นางหยิบตัวน้อยที่เท้าตัวหนึ่งขึ้นมาส่งให้หลินฉาในอ้อมแขนโดยไม่คิด
"ฮ่า ๆ ๆ เจ้าน่ารักมาก! นี่ลูกของข้า!"
นางชี้ไปที่มนุษย์สัตว์ร่างสูงใหญ่ที่อยู่ข้างหลัง
"ลูกของเขา"
มนุษย์สัตว์คนนั้นพยักหน้าและยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ชางกับพวก
หลินฉาหน้าแดงก่ำก้มหน้าลง ลูกหมาป่าตัวน้อยในอ้อมแขนกำลังเงยหน้ามองนาง
ขนสีเทาด้านนุ่มราวกับดอกแดนดิไลออน หูสองข้างข้างหนึ่งตั้งตรงอีกข้างห้อย
ดวงตาสีดำกลมโตกะพริบ แล้วแลบลิ้นน้อยสีชมพูออกมาเลียที่นิ้วของนาง
นี่คือลูกหมาป่า ไม่ใช่ลูกหมา
นางซบหน้าลงไปในขนนุ่มฟูของลูกหมาป่า ความร้อนผ่าวขึ้นตั้งแต่โคนคอจนถึงหน้าผาก
ให้ตายสิ! นี่มันแดนสัตว์ ใครจะเลี้ยงหมาในแดนสัตว์กันเล่า!
นางถามเจ้าตัวน้อยของคนอื่นว่าเป็นหมาได้ยังไง...
ลูกหมาป่าในอ้อมแขนรู้สึกจั๊กจี้เพราะถูกนางกดหน้าลง จึงร้องออกมา "โฮ้ง" แล้วเอาหางปัดไปมาที่คางของนาง
"...ขอโทษ"
หลินฉาเงยหน้าครึ่งหนึ่งจากขนของลูกหมาป่า หน้าแดงแทบจะระเบิด
อาหยาในที่สุดก็หัวเราะจนพอใจ เช็ดน้ำตาที่เล็ดลอดออกมามุมตา แล้วโบกมือ
"ไม่เป็นไร! เจ้าสนุกมาก ข้าไม่เคยหัวเราะได้สนุกขนาดนี้มานานแล้ว
แต่พูดจริง ๆ พวกมันเวลาปกติก็เหมือนลูกหมาเหมือนกันนะ
โดยเฉพาะตอนแย่งเนื้อกิน เจ้าดูหางที่มันกระดิกสิ"
นางชี้ไปที่ลูกหมาป่าตัวน้อยในอ้อมแขนของหลินฉาที่ยังคงกระดิกหางอย่างบ้าคลั่ง
หลินฉาก้มมองหางที่กระดิกไหวราวกับใบพัด แล้วมองกลุ่มก้อนสีเทาตัวน้อยที่กระดิกหางเหมือนกันที่เท้าของอาหยา มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกขึ้น
ก็เหมือนอยู่บ้างเหมือนกัน
มนุษย์สัตว์หมาป่าร่างสูงใหญ่ที่อยู่ข้างหลังอาหยายิ้มบาง ๆ ท่าทางอ่อนโยน ไม่มีความคิดร้าย