หลินโอบกอดทั้งสองคนจากด้านข้าง
ผมสีขาวของเขายุ่งเหยิง บนหน้ายังมีคราบฝุ่นที่เช็ดไม่สะอาด แต่ดวงตากลับสุกสว่างไม่ต่างจากตอนที่จากไปเมื่อสามวันก่อน
เขาซบหน้าลงที่ซอกไหล่ของหลินฉา เสียงนุ่มและเร่งรีบ ปนเสียงสั่นเครือชัดเจน
"ฉางฉาง~! ข้าคิดถึงเจ้ามาก ข้าคิดถึงเจ้าทุกวัน คิดถึงตอนล่าสัตว์ คิดถึงตอนนอนหลับ..."
พูดพลางหางก็พันขาเธอเป็นวงแล้ววงเล่า แล้วยังแอบชำเลืองมองเฟยหลานด้วยความหมั่นไส้
เจ้าอสรพิษบัดซบ! ไปให้พ้น!
เฟยหลานไม่สนใจเสือโง่ตัวนั้น หันหลังไปเตรียมอาหาร
อีกไม่นานหญิงสาวน้อยต้องร้องไห้แน่ เขาต้องเตรียมอาหารไว้ แล้วทำน้ำแข็งไสผลไม้ที่ฉางฉางชอบเพิ่มอีกหนึ่งถ้วย
ชางหลุบตามองหลินฉา นิ้วโป้งค่อย ๆ เช็ดมุมตาที่แดงเรื่อของเธอ
หญิงสาวน้อยผิวขาวอมชมพู สีหน้าดีมาก ดูท่าสามวันนี้จะไม่ได้รับความลำบาก
และ...ก็ได้ผูกพันเป็นคู่กับเฟยหลานแล้ว นี่มันดีจริง ๆ
ชางกลั้นไว้ก็ไม่อยู่ ก้มลงจูบที่แก้มข้างหนึ่งของหลินฉาเบา ๆ แล้วยังถูไถอีกนิด สัมผัสถึงความนุ่มละเอียดและอบอุ่น
หลินเห็นพี่ชายจูบ ก็ไม่รอช้าจูบที่แก้มอีกข้างของหลินฉาอย่างหนักหน่วงทันที
เสียง "จุ๊บ" ดังมาก
จุ๊บหนึ่งยังไม่หายอยาก ก็จุ๊บซ้ำ ๆ อย่างกับนกหัวขวาน พลางพึมพำไม่ชัดถ้อยคำ "ฉางฉาง ข้าคิดถึงเจ้า ข้าคิดถึงเจ้าจริง ๆ"
ยิ่งคิดว่าตัวเองเกือบไม่ได้เจอฉางฉาง หลินยิ่งจูบถี่ขึ้น จูบแล้วจูบอีก จูบไม่หยุด...
หลินฉารู้สึกว่าแก้มซ้ายจะถูกหลินดูดจนบวม ส่วนแก้มขวาชางก็ยังถูไถเบา ๆ
ราวกับย้อนกลับไปคืนนั้น ทั้งสองคนก็เป็นแบบนี้
ซ้ายคือหลินที่จูบเรียงกันไม่ขาด ขวาคือชางที่เงียบแต่ริมฝีปากไม่ยอมห่างจากแก้ม ใบหน้าด้านหนึ่งร้อนผ่าว อีกด้านถูกถูจนจั๊กจี้