“……เฟยหลาน”
นางเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย ชี้ไปที่เอวของเขาถามว่า “เจ้า……นี่มันมีได้อย่างไร?”
เฟยหลานมองนาง เอ่ยอธิบายอย่างช้า ๆ “นี่คือสิ่งที่ใช้พลังสัตว์แปลงร่างขึ้นมา”
“แปลงร่าง?”
“อืม เมื่อมนุษย์สัตว์ฝึกฝนถึงระดับห้า ก็สามารถรวมพลังสัตว์ของตน ในขณะที่แปลงร่างก็จะแปลงร่างกระโปรงหนังสัตว์เฉพาะตัวออกมาได้ด้วย”
เขาหยิบมุมกระโปรงขึ้นมาให้ดูเล็กน้อย หนังสีม่วงชมพูภายใต้แสงอาทิตย์ส่องประกายสีฟ้าน้ำแข็งจาง ๆ
“เป็นความสามารถที่ใช้ได้หลังจากระดับห้าเท่านั้น”
ระดับห้า
ที่แท้เฟยหลานก็เป็นระดับห้าเช่นกัน
ชางก็ถึงระดับห้าแล้ว แต่เมื่อวานเขาทำไม……
คิดถึงตรงนี้ หลินฉานึกย้อนไป เมื่อวานตอนที่ชางแปลงร่างเป็นมนุษย์ นางทั้งตัวซบอยู่บนหลังของชาง ไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของหนังสัตว์บนตัวชางเลยแม้แต่น้อย
ชางน่าจะสามารถรวมกระโปรงหนังสัตว์ออกมาได้แล้ว เพียงแต่นางเองไม่ทันสังเกตเห็นเท่านั้น
หลินฉารู้สึกกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที
ไม่เบาเลย พอลองคำนวณดู ตอนนี้ก็เหลือเพียงหลินที่ยังไม่ถึงระดับห้า แปลงร่างทุกวันก็เปลือยเปล่า บางครั้งยังเผยให้เห็นก้นน้อย ๆ เดินไปเดินมาอีกต่างหาก
คิดถึงท่าทางที่หลินทำตัวใหญ่โตไม่แยแสอะไร หลินฉาอดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปากแล้วแอบหัวเราะออกมา
แก้มของนางป่องขึ้นเล็กน้อย ในแววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อดกลั้นไว้แทบไม่ไหว ต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะไม่หัวเราะออกมาดัง ๆ ตรงนั้น
เฟยหลานมองท่าทางน้อย ๆ ของนางที่เปลี่ยนไปมา ไม่ค่อยเข้าใจนักว่าทำไมหญิงสาวน้อยจ้องมองเอวของเขาแล้วเริ่มกลั้นหัวเราะ