นางพูดจบก็หันไปทางชาง น้ำเสียงรวดเร็วดุจเทเมล็ดถั่วจากถุง
“ออกเดินทางพร้อมหลินฉาเถิด หลางชิงจะบอกเส้นทางไปเผ่าป่าเขียวแก่พวกเจ้า บัดนี้ไล่ตามไป ทันทีอาจจะทันกองทัพของเผ่าเรา”
ชางมิได้ตอบทันที
เขาก้มหน้ามองหลินฉา หลินฉาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจฟังอาหยา
คนทั้งหลายมิได้รีรอ หลางชิงบอกเส้นทางแก่พวกเขา หลินฉากลับไปนั่งบนหลังหลิน
“หลินฉา... ขอให้สนุกในการชุมนุมใหญ่!”
อาหยายิ้มโบกมือลา นางยังมิได้ถามว่านางจะกลับมาอีกหรือไม่ นั่นเป็นสิทธิของนาง
แดนสัตว์เป็นเช่นนี้แล พบกันครั้งหนึ่งก็มี memories อันล้ำค่าแล้ว
“ลาก่อน... อาหยา”
ไม่ว่านางจะกลับไปเผ่าป่าเขียวอีกหรือไม่ นางคิดว่า... นางจะจดจำอาหยาไว้
หญิงสาวผู้แสดงความเมตตาต่อนางเป็นคนแรกหลังจากนางมาแดนสัตว์ รวมถึงหยุนตัวและอาหมาน
เงาร่างของเสือสองตัว งูหนึ่งตัว และมนุษย์หนึ่งคนค่อยๆ หายไปในป่า พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปสู่จุดหมายใหม่
คนทั้งหลายกลับสู่กิจวัตรเมื่อครั้งออกจากทวีปตะวันตก กลางวันเร่งรีบเดินทาง พลบค่ำขุดถ้ำพักผ่อน ทุกสิ่งไม่ต่างจากการอพยพ
แต่หลินฉาค่อยๆ สังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง
กลางดึกบางครั้งนางตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย สามีของนางมักจะหายไปหนึ่งคนเสมอ
บางครั้งที่ของชางว่างเปล่า บางครั้งหางของหลินหายไป บางครั้งหางงูของเฟยหลานก็หายไปจากข้อเท้านางอย่างเงียบเชียบ