โรงเรียนมัธยมเซียนดินจื่อจิน สนามฝึก
ขณะนี้เหล่านักเรียนจำนวนมากมารวมตัวกัน เพื่อส่งอาวุธบำเพ็ญไปยังแนวหน้า
ทุกคนต่างคิดจะฉวยโอกาสครั้งนี้กอบโกยเงินก้อนโต
ฉู่หวนกำลังคุยเล่นกับเจ้าเทียนอวี๋และไป๋เซิ่งท่ามกลางฝูงชน พร้อมกับรอเรือขนส่งทหารมาถึง
ส่วนตรงมุมที่เขามองไม่เห็น หนิงเฉินกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาเปี่ยมความริษยา
“เสี่ยวเซี่ย คุณไม่ได้บอกหรือว่าอาวุธบำเพ็ญยมทูตทะเลเลือดจะเอาชนะอาวุธบำเพ็ญกลืนมารของเขาได้อย่างแน่นอน แล้วทำไมอาวุธบำเพ็ญของเขาถึงสังหารอาวุธบำเพ็ญของผมได้อย่างง่ายดาย แถมรอบที่สองยังเอาชนะนักเรียนห้องเรียนยอดฝีมือได้อีก อาวุธบำเพ็ญขั้นสามที่นำทัพเหล่าสิ่งมีชีวิตปราณไฟล้วนถูกฆ่าจนเกลี้ยง อาวุธบำเพ็ญกลืนมารนี่เป็นอาวุธบำเพ็ญกลืนมารของจริงหรือเปล่า?”
“แค่ก แค่ก!”
เสี่ยวเซี่ยกระแอมอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนเสียงชราภาพจะดังขึ้นในสมองของหนิงเฉิน
“อย่าเพิ่งร้อนใจไป ฉันเองก็ไม่คิดว่าเจ้าหมอนั่นจะบ่มเพาะอาวุธบำเพ็ญกลืนมารสี่แขนขึ้นมาได้ นี่เป็นอาวุธบำเพ็ญสายต่อสู้ล้วนที่มีคำอธิบายสีส้ม ยิ่งไปกว่านั้น จากภาพที่อาวุธบำเพ็ญของเจ้าแจ้งกลับมา หัวหน้าที่นำทัพอาวุธบำเพ็ญเหล่านั้นยังเป็นอาวุธบำเพ็ญที่มีต้นกำเนิดเทพเจ้าอีกด้วย อาวุธบำเพ็ญแบบนี้แข็งแกร่งอย่างไร้เหตุผลในช่วงต้น อาวุธบำเพ็ญทั่วไปไม่มีทางเป็นคู่มือของมันได้หรอก”
“มีปัจจัยสำคัญสองข้อนี้อยู่ อาวุธบำเพ็ญของเจ้าพ่ายแพ้ก็ไม่นับว่าน่าอับอาย!”
หนิงเฉินเริ่มเสียใจที่เข้าร่วมสำนักมารทะเลเลือด เขารู้สึกเหมือนตัวเองเผลอเข้าไปอยู่ในองค์กรลับตกอับแห่งหนึ่ง