นางเล่นคนเดียวอย่างสนุกสนาน ไม่รู้สึกถึงสายตาของหลินและชางแม้แต่น้อย
ขณะที่กำลังเล่นอย่างเพลิดเพลิน หลินฉาก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่งขึ้นมาว่า น้ำพุที่ทำให้เลื่อนขั้นได้ หลินยังไม่รู้เรื่องนี้เลย!
นางรู้สึกผิด ๆ อยู่เล็กน้อย เหลือบมองหลินที่อยู่ด้านหลังแล้วกระแอมไอหนึ่งที พูดว่า
“ข้าอยากได้ถ้วยไม้สักใบหนึ่ง~”
“ข้าไปเอามาให้ ฉางฉางรอสักครู่!”
หลินได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นทันที ผลักม่านประตูออกไปข้างนอก
หลินฉาเดินเรื่อยเปื่อยไปทางชาง ยื่นนิ้วชี้ขึ้นมา จิ้มที่ไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา
“เหตุใดไม่เตือนข้าสักหน่อยเล่า”
เสียงของนางนุ่มนวล มีน้ำเสียงออดอ้อนติดอยู่เล็กน้อย
“การเลื่อนขั้นก็ไม่ต้องรีบร้อน”
เขายื่นมือไปกุมมือนิ้วเล็ก ๆ ที่ซุกซนนั้นไว้ ครอบไว้ในอุ้งมือของตน
“อยากให้เจ้าบอกหลินด้วยปากของเจ้าเอง”
น้ำเสียงของชางแฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ไม่ได้แสดงออกชัด ๆ เขาไม่รอไม่ไหวอยู่แล้วสองสามวันนี้
นิ้วของหลินฉางุกอยู่ในอุ้งมือของเขา
ที่แท้เขามิได้ลืม แต่กำลังรอให้นางบอกข่าวดีนี้กับหลินด้วยตัวเองต่างหาก
“ฉางฉาง เอาถ้วยมาแล้ว!”
หลินถือถ้วยไม้ที่เพิ่งล้างเสร็จเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน กลัวว่าหลินฉาจะใช้ไม่พอ เลยหยิบมาสองใบ
หลินฉาดึงมือกลับอย่างว่องไว ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น รับถ้วยไม้มาแล้วนั่งลง
แสงสีเงินค่อย ๆ ซึมออกมาจากฝ่ามือของนาง ไหลลงไปในถ้วยอย่างช้า ๆ
ไม่นานนัก น้ำพุสีขาวเงินสองถ้วยก็ปรากฏขึ้น ส่วนน้ำพุเล็ก ๆ ในมิติที่เท่าฝ่ามือตอนนี้เหลืออยู่เพียงเล็กน้อย ปกคลุมอยู่ที่ก้นบ่อน้ำบาง ๆ น่าอนาถใจยิ่งนัก
หลินจ้องมองถ้วยไม้ ปลายจมูกกระพือเบา ๆ สองสามที
“นี่มันอะไร?”
น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น และไม่แน่ใจอยู่บ้าง
“…น้ำนี้…มีพลังงาน? คล้ายอัญมณีสัตว์ แต่ก็ไม่เหมือน”
เขายื่นมืออยากจะแตะผิวน้ำ แต่ก็ชักกลับ มองดูหลินฉา
“…เป็นน้ำพุในมิติ ดูเหมือนจะทำให้เลื่อนขั้นได้”
หลินฉาแบ่งให้คนละถ้วย ส่งให้พวกเขา
“เลื่อนขั้น?” หลินถือถ้วยไว้ด้วยความงุนงง พูดซ้ำอย่างเหม่อลอย
“อืม ข้ารู้สึกได้แบบนั้น”
เมื่อคืนตอนที่เพิ่งค้นพบ นางศึกษามันอยู่นานเลยล่ะ
“พลังงานบริสุทธิ์ยิ่งกว่าอัญมณีสัตว์เสียอีก”