หลินฉาเพลิดเพลินกับความตื่นเต้นจนพอใจแล้ว นางจึงเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าตนเองทำอะไรลงไป
"เจ้า...เจ้าวางข้าลงก่อน..."
ชางยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก้มมองลงไปเพียงเห็นใบหูของหญิงสาวน้อยแดงก่ำ เขาไม่ได้วางนางลง กลับอุ้มนางเดินต่อไปอีกสองก้าวด้วยท่าทางเช่นนั้น
เฟยหลานและไห่ซีเห็นแล้วตาเป็นประกาย ทำไมพวกเขาไม่คิดถึงวิธีนี้กันนะ...
ชางอุ้มนางไปวางลงบนเตียงหิน หลินฉารีบหดตัวลงไปซุกอยู่ด้านในสุดของเตียงหินทันที
ในหัวเต็มไปด้วยความคิดว่านางเพิ่งจะ...กระโดดขึ้นไปบนตัวของชางนี่นา...
"ฉางฉางวันนี้อยากกินอะไรหรือ?"
เฟยหลานเอ่ยถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ด้านข้าง
"อะไรก็ได้..."
พูดจบนางก็รู้สึกว่าตนเองดูขอไปทีเกินไป จึงเสริมอีกประโยค
"ทำอะไรง่ายๆ ก็พอ วันนี้ทุกคนเหนื่อยกันมากแล้ว"
หลินกำลังหมอบอยู่ข้างตะกร้าไข่ เมื่อได้ยินคำว่า "อะไรก็ได้" หูเสือของเขาก็ตั้งขึ้น กำลังจะพูดว่ามันจะได้อย่างไร แต่ไห่ซีก็ค่อยๆ ดึงเขาไว้ ไห่ซีส่ายหน้าให้เขา แล้วเอ่ยด้วยเสียงเบา
"นี่คือความเอาใจใส่ของฉางฉางที่มีต่อพวกเราน่ะสิ"
หลินรู้สึกดีใจจนแทบจะระเบิดออกมา เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ขอบเตียงหิน
"งั้นวันนี้เรากินตัวฮึมฮึมที่ข้ากับพี่ชายเพิ่งล่ามาเมื่อกี้กันเถอะ"
พูดถึงตรงนี้ น้ำลายของเขาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว พวกข้าวสารนั้นพวกเขายังไม่ได้กินเลยนี่นา
ใช่แล้ว! ข้าวสารที่เธอเฝ้าฝันถึงจะกินคู่กับหมูแดงยังไม่ได้กินเลย บนหลังวาฬพวกเขากังวลว่าต้าผังจะไม่สบาย จึงไม่ค่อยได้กินอาหารที่ใช้เวลาปรุงนานเช่นนี้
"อื้ม!"
หลินฉาหยิบข้าวสารออกมาหนึ่งถุง พวกมนุษย์สัตว์หลายคนก็ช่วยกันขัดข้าวจนได้หม้อข้าวหนึ่งหม้อ