หลินคว้าขนหางเสือของตนไว้ เขาเองก็ฟังไม่เข้าใจเช่นกัน ฮ่าๆ แต่เขาผูกพันเป็นคู่แล้ว!
จนกระทั่งหลินฉาเตรียมตัวจะนอน ชางจึงเก็บสิ่งของในมือ แล้วนอนลงข้างหลินฉาพร้อมกับหลิน
หลินฉานอนอยู่ระหว่างมนุษย์สัตว์สองตน ด้านซ้ายคือหลินที่หัวเราะไปร้องไห้ไป ด้านขวาคือชางที่เงียบขรึม
นอกถ้ำเสียงลมหวนโหยหา ภายในถ้ำแสงไฟโยกไหว
ร่างของนางยังคงได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยพลังงาน ทั้งร่างกายรู้สึกดีเป็นอย่างยิ่ง
นางหลับตาลง
ก็ได้
อย่างไรเสียก็รอดชีวิตมาได้ ไม่ต้องพูดถึงกระบวนการ ขอดูที่ผลลัพธ์ก็พอ
และ... กระบวนการก็มิได้ไร้ประโยชน์ นาง... นางยังรู้สึกดีอยู่
ทั้งสองคนนิ่งรอให้หญิงสาวตรงกลางหลับเสียก่อน
สีหน้าของนางดีขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ในที่สุดก็จางหายไปจากความขาวซีดราวกับคนตาย
ลมหายใจก็สม่ำเสมอและมีพลัง
ชางยื่นมือออกไป ปัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงบนใบหน้านางออก แล้วสัมผัสอุณหภูมิที่หน้าผากของนาง
ไม่ร้อนแล้ว
หลินมองมือของพี่ชาย แล้วพูดเสียงเบา: "พี่ครับ แผลของพี่ยังเลือดไหลอยู่"
ชางก้มมองรอยข่วนที่ไหล่ซ้ายของตน คงเป็นเพราะขึ้นเตียงแล้วดึงแผล
เขาตอบ "อืม" แต่ไม่ขยับ
หลินถอนหายใจ ลงจากเตียงไปหยิบสมุนไพรห้ามเลือดที่หมอประจำเผ่าทิ้งไว้ บดให้ละเอียด แล้วทาที่ไหล่ของพี่ชาย