หลายคนหาทีมเผ่าป่าเขียวไม่พบ
บริเวณรอบชุมนุมใหญ่มีเผ่ามากมายรวมตัวกัน กลิ่นอายปะปนกันวุ่นวาย ถึงแม้จะเป็นชางและเฟยหลานก็ไม่อาจแยกแยะได้
โชคดีที่พวกเขาโชคดี ค้นพบถ้ำแห่งหนึ่ง ถ้ำเล็กมาก แค่ห้าหกมนุษย์สัตว์ก็แน่นแล้ว ซึ่งพอดีกับพวกเขา
เฟยหลานสร้างม่านน้ำแข็งที่ปากถ้ำ กั้นลมทะเลไว้ ข้างในเงียบสงบ
ชางปูแผ่นรองหนังสัตว์ไว้ด้านในสุดให้หญิงสาวน้อยนั่งพัก และวางตะกร้าไข่ยักษ์ไว้ที่ปลายเตียง
"ฉางฉาง มีเหยื่ออยากกินไหม?"
ชางเตรียมจะไปล่าสัตว์กับเฟยหลานในที่ไกลออกไป หาอัญมณีสัตว์ด้วย
"...จริงๆ ในมิตินี้ยังมีเหยื่ออยู่นะ..." วันนี้พวกเขาไม่ต้องไปก็ได้
"ฉางฉางไม่อยากลองเหยื่อในทะเลหรือ?" เฟยหลานพูดยิ้มๆ อยู่ข้างๆ
อาหารทะเล!
พอได้ยินคำนี้ หลินฉาเบิกตาสว่าง ปล่อยให้พวกเขาไป แถมยังออกจะตื่นเต้นด้วยซ้ำ
อาหารทะเลนี่นา~ ไม่ได้กินมานานแล้ว...
ทั้งสามคนเห็นท่าทางกลืนน้ำลายของนาง
หลินรู้สึกเวทนานางมาก ดูเหมือนเขาจะเห็นภาพฉางฉางกินผลไม้รสหวานครั้งแรกอีกครั้ง
ไม่ได้! เขาจะต้องหาอาหารทะเลให้ฉางฉาง!
เขากระโดดขึ้นจากพื้นทันที
"ข้าจะไปหาอาหารทะเล!"
เสียงยังไม่ทันจบ ร่างก็พุ่งไปที่ปากถ้ำแล้ว ถูกชางคว้าคอเสื้อไว้
"เจ้าอยู่ที่นี่"
ชางผลักเขาไปทางหลินฉาเบาๆ
"เฝ้าฉางและไข่ ข้ากับเฟยหลานไปล่าสัตว์อสูร"
เขามองไปที่หลินฉา
"อยากกินอะไร?"
หลินฉานั่งคุกเข่าบนแผ่นรองหนังสัตว์ ดวงตาเป็นประกาย