หลินฉากำลังมองเพลิน ๆ อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกลมหายใจแผ่วเบารินผ่านข้างหู นางหันกลับไปโดยสัญชาตญาณ ปลายจมูกเฉียดสัมผัสบางอย่างที่นุ่มนวลเย็นเฉียบ
ริมฝีปากของไห่ซีเฉียดผ่านปลายจมูกของนางไป ทั้งคู่ต่างก็ตะลึงงัน
ดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นอยู่ตรงหน้าเพียงชั่วกระพริตา ภายในเต็มไปด้วยความมึนงง
ฉางฉางจูบเขาแล้ว...ฉางฉางจูบเขาแล้ว!
ความมึนงงนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความเขินอายและดีใจอย่างรวดเร็ว
ขนตาของเขาสั่นระริกเล็กน้อย ลมหายใจคละเคล้ากับของนาง ริมฝีปากยังคงหยุดอยู่ห่างจากปลายจมูกของนางไม่ถึงหนึ่งนิ้ว
"...ฉางฉาง"
เสียงของเขาทุ้มต่ำลงกว่าเมื่อครู่
"เจ้าจูบข้า..."
หลินฉาได้ยินเสียงหัวใจในอกของตนเองเต้นดังตุบ ๆ นางไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ...แต่...
นางมองใบหน้าของไห่ซีที่อยู่ตรงหน้า มองขนตาที่สั่นระริกและดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
อย่างไรเสียก็ต้องผูกพันเป็นคู่กับไห่ซีอยู่แล้ว...ไม่สู้ทำเสียตอนนี้เลย
นางไม่ลังเลอีกต่อไป หลับตาลงแล้วส่งริมฝีปากเข้าไป
ท่าทางเช่นนี้ทำให้แผ่นหลังของนางเอนเข้าไปในอ้อมแขนของไห่ซี ต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยจึงจะประกบกับริมฝีปากของเขาได้
ไห่ซีสัมผัสได้ถึงความอุ่นนุ่มที่ริมฝีปาก สมองของเขาแทบจะระเบิด
นุ่มนวลกว่าที่เขาจินตนาการไว้เป็นหมื่นเท่า...
เขาก้มขนตาลง ประคองแก้มของนางไว้ อุ้มริมฝีปากล่างของนางแล้วซับเบา ๆ
มือที่วางอยู่หลังใบหูของนางเลื่อนลงมา ลูบผ่านลำคอ แล้วไล้ผ่านหัวไหล่บาง ๆ ของนาง
ในที่สุดมือนั้นก็รวบเข้ามาที่ตรงหน้าของหลินฉา แขนเดียวก็โอบนางทั้งตัวให้เข้ามาในอ้อมกอดอย่างมั่นคง