จากนั้นก็ลูบผมไปด้านหลังราวกับไม่ตั้งใจ ก่อนหัวเราะหึ ๆ “น้องสาว รถพี่ดีกว่าสกูตเตอร์ของเธอไม่รู้ตั้งกี่เท่า”
ฉู่เนี่ยนถอยหลังไปครึ่งก้าวจนแผ่นหลังชนชั้นวางของ เธอก้มหน้า พูดเสียงเบา “...ก็เก่งจริง ๆ”
ชายอ้วนตาเป็นประกาย พอได้คืบก็จะเอาศอก เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ “น้องสาว ฟังพี่นะ เกมนี้ผู้หญิงคนเดียวเอาตัวรอดไม่ได้หรอก พี่ก็หวังดี เธอดูแขนขาเล็ก ๆ นั่นสิ ระหว่างทางเจออะไรเข้า คงโดนมันกินได้ง่าย ๆ เอาอย่างนี้ไหม—”
เขากลืนน้ำลาย สุดท้ายก็อดไม่ได้ สายตากวาดมองเธออีกครั้ง เด็กสาวคนนี้หน้าตาดีจริง ๆ
“น้องสาว มาอยู่กับพี่สิ นั่งรถพี่ พี่เลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำ กลางวันเธอช่วยดูทางให้หน่อย พอตกกลางคืน...เราก็ช่วยกันให้ความอบอุ่น ที่บ้า ๆ นี่กลางคืนคงหนาวน่าดู”
ขณะพูด เขาก็ก้าวเข้ามาอีกก้าว แล้วยื่นมือจะวางบนไหล่ฉู่เนี่ยน
ฉู่เนี่ยนไม่หลบ
เธอเงยหน้าสบตาเขา แสดงสีหน้าหวาดหวั่นและลังเลเล็กน้อย เสียงสั่นเครือ “...จริงเหรอ? คุณจะพาฉันไปด้วยเหรอ?”
ชายอ้วนดีใจจนแทบออกนอกหน้า เขารู้อยู่แล้ว ผู้หญิงขี้กลัวกันทั้งนั้น จู่ ๆ มาอยู่ในที่แบบนี้คงตกใจจนทำอะไรไม่ถูก สมควรให้เขาปลอบสักหน่อย
คิดแล้วก็ฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม เผยให้เห็นฟันเหลืองเต็มปาก “แน่นอน! พี่พูดคำไหนคำนั้น ตามพี่มา รับรองว่าเธอจะได้กินดีอยู่ดี—”
เขาคว้าแขนฉู่เนี่ยนไว้ แรงมือไม่น้อย นิ้วสั้นหนา ดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขน
ฉู่เนี่ยนไม่ขัดขืน ปล่อยตัวตามแรงดึง เอนพิงเขาไว้
เธอก้มหน้า ราวกับยอมรับชะตากรรมแล้ว
เห็นเธอเป็นเช่นนี้ ชายอ้วนก็ยิ่งดูแคลน วางไม้เบสบอลในมือลงข้าง ๆ แล้วยื่นมือทั้งสองข้างมาหา มือหนึ่งโอบเอวเธอ อีกมือก้มลงจะจูบใบหน้า
มือฉู่เนี่ยนเลื่อนอ้อมไปด้านหลังชายอ้วน ดูราวกับกำลังจะกอดเขา
คมมีดผลไม้สะท้อนแสงเย็นเยียบกลางแดด เธอไม่ลังเลแม้แต่น้อย ออกแรงสุดกำลังแทงเข้ากลางหลังของวูล์ฟเวอรีน
สัมผัสของคมมีดที่แทงทะลุเนื้อจริงยิ่งกว่าที่เธอคิด ของเหลวอุ่นร้อนและเหนียวข้นทะลักออกมาทันที กระเซ็นเปื้อนหลังมือกับปลายแขนเสื้อ
ยังดีที่ชายคนนี้ไม่มีสกิลทำให้ร่างกายแข็งแกร่ง
ร่างชายอ้วนชะงักแข็งทื่อ
ดวงตาเบิกกว้าง ปากอ้าค้าง เปล่งเสียงอู้อี้ว่า “แก—” มือทั้งสองคลายจากเธอโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเอื้อมไปคว้าไม้เบสบอล ฉู่เนี่ยนไม่ปล่อยให้เขาตั้งตัวได้ เธอดึงมีดออกแล้วแทงเข้าที่ท้องเขาอีกครั้ง หนึ่งที สองที สามที...เธอออกแรงสุดกำลังทุกครั้ง แขนล้าจนชา นับไม่ถ้วนว่าแทงไปกี่ที และไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายตายหรือยัง แต่มือของเธอไม่หยุด
เมื่อชายคนนั้นล้มลงแน่นิ่ง รอบข้างก็เต็มไปด้วยคราบเลือด มือ ตัว และใบหน้าของเธอเหนียวเหนอะหนะ ใบหน้าไร้อารมณ์ใต้คราบเลือดเย็นเยียบจนชวนให้หัวใจสั่น ใครก็ตามที่เห็นภาพนี้ คงต้องฝันร้ายไปหลายคืน
ชายคนนั้นนอนจมกองเลือด เงยหน้ามองเธอ แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ริมฝีปากขยับเหมือนจะพูดอะไร ก่อนจะหยุดดิ้นไป
[สังหารผู้เล่น “วูล์ฟเวอรีน” ได้รับเสบียงของอีกฝ่าย]
[ไม้เบสบอล]*1, [บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป]*5, [น้ำ 500 มล.]*10, [น้ำมันเชื้อเพลิง]*5
[ได้รับสกิลของอีกฝ่าย: ฉันมีกระเป๋าใบเล็ก]
คำอธิบายสกิล:
เรียกกระเป๋าเป้ใบหนึ่งออกมา ผสานเข้ากับหน้าต่างระบบ กลายเป็นพื้นที่เก็บของ 30 ช่อง แต่ละช่องเก็บสิ่งของชนิดเดียวกันได้ 99 ชิ้น เวลาในพื้นที่หยุดนิ่ง
[ได้รับพาหนะของอีกฝ่าย]
ยินดีด้วย โจมตีคริติคอล เพิ่มเป็นสองเท่า:
[ไม้เบสบอล]*5, [บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป]*25, [น้ำ 500 มล.]*50, [น้ำมันเชื้อเพลิง]*25
[ได้รับสกิลของอีกฝ่าย: ฉันมีกระเป๋าใบเล็ก]*5
[ได้รับพาหนะ]*5
ตรวจพบว่าคุณมีสกิลชนิดเดียวกันหลายรายการ ต้องการรวมเพื่ออัปเกรดหรือไม่?
