【คำเตือน: นิยายหวานเบาสมองแนวเอาชีวิตรอดบนถนน ตัวเอกมีสูตรโกงสุดอลังการ ดำเนินเรื่องฉับไว เน้นชีวิตรักหวานชื่น ไม่มีการกดขี่นางเอก ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมชิงดีชิงเด่น ไม่มีศึกชิงผู้ชาย ผู้หญิงทุกคนเป็นมิตรกับนางเอก】
【วางสมองไว้ก่อนนะ ผู้เขียนจะงับทีเดียวหมด】
(っ꒪ཀ꒪)っ
……
ฉู่เนี่ยนร่วงลงมาในโลกนี้ท่ามกลางความมึนงงราวกับฟ้าหมุนแผ่นดินพลิก
เพิ่งออกเดินเท้าเป็นครั้งแรกในชีวิต ก็เจอเรื่องพิลึกอย่างการข้ามมิติเข้าให้แล้ว
เมื่อครู่เธอยังหอบแฮก ๆ เดินขึ้นเนินอยู่บนทางเล็ก ๆ กลางเขา ทว่าพริบตาถัดมา ทางหินใต้เท้าก็หายไปทั้งแผ่น ร่างของเธอเหมือนถูกบางสิ่งกระชากอย่างแรง พอลืมตาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองฟุบอยู่บนแผ่นโลหะเรียบลื่นที่สะท้อนแสงเย็นเยียบ
ฝ่ามือสัมผัสได้ถึงความเย็น เม็ดกรวดกดเจ็บเข่า เธอพยุงตัวลุกขึ้นมอง ตรงหน้าคือถนนลาดยางที่ทอดคดเคี้ยวไปข้างหน้า ไกลสุดสายตาและดูเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุด
สองข้างถนนปกคลุมด้วยหมอกสีเทาหม่น ราวกับกำแพงสูงเสียดฟ้าที่มองไม่เห็นยอด บีบโลกทั้งใบให้เหลือเพียงทางเดินแคบยาว นี่มันดูผิดปกติตั้งแต่แรกเห็น
“มีใครอยู่ไหม?!” ไม่มีเสียงตอบกลับ แม้แต่เสียงสะท้อนก็ไม่มี
ช่างเถอะ อยู่ในที่แบบนี้ ถ้ามีคนต่างหากถึงจะน่ากลัว
สมองของฉู่เนี่ยนว่างเปล่า
“นี่มันที่ไหนกันแน่...”
เสียงกระจายไปทั่วถนนอันว่างเปล่า ราวกับถูกบางสิ่งกลืนหายไป
ทันใดนั้น เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้นรอบตัว พร้อมกับแผงโปร่งแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นตรงหน้า:
【เพื่อนรัก ยินดีต้อนรับสู่เกมแสงสว่าง (โหมดเอาชีวิตรอดบนถนน)
ขออภัยที่ต้องพบกันด้วยวิธีเช่นนี้ หวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามการจัดสรรที่ดีที่สุด ขอให้คุณกล้าเดินหน้าต่อไป】
ฉู่เนี่ยนคิดว่าคำพูดนี้ฟังดูเหมือนตอนที่หัวหน้าองค์กรแชร์ลูกโซ่กล่าวปลุกระดมคนที่เพิ่งถูกหลอกเข้ามาใหม่ไม่มีผิด
เสียงนั้นหยุดไปครู่หนึ่ง
【ตรวจพบผู้เล่นฉู่เนี่ยนเข้าสู่เกม กำลังสร้างแผงข้อมูลตัวละคร】
ข้อความบนแผงตรงหน้าฉู่เนี่ยนเปลี่ยนไป
ชื่อ: ฉู่เนี่ยน【แก้ไขชื่อเล่นได้】
เพศ: หญิง
เผ่าพันธุ์: มนุษย์
ข้อมูลร่างกาย (ค่าสูงสุดของมนุษย์คือ 10):
