“ฉางฉาง หิวหรือยัง”
หลินฉาลูบท้องของตน ในความเป็นจริงก็หิวนิดหน่อย
อาหารเช้าที่กินไปนั้น ผ่านการต่อสู้เมื่อครู่ ย่อยหมดเกลี้ยงแล้ว
“……หิวแล้ว”
เฟยหลานลุกขึ้นยืนทันที และหยิบของออกมาจากมิติพิเศษ
เนื้อย่าง เนื้อกุ้ง ไข่นกสองสามฟอง และผลไม้
เขาหยิบออกมาอย่างชำนาญอีกครั้งหลินฉาของนาง ชามไม้เล็ก ๆ ใบหนึ่ง จากมิติเทน้ำซุปเนื้อที่เหลือจากตอนเช้าออกมา
เฟยหลานตักซุปใส่ถ้วยไม้
“ดื่มให้หมดก่อนแล้วค่อยกินเนื้อย่าง ตอนเที่ยงกินของเย็นไม่ได้แล้ว ”
น้ำซุปที่เทออกมายังคงมีไอร้อนระอุ หลายวันมานี้ภายในถ้ำร้อนอบอ้าวขึ้นเรื่อยๆ หลินฉามองดูก็รู้สึกได้ว่าถ้ากลืนลงไปทั้งคำคงเหงื่อแตกพลั่ก
นึกถึงไอศกรีมผลไม้และน้ำมะนาวที่กินตอนเช้า นางก็จ้องมองแผ่นหลังของเฟยหลานด้วยสายตาอ้อนวอน
เฟยหลานเตรียมเสร็จ หันกลับมาสบเข้ากับสายตาน้อยๆ ของนางพอดี
เหมือนกับตอนเช้าที่นางอยากได้น้ำมะนาวชามที่สองเป๊ะ
เฟยหลานเลื่อนถ้วยไม้ใบเล็กของนางไปข้างหน้า
“ดื่มซุปร้อนก่อนสักหน่อย ตอนบ่ายค่อยกินน้ำแข็งไสดีไหม ”
หลินฉากำลังจะเอ่ยปาก ก็พลันนึกอะไรขึ้นได้
คิ้วที่ขมวดย่นคลายลง นางรู้สึกผิดๆ เอ่ยปาก ก้มหน้ารับถ้วย แล้วดูดน้ำซุปหนึ่งอึกใหญ่
เพิ่งจะก้อยก้อยกันไปได้ไม่นาน เร็วขนาดนี้จะกลับคำ ก็คงเสียหน้าสิท่า
แต่ทว่าน้ำซุปเนื้อนี่ก็รสชาติดีไม่เบา ฝีมือของหลินยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ ขนาดเฟยหลานที่ได้รับการสั่งสอนยังทำออกมาได้ดี