เก็บความคิดได้แล้ว ซูหลีเคาะประตูห้อง
ถังเจียวนอนเร็วมาก
กลับมาจากภูเขา เธอก็หาอะไรกินง่ายๆ ล้างตัวเสร็จก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงแล้วหลับไป
กำลังงัวเงีย ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
ไม่ดังมาก แต่มีจริงๆ
ตายังไม่ทันลืม ก็คว้าโทรศัพท์จากใต้หมอนมาตรงๆ
ตีหนึ่ง
ไม่รู้ทำไม ขนทั้งตัวเธอลุกชันขึ้นมาทันที
แผ่นหลังรู้สึกเย็นวาบๆ
เวลานี้ สถานที่แบบนี้
มีคนมาเคาะประตูกลางดึก
นี่มันฉากเปิดเรื่องหนังผีชัดๆ!
ประตูนี้ จะเปิดดี หรือไม่เปิดดี!
ลูบแขนตัวเอง แล้วก็เปิดไฟ
ซูหลีเห็นไฟชั้นบนสว่างขึ้น ก็หยุดเคาะประตู
ถังเจียวนั่งอยู่บนเตียง เอาหูแนบฟัง
เสียงเคาะประตูหายไปแล้ว
แล้วเธอจะลงไปไหมล่ะ?
ถังเจียวรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ซูหลีไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าข้างใน คิดไปคิดมา ก็เคาะประตูต่ออีก
ก๊อกๆๆ สามที
เสียงดังก้องในความมืด ถังเจียวบนเตียงสะดุ้งทั้งตัว
ประสานมือไหว้ไปทางทิศภูเขาหลังบ้าน
"ไม่กลัวๆ คนบ้านเราเต็มบ้าน!"
ปลอบใจตัวเองแบบนี้ เธอก็ยังเปิดไฟที่บันไดห้องนั่งเล่นทั้งหมด
ยืนอยู่ที่ระเบียงชั้นสอง เปิดไฟฉายส่องลงไปดู
"ใครเหรอ?"
ซูหลีได้ยินเสียง ถอยสองก้าว เดินไปจุดที่มีแสง
เงยหน้ามองคนบนระเบียง
หน้าตาคล้ายกับตัวเองอยู่บ้าง
"ถังเจียว?"
"หือ?"
ถังเจียวมองคนข้างล่าง ไม่รู้จักเลย
"คุณเป็นใคร?"
"บรรพบุรุษของเธอ"
"..."
ถังเจียวทำหน้าตาย "กลางดึกแบบนี้ คุณป่วยหรือเปล่า!"
เธอสงสัยว่าคนคนนี้จะสมองมีปัญหา หรือไม่ก็เป็นคนของกู้หมิงจู
เธอกลับมาบ้านนอกแล้ว กู้หมิงจูยังไม่ปล่อยเธออีกเหรอ?
ซูหลี: ??
ไม่ใช่นะ เหลนทวดของเธอคนนี้ ดูจะดุไปหน่อยนะ
"ไม่ใช่เธอบอกว่าโดนคนรังแก ให้ฉันมาช่วยจัดการให้หรือไง?"
ทำไมเธอมาแล้ว ยังโดนด่าได้อีก!
ก็พูดแล้วไง เด็กๆ ต้องมีผู้ใหญ่คอยสั่งสอน
ดูเด็กบ้านนี้สิ น่าสงสารจริงๆ
ถังเจียว: ...
เธอพูดแบบนั้นเมื่อไหร่กัน?
ไม่ใช่สิ!
เหมือนตอนบ่ายๆ เธอจะไปร้องไห้หน้าหลุมศพคุณทวดทวดจริงๆ ด้วย
กลางดึกแบบนี้...
ขนลุกซู่เลย
"คุณทวดทวด?"
จริงด้วย!
เธอแค่ร้องไห้เล่นๆ ก็ไม่ได้คิดว่าท่านจะมาช่วยหนุนหลังจริงๆ นะ!
"อือ เปิดประตูเถอะ"
ถังเจียว: ...
เธอกล้าเปิดเหรอ?
ไม่กล้า!
"คุณทวดทวด ตอนบ่ายฉันพูดเล่นๆ นี่แหละ เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ จะไปรบกวนท่านได้ยังไง!"
เธอแทบจะคุกเข่า
และก็คุกเข่าจริงๆ ด้วย
ใครจะไปเข้าใจ!
ตอนบ่ายขึ้นเขาไปร้องไห้ให้บรรพบุรุษฟัง ตกกลางคืนบรรพบุรุษก็มาหาถึงบ้าน!
ว่าแต่ ประสิทธิภาพไม่ต้องสูงขนาดนั้นก็ได้นะ!
