ฉู่เนี่ยนชักมือกลับ หันหลังเดินย้อนกลับไปเพื่อหาที่พักพิง จางฉี่หลิงเดินตามมาอยู่ข้างกาย ใกล้ชิดกับเธอมาก
นิ้วมือที่ห้อยอยู่ข้างตัวขยับเกี่ยวไปมาอย่างตั้งใจ คล้ายกำลังมองหาเป้าหมาย สุดท้ายกลับถูกเป้าหมายคว้าไว้แน่น
ใบหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลงมาร้อยปีเผยสีหน้าอย่างชัดเจน ต่อให้เป็นคนแปลกหน้าก็มองออกว่าตอนนี้เขากำลังอารมณ์ดีสุด ๆ
พวกเขาหาร้านค้าที่สภาพยังพอใช้ได้แห่งหนึ่ง น่าจะเป็นร้านขายอุปกรณ์ช่าง ชั้นล่างยังมีอะไหล่กระจัดกระจายอยู่บ้าง ส่วนชั้นสองมีห้องพักเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง ในห้องมีน้ำไหลจากท่อประปา
“น้ำยังใช้ได้ ล้างตัวกันสักหน่อย สองวันนี้ตัวเหม็นคาวเลือดไปหมด”
“คุณอาบก่อน”
“ได้”
ตอนฉู่เนี่ยนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จออกมา จางฉี่หลิงก็จัดการทำความสะอาดพื้นห้องเรียบร้อยแล้ว กำลังเตรียมปูแผ่นรองกับถุงนอน
“ไว้ค่อยจัดต่อ คุณไปอาบน้ำก่อนเถอะ”
จางฉี่หลิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบว่า “ได้”
ไม่นานก็มีเสียงดังมาจากห้องด้านใน “อาเนี่ยน...”
“หือ? มีอะไรเหรอ?”
“ผม...ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน”
ฉู่เนี่ยนนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เสื้อผ้าของเขาพังอีกแล้ว “คราวหน้าจะออกไปไหน อย่างอื่นไม่ต้องเอาไปก็ได้ แต่อย่าลืมเอาเสื้อผ้าไปหลาย ๆ ชุดนะ” ใช้เหมือนของใช้แล้วทิ้งเลยจริง ๆ
เธอซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่จากห้าง แล้วส่งให้เขา
ประตูห้องอาบน้ำเปิดออก แขนที่ยื่นออกมายังมีหยดน้ำเกาะอยู่ จางฉี่หลิงซ่อนตัวอยู่หลังประตูเกือบทั้งร่าง เผยให้เห็นไหล่ที่มีสายน้ำไหลผ่านรอยสักลงมา
ใต้ไหปลาร้าอันเย้ายวนคือกล้ามอกที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ
คนที่ปกติสุขุมและเก็บตัว บัดนี้กลับมีบางอย่างแตกต่างออกไป