สภาพร่างกาย: 6 【ก็ธรรมดานั่นแหละ】
ความว่องไว: 4 【เล่นเกมหนึ่ง สอง สาม แช่แข็ง เก่งแน่เลยนะ】
พละกำลัง: 5 【ไก่อ่อน】
พลังจิต: 9【ถ้าสูงกว่านี้อีกหน่อยก็ไม่อยู่ในขอบเขตมนุษย์แล้ว】
โชค: 9【โอ้ เจ้าปลานำโชค ค่านี้เป็นค่าคงที่ เพิ่มแต้มไม่ได้】
พลังชีวิต: 89/100
พาหนะปัจจุบัน: สกู๊ตเตอร์แบบยืน (ความทนทาน 100%)
ด่านปัจจุบัน: ถนนมือใหม่ · ช่วงที่หนึ่ง
เธอไม่สนใจคำเหน็บแนมหลังตัวเลข แล้วแก้ชื่อเล่นเป็น “สาวน้อยพลังล้น แม่แมลงสาบ”
เธอรู้ว่าร่างกายตัวเองไม่ค่อยแข็งแรง ยุคนี้พวกมนุษย์เงินเดือนตัวเล็ก ๆ ไม่มีใครสุขภาพดีหรอก แต่เธอไม่เห็นด้วยกับค่าพลังจิตที่สูง เธอคิดว่าระบบคงผิดพลาด เพราะตัวเองก็ปกติดีชัด ๆ
ฉู่เนี่ยนจ้องคำว่า “สกู๊ตเตอร์แบบยืน” อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มลงมองสกู๊ตเตอร์พับได้คันเล็กสีชมพูบาร์บี้ข้างเท้า ที่แฮนด์ยังแปะสติกเกอร์เฮลโลคิตตีไว้อีก ระบบไปขโมยมาจากที่จอดรถหน้าโรงเรียนอนุบาลบ้านใครหรือไง?
เฮ้ย แต่ต้องยอมรับว่ามันดูน่ารักดีแฮะ
แต่...
เธอเงยหน้ามองถนนที่มองไม่เห็นปลายทาง แล้วก้มลงมองสกู๊ตเตอร์อีกครั้ง
“...เอาจริงเหรอ?”
เงยหน้ามองแผงข้อมูล เห็นว่าโชคของตัวเองคือ 9 มีโชคตั้ง 9 แต้ม แต่กลับได้ของแบบนี้เนี่ยนะ?! ค่าสูงสุดคือ 100 ไม่ใช่หรือไง??
ระบบไม่สนใจคำกังขาของเธอ
【สร้างแผงข้อมูลตัวละครเสร็จสิ้น ต่อไปจะสุ่มทักษะ ผู้เล่นทุกคนจะได้รับสิทธิ์สุ่มทักษะหนึ่งครั้งเมื่อเข้าสู่เกม โปรดรักษาทักษะของคุณให้ดี มันจะช่วยให้การเล่นเกมหลังจากนี้ราบรื่นยิ่งขึ้น】
【กำลังสุ่ม...】
หน้าจอแสงตรงหน้าฉู่เนี่ยนหมุนติ้วไม่หยุด ราวกับสัญญาณไม่ดี
“ระบบแอบเล่นเกมจนแย่งสัญญาณอินเทอร์เน็ตฉันไปหรือเปล่า?”
ในที่สุดแสงก็รวมตัวเป็นการ์ดสองใบ ลอยอยู่ตรงหน้า เธอยื่นมือไปรับ
การ์ดใบแรกเป็นสีดำสนิท ขอบเรืองแสงลายสีทองหม่น ตรงกลางเขียนด้วยตัวอักษรสีทอง:
【แค่นี้จะพอได้ยังไง? ขออีกสิ!】
ประเภท: ทักษะติดตัว
ผล: สิ่งของทุกชนิดที่คุณได้รับจะมีโอกาสเพิ่มจำนวนเป็น 1 ถึง 10 เท่าโดยอัตโนมัติ ตัวคูณสุ่ม ไม่มีเวลาคูลดาวน์ และปิดใช้ไม่ได้
ฉู่เนี่ยนกะพริบตา หัวใจเต้นเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะ
“ฉันยอมรับว่าเมื่อกี้พูดเสียงดังไปหน่อย ไม่ควรสงสัยคุณเลย ระบบที่รัก ดูเหมือนฉันจะเป็นเจ้าปลานำโชคจริง ๆ แฮะ”
