แสงวาบหนึ่ง
ก็ได้เปลี่ยนเป็นอีกโลกหนึ่งไปแล้ว
ความรู้สึกแรกของฉู่หวนคืออึดอัด!
อาวุธบำเพ็ญมากกว่า 1,200 ตัวปรากฏขึ้นในห้องของเขา คิดดูว่าจะอึดอัดขนาดไหน
และยังมีอาวุธบำเพ็ญบางส่วนถูกส่งไปยังนอกตึก ร่วงลงไปที่ชั้นล่าง
แต่ฉู่หวนไม่มีเวลามาสนใจอาวุธบำเพ็ญพวกนั้น เขาจ้องเขม็งไปที่น้ำเต้าสีม่วงทอง รอคอยผลการต่อสู้ภายใน
ในขณะที่เขารอคอยอย่างกระวนกระวาย ผลลัพธ์ในน้ำเต้ายังไม่ออกมา แต่ประตูบ้านของเขากลับถูกเคาะดังขึ้นก่อน
ฉู่หวนในเวลาอันสั้นก็เบียดตัวไปไม่ได้ จึงให้อาวุธบำเพ็ญกลืนมารสี่แขนตัวหนึ่งไปเปิดประตูก่อน
เห็นได้ว่า คนนอกประตูคือเจ้าหน้าที่นิติบุคคลของหมู่บ้าน เขาขมวดคิ้วมองดูอาวุธบำเพ็ญที่เต็มบ้าน แล้วตะโกนเข้าไปว่า “เจ้าของบ้านอยู่ไหม?”
ฉู่หวนเบียดตัวออกไป พลางตอบไปว่า “อยู่!”
เจ้าหน้าที่นิติบุคคลขมวดคิ้วพูดว่า “บ้านคุณจู่ๆ ปล่อยอาวุธบำเพ็ญออกมามากมายขนาดนี้ ส่งผลกระทบต่อหมู่บ้านแล้ว ต้องรีบเก็บกลับไปให้หมด!”
ฉู่หวนรีบพูดขอโทษว่า “เมื่อกี้เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย เดี๋ยวจะเก็บพวกมันกลับไปทันที!”
พอได้รับคำตอบที่แน่ชัดจากฉู่หวน เจ้าหน้าที่นิติบุคคลถึงได้หันหลังเดินจากไป
ในขณะที่ฉู่หวนถอนหายใจด้วยความโล่งอก จู่ๆ สีหน้าของเขาก็ขยับ
เป็นผลสุดท้ายออกมาแล้ว!
ฉู่หวนรีบเก็บอาวุธบำเพ็ญและผึ้งปราณทั้งหมดเข้าไปในผืนดินศักดิ์สิทธิ์ตามลำดับ ก่อนจะเข้าไปเอง
หลังจากเข้าไปแล้ว เขาเห็นภาพตรงหน้า ตาก็ดำมืด เกือบเป็นลม