“อัปเกรด”
[อัปเกรดแล้ว: ฉันมีกระเป๋าใบใหญ่]
คำอธิบายสกิล:
เรียกกระเป๋าเป้ใบหนึ่งออกมา ผสานเข้ากับหน้าต่างระบบ กลายเป็นพื้นที่เก็บของ 100 ช่อง แต่ละช่องเก็บสิ่งของชนิดเดียวกันได้ 99 ชิ้น เวลาในพื้นที่หยุดนิ่ง
มือฉู่เนี่ยนเปื้อนเลือดไปหมด ด้ามมีดลื่นเหนอะจนแทบจับไม่อยู่ เธอหอบหายใจ หัวใจเต้นแรงราวกับจะกระเด็นออกจากอก พยายามอย่างหนักเพื่อสงบสติอารมณ์ พลางเปิดดูเสบียงที่ได้รับเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
เธอไม่เคยฆ่าใครมาก่อน ต่อให้เมื่อก่อนเคยพูดอยู่บ่อย ๆ ว่าอยากฆ่าเจ้านายหมา ก็เป็นแค่ความคิดในใจเท่านั้น
เธอคิดว่าตัวเองคงผิดปกติจริง ๆ ไม่อย่างนั้นทำทุกอย่างลงไปแล้วจะสงบใจได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง
ในสถานที่แบบนี้ ถ้าเธอไม่ฆ่าเขา เขาก็จะทำเรื่องที่น่ากลัวยิ่งกว่านี้กับเธอ
เธอไม่ได้ทำผิด...เธอไม่ได้ทำผิด...
น้ำตาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ มือยังสั่นอยู่ ฉู่เนี่ยนใช้ไม้เบสบอลเป็นไม้เท้าค้ำยันตัว แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น
เธอถอดเสื้อคลุมออก เช็ดหน้าอย่างลวก ๆ แล้วเช็ดมีดให้สะอาด ก่อนสอดไว้ในช่องด้านนอกสุดของกระเป๋าเป้
เธอก้าวเดินอย่างมั่นคงออกไปทางประตูเหล็ก ด้านนอกมีรถเหมือนกันทุกประการจอดอยู่ห้าคัน ระบบไม่แจ้งเตือนให้รวมพาหนะ ดูท่าจะอัปเกรดพาหนะด้วยวิธีนี้ไม่ได้
เธอหิ้วสกูตเตอร์คันน้อยของตัวเองมาวางบนรถคันหนึ่ง แล้วส่งรถที่เหลืออีกสี่คันคืนให้ระบบ
[ได้รับคะแนน 80]
โจมตีคริติคอล เพิ่มเป็นสองเท่า: [ได้รับคะแนน 240]
ตอนนี้มีคะแนนรวม 740 คะแนน ขาดอีก 60 คะแนนถึงจะเปิดร้านค้าได้
มองดูหน้าต่างระบบ ตอนนี้บ่ายสี่โมงแล้ว
เธอไม่รู้ว่าตอนกลางคืนจะยังเดินทางต่อได้ไหม และไม่รู้ว่าในหนึ่งวันต้องเดินทางให้ได้ระยะทางขั้นต่ำหรือเปล่า ตอนนี้มีรถแล้ว ถ้ายังไม่มืดก็ขับต่อไปอีกหน่อย ย่อมไม่เสียหาย
เธอก้มมองมือของตัวเอง เช็ดจนสะอาดเกือบหมดแล้ว แต่ยังมีคราบแดงคล้ำฝังอยู่ตามซอกเล็บ ล้างออกยากมาก
เธอสตาร์ตรถแล้วขับออกจากสถานีขยะ
ขับไปได้ราว 500 เมตร พอหันกลับไปก็ไม่เห็นอาคารสถานีขยะแล้ว เหลือเพียงถนนทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เหตุการณ์เมื่อครู่ช่างเหมือนฝันไป