การ์ดใบที่สองเป็นสีเงินขาว ไม่มีลวดลาย มีเพียงข้อความหนึ่งบรรทัดตรงกลาง ปลายประโยคประดับรูปหัวใจสีชมพู:
【ฮัลโหล? จีบกันออนไลน์ไหม】
ประเภท: ทักษะกดใช้
ผล: คุณสามารถสร้างกลุ่มแชตข้ามโลกที่มีสมาชิกได้สูงสุด 10 คน รวมตัวคุณด้วย สมาชิกในกลุ่มจะได้รับเชิญแบบสุ่มจากโลกใบเล็กอื่น ๆ หัวหน้ากลุ่มมีอำนาจจัดการอย่างเด็ดขาด หากลบสมาชิกออกและจำนวนสมาชิกเหลือน้อยกว่า 10 คน หลังจาก 24 ชั่วโมง ระบบจะสุ่มเชิญคนอื่นจากโลกใบเล็กเดียวกันมาแทนโดยอัตโนมัติ
สถานะปัจจุบัน: กำลังสร้างช่องทางเชื่อมต่อระหว่างโลก
เวลาที่คาดว่าจะเสร็จ: 48 ชั่วโมง
ก่อนสร้างช่องทางเสร็จ จะใช้กลุ่มแชตไม่ได้ หลังจากช่องทางเสร็จแล้ว ผู้ได้รับเชิญจะมาจากโลกที่สุ่มได้ ไม่สามารถเลือกเองได้
【สุ่มทักษะเสร็จสิ้น กำลังสร้างชุดของขวัญมือใหม่ ส่งชุดของขวัญเรียบร้อย ขอให้สนุกกับเกม】
ฉู่เนี่ยนลากสกู๊ตเตอร์มานั่ง แล้วทบทวนทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
ดูท่าเธอจะข้ามมิติจริง ๆ แถมข้ามมาได้ไม่เลว ไม่มีคุณหนูตัวจริงตัวปลอม ไม่มีวิ่งหนีไปพร้อมลูกในท้อง ไม่มีลงชนบทไปเป็นเยาวชนการศึกษา ดีจะตาย อยู่ที่ไหนก็เอาชีวิตรอดได้ทั้งนั้น
ส่วนทักษะที่สุ่มได้เมื่อครู่ คูณของรางวัลแบบทวีคูณ เป็นทักษะติดตัว ไม่มีเวลาคูลดาวน์ ตั้งแต่หนึ่งถึงสิบเท่า นี่หมายความว่ายังไง? หมายความว่าคนอื่นเปิดได้หนึ่งขวดน้ำ เธออาจได้สิบขวด คนอื่นเก็บดาบได้หนึ่งเล่ม เธออาจได้สิบเล่ม ในเมื่อเป็นเกม ก็ต้องมีการแข่งขัน ความเร็วในการเติบโตของเธอย่อมมากกว่าคนอื่นหลายเท่า
เธอว่าแล้วว่าตัวเองเกิดมาเพื่อเป็นจักรพรรดินี ชีวิตที่ผ่านมาลำบากขนาดนั้น ต้องเป็นเพราะเจ้านายหน้าเลือดนั่นแหละ!
ส่วนกลุ่มจีบกันออนไลน์นั่น... แชตข้ามโลก สมาชิกอีก 9 คน จะสร้างเสร็จในอีก 3 วัน เธอไม่รู้ว่าโลกอื่นเป็นยังไง และคนพวกนั้นจะช่วยอะไรได้บ้างหรือเปล่า แต่มีช่องทางเพิ่มย่อมดีกว่าไม่มี สามคนหัวดีกว่าหนึ่งคน ตอนนี้เธอมีคนหัวดีตั้งสามคน ถ้าหลิวเป้ยมีขงเบ้งสามคนตั้งแต่แรก... เฮ้อ~
เธอก้มมองชุดของขวัญมือใหม่ที่เหมือนกล่องของขวัญ บรรจุภัณฑ์ดูประณีตมาก พอเปิดออก ลูกแสงหลายลูกก็พุ่งออกมา จากนั้นกล่องก็หายไป แต่ลูกแสงยังคงลอยอยู่ ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังข้างหู: เกิดการเพิ่มจำนวนเป็น 5 เท่า
