มืออุ่นๆ ข้างหนึ่งค่อยๆ จับมือของนางไว้
คือหลิน
เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่กุมมือนางไว้ ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ
หลินฉาเอียงหน้าเล็กน้อย เห็นดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งของหลินแดงก่ำ
เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน: “อย่าฟังพวกนาง”
“อย่าฟังพวกนาง!” เขาพูดซ้ำอีกครั้ง เสียงดังขึ้นเล็กน้อย ราวกับต้องการไล่คำพูดอันอาฆาตเหล่านั้นออกจากความคิดของหลินฉา
“พลังให้กำเนิดต่ำแล้วอย่างไร? พลังให้กำเนิดต่ำก็ไม่ใช่หญิงสาวหรือ? พลังให้กำเนิดต่ำก็อยู่ไม่ได้หรือ? อาศัยอะไรมาว่าข้าเช่นนี้? พวกมันเป็นเพียงสิ่งใดกัน!”
เปลือกตาของหลินฉากระตุกเล็กน้อย
หลินพูดจบก็หัวเราะเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญ
“พวกนางทำได้เพียงใช้สิ่งเหล่านี้มาทำให้ผู้อื่นอับอาย น่าขันจริงๆ”
แล้วเสียงของเขาก็เบาลงอีกครั้ง
“ฉาเอ๋อร์ อย่าเก็บคำพูดของพวกนางมาใส่ใจเลย ถือว่าพวกนางพูดพล่ามไปก็แล้วกัน”