หลินฉาตื่นขึ้นมาก็คว้าน้ำมะนาวแช่เย็นมาดื่มรวดเดียวสองชามถึงจะหายอยาก แล้วก็หยิบทัพพีตักผลไม้แช่แข็งใส่ชามกินอย่างเอร็ดอร่อย
ผลไม้แช่แข็งละลายในปาก ความเย็นไหลจากลำคอลงไปถึงท้อง หลินฉารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว
หน้าร้อนแบบนี้ได้กินของเย็นๆ แบบนี้ สบายสุดๆ ไปเลย
เธอตักเข้าปากอีกคำ แก้มตุ่ยๆ ตาหยีด้วยความสุข
กำลังจะตักคำต่อไป มือก็ถูกจับไว้เบาๆ
“ฉางฉาง พอแล้ว กินอีกไม่ได้แล้ว”
เสียงของเฟยหลานเบามาก แต่น้ำเสียงกลับไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง
เขานั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาสีทองหลอมเหลวเงยขึ้นมองเธอ ในนั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
“เพิ่งดื่มน้ำเย็นไปเยอะ เดี๋ยวบ่ายค่อยกินอีกได้ไหม?”
หลินฉาก้มลงมองชามผลไม้แช่แข็งที่ยังเหลืออีกเกินครึ่ง ทัพพีค้างอยู่กลางอากาศ เธอเม้มปากเล็กน้อย
ดูเหมือนเธอจะกินของเย็นไปหน่อยจริงๆ ด้วย
ถ้าเกิดท้องเสียขึ้นมา ในแดนสัตว์แบบนี้ยังหาที่ให้น้ำเกลือไม่ได้เลย คิดแล้วก็ทรมานไม่น้อย
พอคิดถึงภาพนั้น หลินฉาก็สะดุ้งเฮือก แล้ววางทัพพีลงอย่างว่าง่าย
“……อือ”
ถึงปากจะรับคำ แต่สายตายังคงละห้อยไปที่ชามผลไม้แช่แข็งตลอด
เฟยหลานมองตามสายตาเธอไปที่ชามหิน ต่อหน้าเธอ เขาเก็บมันเข้าวิมิติของตัวเองอย่างเย็นชาไม่มีความปรานี
ท่าทางคล่องแคล่ว ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
หลินฉามองการกระทำของเขา มุมปากหย่อนลงด้วยความน้อยใจ นี่มันกันใครกันแน่…