ลูกแสงข้างตัวเพิ่มจำนวนขึ้นเป็นเท่าตัว ก่อนกลายเป็นสิ่งของทีละชิ้นและตกกระจายเต็มพื้น
ยินดีด้วย คุณได้รับ: ชะแลง * 5, หมั่นโถว * 5, น้ำ 500 มิลลิลิตร * 5, บัตรรักษาพยาบาลระดับต้น * 5, แต้มระบบ 100 * 5
บัตรรักษาพยาบาลระดับต้น: ฟื้นฟูพลังชีวิต 10% อย่างรวดเร็ว
ของดี
ฉู่เนี่ยนเก็บบัตรรักษาพยาบาลไว้ในช่องด้านในของกระเป๋าเป้ แล้วมัดเสบียงชิ้นอื่นเข้ากับสกู๊ตเตอร์
เธอข้ามมิติมาตอนกำลังเดินป่า บนหลังก็ยังสะพายเป้เดินป่าอยู่ ข้างในมีเต็นท์ ถุงนอน อาหารอัดแท่ง ช็อกโกแลต น้ำ ไฟแช็ก และอุปกรณ์เอาชีวิตรอดอื่น ๆ รวมกับของจากชุดมือใหม่แล้ว อย่างน้อยสองสามวันนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร
เธอสูดหายใจลึก ๆ แล้วเลื่อนนิ้วบนหน้าจอแสง แผงข้อมูลย่อลงไปอยู่มุมสายตา กลายเป็นไอคอนเล็ก ๆ ลอยอยู่หลายอัน เธอสังเกตว่านอกจากแผงข้อมูลตัวละคร ยังมีเมนูอื่นเรียงอยู่ด้วย
ช่องโลก, ซื้อขาย, รับซื้อคืน, แยกชิ้นส่วน, ร้านค้าระบบ
หน้าต่างซื้อขายเรียบง่าย ใช้สำหรับแลกเปลี่ยนระหว่างผู้เล่น
หน้าต่างรับซื้อคืน ระบบรับซื้อสิ่งของของผู้เล่น โดยสิ่งของแต่ละชนิดให้แต้มตอบแทนไม่เท่ากัน
แยกชิ้นส่วน น่าจะใช้แยกสิ่งของให้กลายเป็นวัตถุดิบ
เธอหยิบขวดน้ำแร่ที่ดื่มหมดแล้วใส่ลงในช่องแยกชิ้นส่วนตามใจ
【แยกชิ้นส่วนแล้ว ได้รับพลาสติก * 1】
เกิดการเพิ่มจำนวน: ได้รับพลาสติก * 5
ดูท่าจะเป็นอย่างที่คิด คล้ายเล่นเกมเลย เธอเก็บก้อนพลาสติกที่ได้จากการแยกใส่กระเป๋าเป้
เธอมองแผงข้อมูลต่อ ร้านค้าระบบเป็นสีเทา ต้องใช้ 800 แต้มถึงจะเปิดได้
ฉู่เนี่ยนกดเข้าไปที่ช่องโลกอีกครั้ง
หน้าจอแสงขนาดใหญ่กางออกตรงหน้า ข้อความหลั่งไหลลงมาราวกับน้ำตก เลื่อนเร็วเสียจนแทบมองไม่ทัน เธอต้องเพ่งอยู่นานกว่าจะจับข้อความได้สองสามบรรทัด:
[เขตเอช19 · หน้าตาเด็ก] : นี่มันที่ไหนกันแน่! ฉันอยากกลับบ้าน! ลูกสาวยังรอฉันอยู่!!
[เขตเอช19 · หินอ่อนคิงคอง] : มีใครอยู่ไหม! มีใครหรือเปล่า! รอบตัวฉันมีแต่หมอก มองอะไรไม่เห็นเลย!
[เขตเอช19 · ฉันยังกลับไปกินข้าวที่บ้านได้ไหม] : ระบบ! ระบบ ออกมานะ! นี่มันลักพาตัว! กักขังหน่วงเหนี่ยวโดยผิดกฎหมาย! ฉันจะแจ้งตำรวจ!
[เขตเอช19 · ไม่อยากจับกลุ่มกับคนปัญญาอ่อน] : แจ้งตำรวจ? มือถือมีสัญญาณเหรอ?
[เขตเอช19 · ซันเดย์สตรอว์เบอร์รี] : ใครมีน้ำบ้าง... ขอร้องละ ใครมีน้ำ ฉันเอาของแลก อะไรก็ได้...
