เฟยหลานเก็บสายตาเหล่านั้นไว้ในแววตาทั้งหมด สายตาคมกริบขึ้นเล็กน้อย จ้องมองเหล่ามนุษย์สัตว์ที่ทำท่าทางยั่วยวนอย่างเตือนสติ แอบแผ่พลังระดับห้าขั้นสูงสุดออกมา
หางเสือของชางสะบัดไปแตะขาของหลินเบาๆ หัวเสือของหลินเอียงไปด้านข้างเล็กน้อย บดบังสายตาที่แอบมองมาเป็นส่วนใหญ่
หลินฉายังคงนั่งอยู่บนหลังของชาง ไม่รู้สึกถึงความวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ นี้เลย เพียงแต่แอบมองเหล่าลูกสัตว์น้อยที่เบียดเสียดกันอยู่ข้างกองไฟอย่างอยากรู้อยากเห็น
ครั้งนี้เธอจำไม่ผิด มีลูกหมาป่า ลูกแมว? แล้วก็ลูกหมาซาโมเย็ด?
เอาละ เธอยังคงแยกไม่ออกว่าก้อนขนฟูๆ พวกนั้นเป็นลูกสัตว์อะไร แมวหมามารวมตัวกัน แต่ก็น่ารักจนใจจะขาด
"หลินฉา! ทางนี้!"
อาหยายืนขึ้นจากข้างกองไฟ โบกมือเรียกเธออย่างแรง ลูกหมาป่าในอ้อมแขนส่งเสียงหอนตามไปด้วย
มันยังจำหญิงสาวผู้หอมกรุ่นที่เคยอุ้มมันได้
หลินฉาไถลตัวลงจากหลังชาง ก้าวเท้าเบาๆ เดินไปหาอาหยา
สามีทั้งสามเดินตามหลังอยู่ มองดูแผ่นหลังของเธอที่ผ่อนคลายลงในที่สุด สบตากันครู่หนึ่ง ต่างเงียบไม่พูดอะไร แค่เดินตามไปอย่างเงียบๆ
อาหยาเป็นคนใจร้อน พูดได้ไม่กี่ประโยคก็วางลูกหมาป่าในอ้อมแขนลงกับพื้น
เจ้าตัวน้อยกลิ้งไปกลิ้งมา ลุกขึ้นเองได้แล้วก็ไล่จับหางตัวเองเล่นต่อไป
นางคว้าข้อมือหลินฉาไว้ เดินไปพร้อมกับตะโกนเรียกหญิงสาวที่อุ้มลูกสัตว์อยู่ไม่ไกลเสียงดัง
"หยุนตัว! อาหมาน! หญิงสาวที่ฉันพูดถึงมาถึงแล้ว!"