หลินพุ่งไปที่ร้านข้าผ้า หยิบผ้าสีฟ้าอ่อนขึ้นมา กระดิกหางอย่างตื่นเต้น
"ใส่ตัวนี้แล้วฉางฉางต้องสวยแน่ๆ เอาตัวนี้กับสีเหลืองผืนนั้นด้วย!"
หลินฉากุมหางเสือของเขาแล้วลากเขาออกไป พูดเสียงเบา
"...ฉันไม่อยากเป็นคนโง่ถูกหลอก"
หางของหลินแกว่งไปมาในมือของนาง
"อะไรคือคนโง่ถูกหลอก ฉางฉาง?"
"อืม...ก็คือจ่ายอัญมณีสัตว์เป็นจำนวนมากเพื่อซื้อของไร้ค่า"
เฟยหลานพูดขึ้นอย่างเกียจคร้าน
"ผ้าเป็นของพิเศษจากทวีปเหนือ ค่าขนส่งสูง หายากจึงแพง ฉางฉางชอบก็ซื้อเถอะ"
"ยังไม่สบายเท่าเกล็ดงูของเจ้าเลย..."
นางเพิ่งลองสัมผัสดู ผ้าของแดนสัตว์ก็แค่นั้น ไม่สบายเท่าที่นางสวมใส่จริงๆ
เฟยหลานได้ยินแล้วปลื้มใจ เห็นว่าหญิงสาวน้อยไม่ต้องการจริงๆ เขาก็ไม่พูดต่อ
ชางเอ่ยขึ้นจากอีกด้าน
"เผ่ามนุษย์เงือกทอผ้าเซียซาได้ เมื่อถูกแดดจะเปลี่ยนสี บางขนาดซ้อนสิบชั้นยังมองทะลุได้"
เขาหยุดครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยค
"ทวีปตะวันออกก็มีผ้าไหมชนิดหนึ่ง สวมใส่แล้วสบายมาก เหมาะจะทำเสื้อชั้นในให้ฉางฉาง"
หลินฉาได้ยินครึ่งแรกยังอยากรู้ แต่ครึ่งหลังนางอยากเอามือปิดปากชางเสียให้รู้แล้วรู้รอด
สบายก็สบายสิ ทำไม...ทำไมต้องพูดถึงเรื่องเสื้อชั้นในด้วย ที่นี่มีคนตั้งเยอะแยะ!
นางรีบแอบมองไปรอบๆ โชคดีที่ในแดนสัตว์ไม่มีใครเข้าใจความหมายของเสื้อชั้นใน สัตว์นักรบที่เดินผ่านไปมาหน้าตาเป็นปกติ
นางจึงวางใจ ลงจากอก แล้วบีบแขนเขาเบาๆ
"...ฉันรู้แล้ว เราไปเดินที่อื่นกันเถอะ"
หลินฉาเจอถั่วเหลืองและถั่วเขียวที่ร้านของมนุษย์สัตว์นก ซึ่งนับเป็นความสุขที่ไม่คาดคิด
ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ชายหาดมีสัตว์นักรบและร้านค้าน้อยลงเรื่อยๆ
มองเห็นชายหาดและโขดหินที่แทบไม่มีใครแล้ว หลินฉาถูมือของตัวเอง มาถึงทะเลแล้ว จะไม่เก็บของทะเลได้อย่างไร!