ไห่หลานมองไห่ซีพุ่งทะยานออกไปต่อหน้าต่อตาเหมือนสายลม โดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขาแม้แต่น้อย
สายตาของนางหยุดอยู่ที่หลินฉา ไม่คิดว่าไห่ซีที่ชอบก็เป็นหญิงสาวน้อยคนนี้เช่นกัน
เจ้าหนูนั่นสายตาคมกริบเหมือนอาหม่าของนางจริงๆ
นึกถึงหวีกระดูกปลาที่ถูกซื้อหมดจนเกลี้ยง ไห่หลานก็วางใจสนิท
นางไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ แต่หันหลังกลับไปที่แผงของเผ่ามนุษย์เงือก แล้วกระซิบสั่งการอะไรบางอย่าง
หลินฉากำลังจ้องมองทิศทางที่ไห่ซีวิ่งหายไปอย่างเหม่อลอย ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเอ่ยที่เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจดังขึ้นข้างหู
“ฉางฉางชอบมนุษย์เงือกขนาดนั้นเลยหรือ…”
นางหันหน้า หน้าผากดันหัวเสือที่โผล่เข้ามาใกล้จนเกินไปออก หูยังแต้มสีชมพูจางๆ ที่ยังไม่จางหาย
“…ชอบอะไรกันเล่า”
หลินถูกนางดันออกไปก็ไม่ถอย ยืนนิ่งในท่าที่ถูกหน้าผากนางดันไว้ แล้วส่งเสียงฮึมฮำ หูเสือขนฟูแนบชิดลงทั้งสองข้าง พึมพำเสียงเบา
“มนุษย์เงือกก็ไปแล้ว งามขนาดนั้นเชียวหรือ”
เสือมองแล้วก็ธรรมดาๆ นี่แหละ!
หลินฉาจับหูเสือขนฟูของเขาแล้วหยิกเบาๆ
“ไห่ซีงามจริงก็จริง แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเด็กน้อยของเรา”
มืออีกข้างของนางลูบไข่ขาวในอ้อมกอดเบาๆ พลางดึงบทสนทนากลับมาที่เรื่องสำคัญ
“บ่ายนี้ต้องออกเดินทางไปทวีปตะวันออกแล้ว เราต้องรีบเตรียมตัว”