หลินฉาทั้งตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขา ติ่งหูแดงก่ำจนแทบหยดเลือด
นางไม่กล้าขยับ กลัวว่าการเคลื่อนไหวจะไปปลุกหลินกับเฟยหลานที่นอนอยู่ข้าง ๆ จึงได้แต่พูดเบา ๆ ว่าพวกเขายังหลับอยู่
ชางส่งเสียงตอบรับเบา ๆ ในลำคอ นิ้วมือล่วงเลยเข้าไปในชุดสายเดี่ยว เลื่อนขึ้นมาตามเอว ปลายนิ้วที่เต็มไปด้วยรอยด้านหนาเสียดสีผิวนวลเนียนของนาง
เสียงของเขาต่ำจนมีเพียงนางที่ได้ยิน
"ฉางฉางไม่ส่งเสียง พวกเขาก็ไม่ตื่นหรอก"
หลินฉาไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย กลัวว่าหากขยับตัวแรง ๆ จะไปถูกตัวหลินที่อยู่ข้าง ๆ
นี่...นี่...พวกเขายังอยู่ตรงนี้กันหมดเลย...
ยิ่งคิดก็ยิ่งเขิน ทั้งตัวแดงก่ำราวกับกุ้งต้มสุก
อกของชางสั่นเบา ๆ เสียงหัวเราะแผ่วเบาลอดออกมาจากลำคอ ก้มลงโชยไปบนกระหม่อมของนาง
หลินฉาตกใจเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นสบตาสีฟ้าน้ำแข็งที่แฝงรอยยิ้มของเขา จึงเพิ่งจะรู้ตัว
เขาไม่ได้คิดจะทำอะไรถึงที่สุดตั้งแต่แรก แค่แกล้งนางเล่นเท่านั้น
"นี่นาย..."
นางเขินจนหน้าฉานแดงระเรื่อ ยื่นมือไปหยิกเนื้อที่เอวของเขาเพื่อระบายอารมณ์
หยิก...หยิกไม่ขึ้นเลย เป็นแผงกล้ามเนื้อทั้งนั้น
นางไม่ยอมแพ้ เลื่อนไปหยิกที่อื่น ก็ยังแข็งเหมือนเดิม
ทั้งตัวเขาไม่มีที่ไหนที่นุ่มพอจะหยิกได้แม้แต่น้อย
หลินฉาโกรธจนต้องลูบแผงอกของเขาแรง ๆ สองทีเพื่อระบายอารมณ์
นางไม่คิดเลยว่า...ชางก็เด็กเหลือเกิน!
เวลานี้ก็มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นอีกสองทาง ที่แท้เฟยหลานกับหลินตื่นมานานแล้ว
พวกเขารู้ดีว่าชางไม่คิดจะทำอะไรถึงที่สุด แค่พูดเพื่อแกล้งหญิงสาวน้อยเล่นเท่านั้น
ไม่ผิดที่คาด ฉางฉางน่ารักเกินไปจริง ๆ แถม...ดูเหมือนนางจะไม่ค่อยได้ขัดขวางเท่าไร?