ครืน ๆ ๆ!
เสียงฟ้าร้องก้องกังวานหลายสาย ระเบิดขึ้นเหนือราชวังหลวง ตามด้วยลำแสงสีทองนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานขึ้นจากภายในราชวัง แผ่ขยายออกไปราวระลอกคลื่น ชั่วพริบตาก็กลายเป็นม่านแสงทอดยาว โอบคลุมราชวังทั้งหมดไว้
"ความเคลื่อนไหวนี้...คือผนึกใหญ่ปราบมาร!"
"เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ วิชาปราบมารที่คุ้มครองราชวัง เหตุใดถึงได้เปิดใช้งานเอง!"
"พิทักษ์องค์ฮ่องเต้! ผนึกใหญ่ปราบมารทำงาน ย่อมต้องมีศัตรูแข็งแกร่งบุกรุกมาแน่นอน!"
เมื่อเห็นม่านแสงสีทองร่วงหล่นลงมา ทั่วทั้งอุทยานหลวงก็แตกตื่นอลหม่าน เหล่าผู้ถวายงานของราชสำนักต่างพากันกราวเข้าไป ล้อมฮ่องเต้ฮั่นไว้เป็นศูนย์กลาง
หลี่เหอมองม่านแสงสีทองนั่นด้วยความฉงน ส่งเสียงทุ้ม "พวกเจ้าราชวงศ์ฮั่นคิดจะใช้วิธีแบบนี้หันเหความสนใจงั้นหรือ? ดูท่าคำเล่าลือภายนอกก็ไม่ผิดจริง ๆ วีรบุรุษขั้นวั่งเซียงของราชวงศ์ฮั่น ล้วนแล้วแต่เป็นแค่คำเลื่องลือที่พวกเจ้าปั้นแต่งขึ้นมา หาคนจริงไม่ได้สักคน!"
"ฝ่าบาท โปรดทอดพระเนตร!"
ทันใดนั้น ซูเฟิ่งกงซุนก็ชี้ขึ้นไปบนนภาเบื้องบนด้วยความหวาดหวั่นสุดขีด เห็นเพียงลำแสงสีเขียวสายหนึ่งเฉือนฟ้าทะลุผ่าน ทะยานตรงมายังราชวังหลวง
ลำแสงสีเขียวนั้นมีความเร็วถึงขีดสุด เพียงพริบตาก็ปรากฏเหนือราชวัง แล้วก็พุ่งลงมาอย่างดุดัน ท่ามกลางสายตาที่ไม่อยากเชื่อของทุกคน มันทะลุผ่านม่านแสงสีทองที่โอบคลุมราชวังเข้าไปอย่างง่ายดาย แล้วปรากฏต่อสายตาทุกคนในชั่วขณะ
"กระบี่...นี่คือกระบี่เหิน...!"
"ผู้แข็งแกร่งใดกันถึงได้ขับกระบี่เหิน ผนึกใหญ่ปราบมารยังไร้ค่าแม้แต่กระบวนท่าเดียว!"
"พิทักษ์ฝ่าบาท อย่าให้ฝ่าบาทต้องบาดเจ็บเป็นอันขาด!"
เมื่อเห็นกระบี่เหินพุ่งเข้ามา ทุกคนในอุทยานหลวงต่างก็วุ่นวายกันหมด แม้แต่หลี่เหอก็ยังตะลึงอยู่กับที่