"เจ้า...เจ้าตื่นแล้ว!" น้ำเสียงของเขาแหลมจนแทบแตก "ข้าไม่ได้...ข้าไม่ได้ตั้งใจ...ข้าเพียงเห็นว่าเจ้าดื่มไม่ได้ ข้ากลัวเจ้าจะหิวตาย ข้ามิได้ตั้งใจจูบเจ้า!"
ใบหูของเขาแดงจนแทบจะหยดเลือด หางของเขาม้วนเป็นวงกลมด้วยความประหม่า
มือยังคงถือชามน้ำซุปนั้นมั่นคง น้ำซุปหกครึ่งหนึ่งลงบนมือ แต่เขาไม่รู้สึกเลยแม้แต่น้อย
นางอ้าปาก ลำคอแห้งผากจนเจ็บ ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
หลินตระหนักได้ทันที ยกชามขึ้นดื่มอีกอึก แล้วก้มลงโดยไม่รู้ตัว แต่จู่ๆ ก็หยุดชะงัก
น้ำซุปคำนั้นถูกหลินกลืนลงคออย่างดัง "อึก"
"เจ้า...เจ้ารู้สึกตัวแล้ว ข้า...ข้า..."
ในดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งของเขามีทั้งความตื่นตระหนก ความเขินอาย และความน้อยเนื้อต่ำใจเล็กน้อย
ข้าไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นจริงๆ ข้าแค่คอแห้งเกินไป
จริงๆ นะ
หลินฉาหลับตาลง อ้าปากเล็กน้อย
ในใจก็ตำหนิตนเองไปพลาง สองวันก่อนยังบอกว่าการผูกพันเป็นคู่เร็วเกินไป วันนี้กลับไปจูบปากเล็กๆ ของเขาซะแล้ว