"เธอคุกเข่าอยู่นั่นทำไม รีบมาเปิดประตูให้ฉันสิ!"
ซูหลีมองลูกหลานบ้านนี้ ขมวดคิ้วมุ่น
เด็กคนนี้ ดูไม่ค่อยฉลาดเลยนะ!
เปิดประตู?
หา?
"โอ้ๆ เดี๋ยวไป!"
ถังเจียวเดินช้าๆ แม้จะกลัว แต่ก็รู้ว่านี่คือบรรพบุรุษของตัวเอง ก็ไม่ได้กลัวมากเป็นพิเศษ
ที่กลัวเพราะกลัวสิ่งที่ไม่รู้จัก
ที่ไม่กลัว เพราะนี่คือผีบ้านตัวเอง เป็นผีที่มาหนุนหลังเธอ!
ผีบ้านตัวเอง จะเหมือนผีข้างนอกได้ยังไง!
คิดอยู่สองวินาที สุดท้ายเธอก็ไปเปิดประตู
เปิดประตูปุ๊บ ก็ยืนอย่างนอบน้อมอยู่ข้างๆ ก้มหน้า ไม่กล้ามอง
ซูหลีเห็นเธอเป็นแบบนี้ ก็รู้สึกแปลกใจ เลยแว็บมองหนึ่งที
แล้วสายตาก็เลื่อนไปที่ในบ้าน
โล่งๆ ยากจนมาก
"ปู่เธอไม่ทิ้งเงินไว้ให้หน่อยเหรอ?"
ถังเจียว: ...
พูดอ้อมแอ้ม "ไม่... ปู่ฉันทิ้งไว้แค่บ้านหลังนี้"
"ทวดเธอล่ะ? ฉันทิ้งของไว้ให้ทวดเธอเยอะแยะ เขาไม่ทิ้งอะไรไว้ให้ปู่เธอบ้างเหรอ?"
ไม่น่าเป็นไปได้นะ!
ถังเจียว: ...
"ตอนเด็กๆ ฉันเคยได้ยินปู่เล่า ว่าเหมือนทวดเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดไปบริจาคให้กองทัพ"
พูดจบ ก็แอบเหลือบมองอย่างระมัดระวัง
ซูหลีขมวดคิ้ว "พูดจาอ้อมแอ้ม ไม่เหมือนสาวๆ เลย!"
"ทวดเธอบริจาคทรัพย์สมบัติทั้งหมดเลยเหรอ?"
"อือ ตามที่ปู่ฉันเล่า คือบริจาคหมดเลย"
ซูหลี: ...
ป้องกันขโมยป้องกันโจร แต่ป้องกันลูกหลานสิ้นเนื้อประดาตัวคนนี้ไม่ได้เว้ย!!
คนไม่มีสมอง!
จะบริจาคก็บริจาคเถอะ!
แต่อย่าบริจาคหมดสิ! ไม่ได้คิดจะใช้ชีวิตกันต่อแล้วหรือไง!
ถอนหายใจอย่างจนใจ "ช่างเถอะ บริจาคแล้วก็บริจาคแล้ว"
เดินสำรวจบ้านไปเรื่อยๆ
โล่ง
ทรุดโทรม
สายตาหยุดอยู่ที่รูปถ่ายสี่ใบบนหิ้งพระ
คนที่อายุน้อยที่สุด ทำเอาฉากหนึ่ง เหมือนได้เห็นพี่ชายคนโตของตัวเอง
"นั่นพ่อเธอเหรอ?"
"อือ เป็นรูปพ่อแม่กับปู่ย่าของฉัน"
"พ่อเธอหน้าตาเหมือนตาทวดเธอมาก คือพี่ชายคนโตของฉัน"
ถังเจียว: ...
ยิ้มแหยๆ
บรรพบุรุษ ท่านพอใจก็แล้วกัน!
ซูหลีเก็บสายตา เดินขึ้นไปชั้นบน
เดินวนรอบห้องนั่งเล่น สะบัดมือโยนมนตร์ทำความสะอาดใส่ว่าโซฟา แล้วค่อยนั่งลง
"เล่ามาสิ โดนรังแกยังไง"
ถังเจียวกระพริบตาปริบๆ เธอกล้าพูดเหรอ?
แต่อีกเสียงหนึ่งในใจก็บอกเธอ พูดสิ! ทำไมจะไม่พูด!
บรรพบุรุษขึ้นมาหนุนหลังเธอถึงบ้านแล้ว! ทำไมจะพูดไม่ได้!
ควรจะฟ้องบรรพบุรุษ ให้พวกที่รังแกเธอได้รู้ไว้!
เธอก็มีคน มีสิ มีผีหนุนหลังเหมือนกัน!
