หลินฉาจ้องหน้าพวกหญิงสาวละโมภตรงหน้า เสียงของนางสั่นเครือด้วยความโกรธ พูดทีละคำชัดเจนว่า
“ไม่แลก”
พวกนางตะลึงไปครู่หนึ่ง คาดไม่ถึงว่าหญิงสาวใหม่จะปฏิเสธตรงๆ ใบหน้าเริ่มไม่สู้ดีนัก
“แค่เกล็ดไม่กี่ชิ้น จะตายหรือไง ถอนออกมาหน่อยจะเป็นไรไป”
“ก็ใช่สิ พวกเราจะเอาอาหาร หนังสัตว์มาแลก หรือจะใช้อัญมณีสัตว์ก็ได้”
“อย่าทำตัวไม่รู้จักดี แถมให้เธอเป็นหญิงสาวระดับต่ำได้แลกของด้วย ก็เท่ากับให้เกียรติเธอมากแล้ว”
ฟังพวกนางเอาแต่เถียงแบบไร้เหตุผล หลินฉาก็จับมือเฟยหลานแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ในแววตานางเต็มไปด้วยประกายโกรธแค้น กัดริมฝีปาก แล้วส่งเสียงดัง แน่วแน่อีกครั้งว่า
“ข้าไม่แลก!”
หลินฉาได้แต่หวังว่าปากของตนจะคล่องแคล่วกว่านี้ จะได้ด่าพวกนางให้สะใจสักที
พวกหญิงสาวเหล่านั้นสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ต่างแสดงความไม่พอใจ
พวกนางมองตากันเอง บางคนหัวเราะเยาะ
“ก็ไม่ได้จะเอาของเธอสักหน่อย จะตื่นเต้นไปทำไม”
อีกคนต่อว่า “ก็แค่หญิงสาวระดับต่ำ แต่ทำเป็นคิดว่าตัวเองเป็นอะไรนักหนา”
หลินฉาไม่อยากอยู่ตรงนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว ทุกอณูลมหายใจที่นี่ทำให้รู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก
และไม่อยากพูดกับพวกหญิงสาวใจดำละโมภพวกนี้อีกแม้แต่คำเดียว
นางกำมือเฟยหลานแน่น แล้วพุ่งนำหน้าไปอย่างแรงดึงเขาออกไป
เฟยหลานก้มหน้ามองข้อมือที่ถูกกำแน่น นิ้วของนางรัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
เขาทำได้เพียงเดินตามก้าวเท้าของนาง ถูกนางลากไป
หญิงสาวน้อยของเขา...ฉางฉางของเขา...