พิษแต่กำเนิดทำให้ร่างกายพังไปแล้ว
ซูหลี่ตรงหยิบยาออกมาสองเม็ด
“เม็ดนี้เป็นยาถอนพิษ ส่วนเม็ดนี้เป็นยาบำรุงร่างกาย พิษในตัวเขาทำให้ร่างกายทรุดโทรม อย่างเดาแค่ถอนพิษไม่พอ ต้องบำรุงด้วย”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่”
พูดจบ ก็เดินเข้าไปในห้อง แล้วยัดยาทั้งสองเม็ดเข้าปากสวีห่าวตามลำดับ
พอเดินเข้าไปใกล้ ก็ยิ่งดูเหมือนมากขึ้น
แทบจะทันทีที่ยาเข้าปาก สวีห่าวก็ลืมตาขึ้น
“ฟื้นแล้ว”
สวีจื้ออี้รีบเดินเข้ามา
“ฟื้นแล้ว! ห่าวห่าว รู้สึกยังไงบ้าง?”
สวีห่าวยังงงๆ
แต่ร่างกายรู้สึกสบายมาก
“คุณยาย ผมสบายดี”
ดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ถึงจะถอนพิษแล้ว แต่ร่างกายก็เสียไปแล้ว ต้องพักฟื้นสักระยะ กินเยอะๆ แล้วมีเนื้อมีตัวก็หายเอง”
“ขอบคุณคุณยาย!”
สวีจื้ออี้ร้องไห้ขอบคุณ
เธอคิดว่าส่งพ่อ ส่งลูกชาย ส่งสะใภ้ไปแล้ว ต่อไปคงต้องส่งหลานชายอีก
ไม่คิดว่าทุกอย่างจะดีขึ้น!
“ห่าวห่าว เร็ว เข้าไปกราบท่านบรรพบุรุษ! ถ้าท่านบรรพบุรุษมาไม่ทัน ป่านนี้แกตายไปแล้ว!”
ร่างของสวีห่าวตอนนี้ มีแต่เครื่องมือแพทย์ที่ช่วยประคองชีวิตไว้
อีกไม่นานก็คงไปอยู่ดี
สมองที่งงอยู่แล้วของสวีห่าว ยิ่งงงไปใหญ่
“ท่านบรรพบุรุษ?”
“ช่างเถอะ เด็กเพิ่งฟื้น ไปทำของดีๆ ให้เด็กกิน เพื่อบำรุงร่างกาย”
คิดอยู่นิดหน่อย เธอก็หยิบของขวัญที่เตรียมไว้ออกจากแหวนเก็บของ
เป็นสิ่งที่เธอรีบทำด้วยพลังจิตตอนอยู่บนรถเมื่อกี้
“ฉันเป็นผู้ใหญ่ ได้เจอพวกเธอครั้งแรก เตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาฝาก แม้ของจะไม่ดีนัก แต่ช่วยคุ้มครองปลอดภัยได้”
เป็นกล่องสองใบ
กล่องใหญ่ใบหนึ่ง ข้างในมีจี้หยกและแผ่นไม้เสี่ยงทายอย่างละอัน