ชางและเฟยหลานกลับมาถึงถ้ำ หญิงสาวน้อยกับหลินกำลังผัดกระเทียมสับ
พูดให้ถูกคือหลินยืนอยู่ข้างหม้อหิน ถือทัพพีไม้เล็ก ๆ พลิกกระเทียมสับอย่างดูมีพิธีมีระเบียบ ส่วนหญิงสาวน้อยหลบอยู่ behind เขา
กระเทียมสับสีทองและพริกแดงหั่นท่อนส่งเสียงฉ่า ๆ ในน้ำมันสัตว์ กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วถ้ำ
หลินฉาได้ยินเสียงฝีเท้าเงยหน้าขึ้น เห็นถังไม้ในมือชางเต็มจนน้ำล้นออกมา ดวงตาเบิกกว้างทันที
เธออุทานเสียงดังแล้ววิ่งเข้าไป
"เยอะขนาดนั้นเลยหรือ!"
ชางเทของที่เก็บไว้ในมิติพิเศษออกมาหมดเกลี้ยง
กุ้งทะเลตัวเท่าข้อแขนกระโดดดิ้นบนพื้นหิน หนวดแกว่งไปมาดังเพลีย ๆ
ปูตัวเท่าหัวคนเดินเฉียง ๆ ไปสองก้าว ถูกเฟยหลานใช้ปลายเท้าเขี่ยให้หงายท้อง แปดขายังคงขยับอย่างโมโหกลางอากาศ
และยังมีหอยหลายชนิดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เปลือกเป็นประกายมุก ส่องแสงระยิบระยับท่ามกลางแสงไฟ
หลินฉาเพิ่งจะยื่นมือไปจะจิ้มปูตัวใหญ่ที่สุด ปูตัวนั้นก็ยกก้ามขึ้นมาขู่เธอทันที
เธอหดมือกลับอย่างรวดเร็ว เดินหลบไปอยู่หลังเฟยหลาน แล้วโผล่หัวออกมาทางไหล่เขา มองดูทะเลอาหารทะเลที่ยังดิ้นไม่หยุดบนพื้น
"ตายแล้ว พวกเจ้าเก่งมาก!"
กุ้งนี่! ปูนี่! หอยเชลล์ใหญ่ขนาดนี้!
"จับมาได้ยังไงกัน!"
นางก็ออกไปหามาตลอดบ่าย เหตุใดกลับไม่พบอะไรเลย นี่มันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน...
"บางส่วนจับมา บางส่วนมีคนมอบให้"
ชางวางถังไม้ไว้ที่มุมถ้ำ แล้วก้มลงเก็บกุ้งทะเลที่กลิ้งมาถึงเท้าหญิงสาวน้อย
"มีคนมอบให้?" หลินฉากระพริบตา อาหารทะเลขนาดใหญ่ขนาดนี้ ใครหนอให้ได้โดยง่ายดายขนาดนี้