เขายื่นมือมาลูบหน้าของหลินฉา แล้วสัมผัสได้ถึงน้ำตาที่เอ่อท้นอยู่ในมือ จึงตกใจถามขึ้นทันทีว่า “เจ้าฮ้องไห้ทำไม? ข้าทำให้เจ้าเจ็บหรือ?”
หลินฉาส่ายหน้า สิ้นเสียงที่พูดไม่ออก
ยามนี้ร่างกายของนางรู้สึกดีขึ้นมากนัก ความหวาดกลัวที่จะตายนั้นเลือนหายไปจากใจแล้ว
หลินใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาให้นางอย่างเก้กัง ไม่ทันไรตนเองก็ร้องไห้ตามไปด้วย สองคนเผชิญหน้ากันน้ำตาไหลพราก ภาพนั้นทั้งประหลาดและชวนขบขัน
ชางที่อยู่ด้านหลังมิได้ขยับเขยื้อน จนเมื่อหลินสงบลงจึงเอ่ยเสียงแผ่วเบา “หลีกไป”
หลินขยับหลบไปด้านหนึ่งตามคำสั่ง แต่ยังคงกุมมือของหลินฉาไว้แน่นมิได้ปล่อย
ชางเคลื่อนเข้ามาจากด้านหลังนาง พลิกตัวนางให้หันกลับมาทางตน หลินฉายังไม่ทันตั้งตัวก็สบเข้ากับดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งที่อยู่ใกล้เพียงชั่วลมหายใจ ใกล้จนเห็นเงาสะท้อนของตนเองในม่านตา
ชางผิดแผกจากหลิน เขามิได้หน้าแดง มิได้ตื่นตระหนก มิได้ร้องไห้ บาดแผลทั่วกายยังคงมีรอยเล็บที่ไหลซึมเป็นเลือดอยู่ที่ไหล่ซ้าย