กระบี่เหินสายลมในมือของหลินอวี้สั่นเทาอย่างรุนแรง ราวกับมังกรน้ำกำลังจะดิ้นหลุดจากพันธนาการ ทะยานสู่ฟากฟ้า
หลินอวี้ปล่อยมือเบา ๆ กระบี่เหินสายลมกลายเป็นแสงสีเขียวเรืองรอง พุ่งทะลุออกจากห้องหิน ปรากฏกายในระยะหลายร้อยลี้ในพริบตา ร่อนเร่อยู่เหนือเทือกเขาฉีเหลียน
กระบี่เหินผสานเป็นหนึ่งเดียวกับวิญญาณของหลินอวี้ กระบี่เหินไปถึงแห่งหนใด เทือกเขาฉีเหลียนอันกว้างใหญ่ไพศาลก็ปรากฏขึ้นในวิญญาณของหลินอวี้ ราวกับเขาได้เห็นด้วยตาตนเอง
"จงกลับมา!"
หลินอวี้ขยับความคิด เพียงชั่วขณะสายตาก็พร่าเลือน เห็นแสงสีเขียวทะลุอากาศมาถึง บินเข้าทางประตูห้องหิน ว่อนรอบตัวเขาสองรอบ ก่อนจะค่อย ๆ ชะลอความเร็ว ใบมีดชี้ออกด้านนอก หยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา เพียงแค่เอื้อมมือก็สามารถคว้ากระบี่เหินสายลมไว้ได้
"ร่างกระบี่ราชันศักดิ์สิทธิ์น่าทึ่งนัก ข้าเพิ่งถ่ายทอดเคล็ดกระบี่นิจสวรรค์เก้าชั้นให้เจ้าได้ไม่นาน เจ้ากลับฝึกสำเร็จได้โดยตรง ข้ายังคิดว่าเจ้าคงต้องใช้เวลาสามห้าวันกว่าจะชำนาญ ที่แท้ก็ยังเป็นข้าที่ดูเบาร่างกระบี่ราชันศักดิ์สิทธิ์เกินไป!"
หลินอวี้มีร่างกระบี่ราชันศักดิ์สิทธิ์ วิชากระบี่ทั้งใต้หล้า เพียงเห็นก็เข้าใจ ฝึกก็เชี่ยวชาญ แม้แต่เคล็ดกระบี่นิจสวรรค์เก้าชั้นซึ่งเป็นสุดยอดวิชา ก็ยังไม่เว้น ดังนั้นแม้แต่ท่านเติ่งก็ยังประหลาดใจถึงเพียงนี้
"ท่านเติ่ง ขอบพระทัย!"
หลินอวี้ขอบคุณท่านเติ่งด้วยใจจริง หากไม่มีท่านเติ่ง บางทีเขาอาจเป็นเพียงคนไร้ค่าที่เน่าเปื่อยอยู่ในสุสานหลวง ไม่มีใครเหลียวแล
"จะมาขอบคุณข้าทำไม เราได้สิ่งที่ต้องการต่างฝ่ายต่าง ช่วยเจ้า ก็คือช่วยตัวเอง!"