(มิใช่นางพญายอดหญิง เพียงนิยายหวานแหววเท่านั้น)
(ในภพสัตว์ป่า หญิงสาวไร้รอบเดือนโดยกำเนิด หามีผ้าอนามัยมิสะดวก ทั้งยังทรมานกาย)
เจ็บปวด
ทั่วทั้งร่างเจ็บปวด
ทรวงอกยิ่งเจ็บปวดหนักหนา
ข่าวดี หลินฉายังมีชีวิตอยู่
ข่าวร้าย ใกล้ความตายมิไกลนัก ห่างเพียงก้าวขา
นางชังการสังสรรค์หมู่
โดยเฉพาะการสังสรรค์หมู่ในวันหยุด
โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสังสรรค์หมู่ในวันหยุดที่ต้องปีนเขา
ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่านางจะพลัดตกจากยอดเขา
ชะตาข้าแข็งแกร่งยิ่งนัก หลินฉาลอบคิดในใจ
ภูเขาสูงเพียงนี้ยังมิอาจทำให้ข้าดับชีพ
พยายามลุกขึ้นนั่ง แต่เพียงขยับกายก็เจ็บปวดยิ่งนัก
เกรงว่าบาดแผลจะกำเริบ หลินฉาจึงไม่กล้าขยับกาย จำต้องรอการช่วยเหลืออยู่กับที่
เสียงลม เสียงใบไม้ไหว เสียงฝีเท้า
มิเหมือนมนุษย์ ทว่าเหมือนเสียงอุ้งเท้ากระทบใบไม้ที่ร่วงหล่น
จบสิ้น
จะถูกกินเสียแล้วหรือไม่
หัวใจเต้นระรัวราวกลอง แต่ทั้งไม่กล้าขยับ ทั้งไม่กล้าลืมตา
มองไม่เห็นข้า มองไม่เห็นข้า ข้าคือศพ ข้าคือใบไม้ ข้าคือศิลา ข้าคือ... อุจจาระ
เสียงลมหายใจสองสาย หยุดอยู่ข้างกายซ้ายขวา
เงาร่างมหึมาบดบังแสงตะวันบนใบหน้าของหลินฉา
สิ่งที่อยู่เบื้องขวาโน้มเข้าใกล้ จมูกชื้นเย็น เสียงหอบหายใจดังฮืด ๆ ดังอยู่ข้างหู ลมหายใจร้อนระอุพัดผมเส้นเล็กข้างแก้มปลิวไหว
มันดมกลิ่นข้างลำคอของนาง ลมหายใจร้อนผ่าวพัดกระทบผิวหนัง พร้อมกลิ่นคาวหวานจาง ๆ ทำให้ผิวเนื้อตรงนั้นกลับขนลุกชันในทันใด
หลินฉากร้องกรีดในใจ แต่กายแข็งทื่อราวปลานางฟ้าแช่แข็งสามปี แม้แต่การหายใจยังต้องเบาลงโดยตั้งใจ
อีกเสียงลมหายใจค่อย ๆ ห่างออกไป หยุดอยู่ห่างสองก้าว เหมือนกำลังสังเกตการณ์
"พี่ชาย มีตัวเมียจริง ๆ ด้วย!"
เสียงชายหนุ่มใสกระจ่างดังขึ้นในทันใด
คน!
หลินฉาลืมตาขึ้นมาทันใด
ใบหน้าเสือโคร่งมหึมาประชิดปลายจมูกของนาง ขนสีขาวบริสุทธิ์ ลายสีเทาอ่อนค่อย ๆ แผ่กระจายตามแนวใบหน้า
ดวงตาสีน้ำเงินสีน้ำแข็งขนาดเท่ากำปั้นอยู่ใกล้จนเกินไป หลินฉายังเห็นความยุ่งเหยิงของตนเองในหากม่านตาของเสือขาวอีกด้วย
หน้าบวมช้ำยังเป็นคำกล่าวที่สุภาพ บัดนี้นางช่างไร้ซึ่งสภาพความเป็นคน
หน้าผากและโหนกแก้มมีรอยถลอกเป็นบริเวณกว้าง ใบทน้าเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน เส้นผมกระเซิงปนเหงื่อเปียกชื้นติดอยู่บนใบหน้า
การลืมตาของหลินฉากะทันหันเกินไป เสือขาวถึงกับสบตานางในทันใด
ใบหูที่ตั้งชันตรงอยู่แต่เดิม ถึงกับหักพับไปข้างหลังแนบชิดศีรษะ ดวงตาสีฟ้ากลมโตเบิกกว้าง ม่านตาหดเป็นเส้นบาง ๆ หัวเสือมหึมาถูกความตกใจทำให้หดหงายไปด้านหลังเล็กน้อย
จากมุมมองของหลินฉา มันดูเหมือนลูกข้าวปั้นยักษ์ที่ถูกขวัญเสีย คล้ายกับสติกเกอร์ที่หล่อนชื่นชอบที่สุดอย่างไม่ผิดเพี้ยน แม้แต่ความหวาดกลัวยังถูกภาพที่น่ารักประหลาดนี้ลดลงไปเกินครึ่ง
คนหนึ่งเสือหนึ่งจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นลูกข้าวปั้นยักษ์นี้สี่ขาถีบพื้น วิ่งพรวดพราดหายไปอย่างรวดเร็ว
สายตาหลินฉาตามมันไปพบเสือขาวตัวที่สอง "ลูกข้าวปั้นยักษ์" หลบอยู่ข้างหลัง ยืดคอแอบมองนาง แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นแววไว เต็มไปด้วยกลิ่นอายวัยรุ่น
ประหลาดนัก เหตุใดนางจึงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายวัยรุ่นจากเจ้าเสือโคร่งเล่า?
เสือขาวตัวที่สองนี้ตัวใหญ่เกินกว่าเหตุ ราวกับเป็นลูกรุ่นอัปเกรดตัวยักษ์ของลูกข้าวปั้นยักษ์
เสือขาวยักษ์ดูเหมือนถูกสายตาหลินฉาดึงดูด เดินเข้ามาหานาง หัวไหล่สูงตระหง่านราวภูเขาหิมะที่ค่อย ๆ ผุดขึ้น ทุกย่างก้าวราวกับกำลังวัดชีพจรของแผ่นดิน
ท่วงท่าอำมหิตเช่นนี้ ทำเอาหลินฉานึกภาพเทพเจ้าภูเขาฉางไป๋เดินเข้ามา
ว้าว
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะถูกกินก่อน แค่มุมมองนี้ มันก็เท่ไม่เบาเลยทีเดียว
ขนสีเงินขาวเปล่งประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงตะวัน ทำให้เสือขาวทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยพลังและความสง่างามที่ยากจะพรรณนา
ยิ่งใกล้ยิ่งสัมผัสได้ถึงขนาดร่างอันมหึมา
ไม่ถูกต้องนัก เสือโคร่งตัวไหนกันที่มีขนาดเท่ารถตู้
อุ้งเท้ามหึมานี้ หนึ่งทีคงบดขยี้คนอย่างนางได้สามคน
หนึ่งคำต่อหนึ่งคน กรุบกรอบ โปรตีนมากกว่าเนื้อวัวหลายสิบเท่า
เจ้าขนมกรุบกรอบผู้จะถูกกิน กลับยิ้มไม่ออก
แล้วนางก็เห็นภาพอันเหลือเชื่อ——