หลินฉามองหวีมากกว่าสิบอันที่วางบนแผงลอยจนตาลาย ใหญ่บ้าง เล็กบ้าง ขาวบ้าง ฟ้าบ้าง...
เมื่อเห็นหญิงสาวน้อยตรงหน้าท่าทางเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เจ้าของแผงจึงแนะนำว่า
"หวีเหล่านี้ทำจากก้างปลาหนาม"
"ทำจากก้างปลาหรือ?"
ก้างปลาก็ทำเป็นหวีได้ด้วยหรือ?
นางเงยหน้าขึ้น จึงได้พบว่าเจ้าของแผงเป็นย่าที่งดงามมากคนหนึ่ง?
อ้าว แล้วหญิงสาวก็ออกมาแผงลอยได้ด้วยหรือ...
แล้วย่าคนนี้ก็งดงามจริงๆ ถึงแม้ใบหน้าจะมีร่องรอยของกาลเวลา แต่ก็ยังไม่อาจกลบความงามในวัยเยาว์ของนางได้
"ใช่ เป็นปลาชนิดหนึ่งในทะเลลึก"
ย่าคนงามเอ่ยปากด้วยรอยยิ้ม
"ทั้งหมดนี้ฝ่าบาททรงทำเองหรือ?"
"ใช่แล้ว ข้าอายุปูนนี้แล้ว ทำได้เพียงหวีกระดูกปลาเท่านั้น"
หลินฉาไม่ได้ถามว่าสามีของย่าไปอยู่ที่ไหน หากสามารถทำให้หญิงสาวออกมาแผงลอยเพียงลำพังได้ สามีของย่าคงไม่อยู่แล้ว...
นางเม้มริมฝีปาก หยิบหวีกระดูกปลาสีฟ้าขนาดเท่าฝ่ามือขึ้นมา
"อันนี้ขายอย่างไร?"
"หนึ่งอัญมณีสัตว์ระดับหนึ่ง"
ถูกมาก...
หวีอันนี้ดูก็รู้ว่าต้องใช้เวลาขัดเกลามานาน ซี่หวีก็กลมเกลี้ยง ไม่เกาหนังศีรษะอย่างแน่นอน
"แล้วอันนี้ล่ะ?"
นางชี้ไปที่อันใหญ่ที่สุดถามขึ้น ซี่หวีแต่ละซี่ยาวเท่าฝ่ามือนาง ต้องใช้สองมือจึงจะยกขึ้นได้
"หนึ่งอัญมณีสัตว์ระดับสอง"
หลินฉาลองคิดคำนวณดู ทั้งหมดมีหวีใหญ่ห้าอัน หวีเล็กเก้าอัน ก็คือห้าระดับสองบวกเก้าระดับหนึ่ง
อัตราแลกเปลี่ยนของอัญมณีสัตว์แต่ละระดับคือสิบ...