[เขตเอช19 · ถนนอยู่แห่งหนใด] : อย่าร้องไห้เลย ร้องไปก็ไม่มีประโยชน์ หาทางเอาชีวิตรอดต่างหากถึงจะสำคัญ
[เขตเอช19 · ลุงจ้าว] : ขออาวุธ! อะไรก็ได้ทั้งนั้น! บนถนนแถวนี้มีเสียงอะไรบางอย่างร้องอยู่ ฉันกลัว!
[เขตเอช19 · ดื่มแต่น้ำอัดลมเย็น] : มีใครรู้เงื่อนไขผ่านด่านไหม? ฉันเปิดมาครึ่งวันแล้ว ไม่มีคำใบ้อะไรเลย
[เขตเอช19 · ซูหมิง นายจบเห่แน่] : อย่าพูดถึงเลย ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เขตเอช19 นี่มันอะไร ยังมีเขตอื่นอีกไหม?
ฉู่เนี่ยนสังเกตเห็นป้าย “เขตเอช19” หน้าข้อความทุกบรรทัด เธอเงยหน้ามองมุมขวาบนของหน้าจอแสง ตรงนั้นมีตัวอักษรเล็ก ๆ เขียนว่า: เขตเอช19 · จำนวนผู้เล่นออนไลน์: 100,000 คน ในเขตเดียวกับเธอมีคนอยู่แสนคน แล้วเขตอื่นล่ะ? มนุษย์ทั้งโลกถูกพามาที่นี่หมดหรือไง?
เธอเลื่อนอ่านต่อ ช่องโลกมีข้อความสารพัด บ้างร้องไห้จนสติแตก บ้างด่าระบบ บ้างหาคนจับกลุ่ม ไม่มีข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์เลย
ขณะที่กำลังจะปิดแผง ฉู่เนี่ยนก็เห็นผู้เล่นชื่อ “ฉันรักฟิตเนส” ถามว่ามีใครแลกอาวุธไหม เพิ่งเริ่มเกม ต่อให้มีอาวุธก็คงมีแค่ชิ้นเดียว ใครจะยอมแลกให้เธอล่ะ
แต่... ฮี่ ๆ เธอมีทักษะเพิ่มจำนวนอยู่นี่นา
[เขตเอช19 · ฉันรักฟิตเนส] : มีใครมีอาวุธไหม? ฉันเอาน้ำแลก ถ้าไม่มีอาหารยังพอประทังชีวิตได้เป็นอาทิตย์ แต่ถ้าไม่มีน้ำ สามวันก็ไม่รอดแล้ว มีใครแลกไหม?
ฉู่เนี่ยนก้มมองชะแลงที่เหน็บอยู่ตรงเอว แล้วมองถุงน้ำที่ยัดเต็มกระเป๋าด้านข้างของเป้ ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอกดรูปประจำตัวของ “ฉันรักฟิตเนส” แล้วเลือกส่งข้อความส่วนตัว
[สาวน้อยพลังล้น แม่แมลงสาบ] : ฉันมีชะแลง คุณให้น้ำได้เท่าไหร่?
อีกฝ่ายตอบกลับแทบจะทันที
[ฉันรักฟิตเนส] : แลกกับน้ำ 500 มิลลิลิตร
[สาวน้อยพลังล้น แม่แมลงสาบ] : ได้ แลกกันยังไง?
[ฉันรักฟิตเนส] : กดเข้าเมนูซื้อขาย แล้วลากฉันเข้าไปในช่องซื้อขาย วางของแล้วกดยืนยันก็พอ
ฉู่เนี่ยนออกจากข้อความส่วนตัว แล้วเปิดเมนูซื้อขาย หน้าจอเรียบง่าย ด้านซ้ายเป็นรายการ “เสบียงของฉัน” ด้านขวาเป็นช่องค้นหา “คู่ซื้อขาย” เธอวางชะแลงหนึ่งอันลงบนแท่นซื้อขาย พิมพ์ชื่อผู้เล่นฉันรักฟิตเนสแล้วส่งคำขอซื้อขาย อีกฝ่ายยืนยันอย่างรวดเร็ว ขวดน้ำ 500 มิลลิลิตรก็ปรากฏตรงหน้า ส่วนชะแลงหายไป
[ฉันรักฟิตเนส] : ได้ของแล้ว ขอบคุณ! ว่าแต่ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง? ฉันอยู่บนรถบรรทุกพัง ๆ คันหนึ่ง น้ำมันลดฮวบ ๆ ข้างทางมีแต่หมอก ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขับมาถึงไหนแล้ว คิดว่าจะรอให้หมอกจางก่อนแล้วออกไปดูนอกถนน น่าเสียดายที่ชุดมือใหม่มีแต่อาหารกับเครื่องดื่ม ไม่มีอาวุธสักชิ้น ดีที่เธอยอมแลกกับฉัน
[สาวน้อยพลังล้น แม่แมลงสาบ] : เหมือนกัน มีแต่หมอก ฉันมีแค่สกู๊ตเตอร์คันเดียว...
