ตอนเด็กๆ เด็กผู้ชายชอบโม้กันทั้งนั้น
ตอนนั้นถังห่าวก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน
ชอบโม้เสมอว่าปู่ย่าตายายของตัวเองเก่งกาจแค่ไหน
แล้วก็โม้ว่าที่บ้านมีบ้านหลังใหญ่ที่กรุงปักกิ่ง
พูดไปสารพัด
ตอนนั้นพวกเขาคิดว่าเป็นการโม้
เพราะว่าหลังจากพูดจบ ถังห่าวก็โดนลุงถังตีเอาเสียอย่างนั้น
แค่เพราะเรื่องนี้ พวกเขาก็ยังแซวเขาอยู่นาน
แต่พอมาคุยกันวันนี้ ซูหลี่บอกว่าอีกสองวันพวกเขาจะกลับกรุงปักกิ่ง
ถังเจียวยังบอกว่าจะกลับไปปรับปรุงบ้านเก่า
แล้วยังบอกอีกว่าซูหลี่จะกลับไปซื้อบ้านให้ถังเฉิงด้วย
"อีกสองวันคุณยายซูพวกเขากลับกรุงปักกิ่งแล้ว นายค่อยไปเยี่ยมก็ไม่สาย"
"อืม พวกเขาจะกลับมาเมื่อไหร่"
ชู่หมินเริ่มรอไม่ไหวแล้ว
ในสายตาของเขา เขาไม่เหมือนกับไอ้ฟู่ซิงกั๋วคนนั้น
เขาเป็นลูกเขยของตระกูลถัง
ถึงจะยังไม่ได้แต่งงาน แต่ลุงถังยอมรับเขาแล้ว
เขาเป็นคนของตระกูลถังอย่างแท้จริง!
"อีกไม่กี่วันนี้แหละ วันนี้ฉันบอกคุณยายซูแล้ว ขอเชิญพวกเขามาที่บ้านพรุ่งนี้ ให้เด็กๆ รุ่นหลังพวกนี้ได้รู้จักกันไว้"
"นายยังไม่รู้อีกนะ วันนี้คุณยายซูให้ของขวัญพบหน้ากับฉันด้วย จื้ออี้ก็ได้ จี้หยกน้ำงามกับแผ่นไม้เสี่ยงทาย คุณยายซูบอกว่าแกะสลักค่ายกลไว้ ป้องกันภัยได้ แล้วยังให้ยาหนึ่งเม็ดกับฉันอีก สามารถรักษาอาการบาดเจ็บภายในของฉันได้"
"เอ๊ะ จริงๆ ฉันก็ไม่เชื่อหรอก แต่จื้ออี้บอกฉันว่า หลังจากกินยาที่คุณยายซูให้ อายุอ่อนลงไปสิบกว่าปี นายดูในรูปสิ จื้ออี้ดูเด็กลงจริงๆ นะ"
ฟู่ซิงกั๋วโม้ไม่หยุด
พูดจบ ก็หยิบขวดหยกออกมาจากกระเป๋า เทยาออกมาแล้วใส่เข้าปาก
รู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว
จุดที่เคยเจ็บมาก่อน ตอนนี้ไม่เจ็บแล้ว
ปลายสาย ชู่หมินกัดฟันดังกรอดๆ
วางสายทันที!
"เฮ้ ไอ้หนู ปล่อยให้นายอวดดีเป็นลูกเขยตระกูลถังมาหลายปีแบบนี้น่ะเหรอ!"