อีกฝ่ายเงียบไปหลายวินาที
[ฉันรักฟิตเนส] : ...น้องสาว พูดจริงเหรอ?
[สาวน้อยพลังล้น แม่แมลงสาบ] : จริงสิ
[ฉันรักฟิตเนส] : ...งั้นก็รักษาตัวด้วยละกัน เอาเถอะ เพิ่มเพื่อนไว้แล้วกัน มีอะไรก็ทักมา อยู่ในที่แปลกที่ไม่คุ้นแบบนี้ มีเพื่อนเพิ่มก็มีทางเลือกเพิ่ม พูดอย่างอื่นไม่กล้ารับปาก แต่พี่สาวมีแรงพอตัวนะ
[สาวน้อยพลังล้น แม่แมลงสาบ] : ได้
[ฉันรักฟิตเนส] : รีบไปเถอะ ไม่รู้ว่าเกมนี้กำหนดระยะทางที่ต้องเดินในแต่ละวันหรือเปล่า
ฉู่เนี่ยนตอบตกลง แล้วปิดหน้าต่างแชต เก็บข้าวของ มัดเข้ากับสกู๊ตเตอร์ แล้วเริ่มเดินเท้ามุ่งหน้าไปข้างหน้า
ถ้าเกมกำหนดระยะทางที่ต้องเดินทุกวันจริง ๆ ขาทั้งสองข้างของเธอคงพังในอีกสองวันนี้แน่
เดินไป เปิดไปแล้วกัน
เดินไปกว่าหนึ่งชั่วโมง เธอเงยหน้ามองทางข้างหน้า หมอกดูเหมือนจะบางลงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย ทางด้านขวาของถนนมีเค้าโครงบางอย่างปรากฏขึ้นลาง ๆ เป็นเหลี่ยมเป็นมุม คล้ายสิ่งปลูกสร้างสักอย่าง เธอเร่งฝีเท้า
เดินไปประมาณ 20 นาที สิ่งนั้นก็เห็นชัดขึ้น มันเป็นเพิงที่ประกอบขึ้นอย่างลวก ๆ จากแผ่นเหล็กกับไม้ หลังคามุงด้วยแผ่นสังกะสีลูกฟูกขึ้นสนิม เถาวัลย์สีดำเลื้อยปกคลุมผนังเต็มไปหมด หน้าประตูมีกระสอบขยะสีดำพองตุงกองอยู่หลายใบ ส่งกลิ่นประหลาดอธิบายไม่ถูก คล้ายกลิ่นใบผักเน่าปนหนังสือพิมพ์เก่า แถมยังเจือกลิ่นสนิมโลหะจาง ๆ
เหนือประตูเพิงมีป้ายเอียงกระเท่เร่แขวนอยู่ เขียนด้วยสีแดงว่า:
“สถานีขยะ”
ใต้ป้ายยังมีตัวหนังสือเล็ก ๆ อีกบรรทัด คล้ายมีใครใช้มีดสลักไว้ทีหลัง รอยขีดจางมาก:
“คุ้ยดูเถอะ อย่ารังเกียจสกปรก คนกลุ่มก่อนตายอดอาหารอยู่ช่วงที่สามเพราะรังเกียจสกปรก”
ฉู่เนี่ยนหยุดฝีเท้า ล้อสกู๊ตเตอร์ที่อยู่ข้างหลังแกว่งไหวเบา ๆ ส่งเสียงใสกังวาน “กริ๊ง” เธอกำชะแลงในมือแน่น ดึงสายเป้ให้กระชับขึ้น สูดหายใจลึก ๆ แล้วก้าวเข้าไปในสถานีขยะ