คิดได้ดังนั้น เธอก็ทรุดตัวลงไปกอดขาซูหลีทันที
ร้องไห้ฟูมฟาย "อือๆ... บรรพบุรุษ ท่านไม่รู้หรอก พวกเขารังแกฉันหมดเลย!"
จ้อจ้อจ้อจ้อ...
ถังเจียวเล่าเรื่องทั้งหมดอีกครั้ง
ตัวเองอดทนสู้ทำงาน ห้บหุ่บกับแฟนหนุ่มที่คบกันมาตั้งแต่เด็ก เดินจูงมือกันไปข้างหน้า
เธอทำงานหาเงินส่งแฟนเรียนมหาวิทยาลัย สุดท้ายแฟนกลับนอกใจ
มือที่สามเพราะรวย ยังบล็อกผลงานเธอ ใส่ร้ายเธอสารพัด ทำลายอาชีพการงานเธอ จนต้องถูกบังคับให้กลับบ้านนอก
ร้องไห้เสร็จ เธอก็มองซูหลีด้วยสายตาพร่ามัวกับน้ำตา
"บรรพบุรุษช่วยตัดสินให้ฉันด้วย!"
ซูหลีลูบหัวเธอ "ผู้ชายคนเดียว จะเอาคืนยังไง หลานจียวอยากได้แบบไหน?"
ถังเจียว: ??
"หรือว่า... บรรพบุรุษจะไปทำลายฮวงจุ้ยตระกูลกู้ซะ? ทำให้กู้หมิงจูตกใจไปเลย?"
ซูหลี: ...
มองลูกหลานบ้านนี้
"เธอคิดว่าฉันเป็นผีเหรอ?"
ถังเจียวยิ้มแหยๆ
ถังเจียวนิ่งเงียบ
ไม่ใช่เหรอ?
"ตอนนั้นฉันไม่ได้ตาย มีวาสนา เฝ้าประตูฝึกฝนมาตลอด ครั้งนี้ได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ เลยกลับมา"
ซูหลีไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงกลับมา แต่เธอเดาว่าน่าจะเกี่ยวกับลูกหลานคนนี้
"ไม่ได้ตาย?"
ถังเจียวตกใจมาก!
นี่คือแม่ของตาของพ่อของเธอนะ!!
คนยุคสาธารณรัฐ ยังมีชีวิตอยู่!
"บรรพบุรุษ ท่านเป็นนักบำเพ็ญเพียรหรือเปล่า?"
เธอก็อ่านนิยายเหมือนกัน!
นอกจากนักบำเพ็ญเพียร เธอคิดไม่ออกว่าอะไรจะทำให้คนเรายังสาวขนาดนี้และมีชีวิตอยู่ได้เกินร้อยปี
"อือ"
ยังไงก็เป็นลูกหลานของตัวเอง แถมยังตกอับขนาดนี้
ซูหลีหยิบกล่องหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บของ
"ของขวัญพบหน้ากัน"
ถังเจียวรับมาอย่างลังเล
"เปิดดูสิ ไม่ชอบฉันจะเปลี่ยนให้ใหม่"
ว้าว!
เหมือนบรรพบุรุษตัวเองจะไม่ขาดเงินเลยนะ
เปิดกล่องออกมา
ข้างในเป็นเครื่องประดับศีรษะหยก
"นี่เป็นของฉันแต่ก่อน..."
พูดไปครึ่งก็หยุด "หินที่ฉันสุ่มซื้อมา เอาไปให้คนแกะสลัก"
"บรรพบุรุษ ของมันแพงเกินไปแล้ว"
ถังเจียวเป็นนักแสดงมาหกปี เคยรับงานโฆษณาแบรนด์หรูด้วย
เธอเห็นเครื่องประดับมามากมาย
ย่อมรู้ว่าเครื่องประดับชุดนี้ใช้วัสดุชั้นดีมาก
"ไม่กี่สตางค์ ชอบก็ใส่ ไม่ชอบ ค่อยมาบอกฉัน ฉันจะหยิบอย่างอื่นให้"
ในแหวนมิติของเธอพวกยาบำรุง เปลวยา แล้วก็ของวิเศษมีเยอะ ส่วนเครื่องประดับธรรมดาแบบนี้ ไม่ค่อยมีเท่าไหร่
แต่ถ้าหลานสาวสุดที่รักชอบ เธอก็เอาหินวิเศษตีให้สองชุดได้เหมือนกัน
ก็แค่หินวิเศษส่วนใหญ่เป็นสีขาว หินวิเศษสีสันมีน้อยมาก
ถึงจะมี ก็มักถูกนักบำเพ็ญเพียรทำเป็นของวิเศษใส่ไว้แล้ว
ตาถังเจียวเป็นประกาย
ว้าว!
บ้านไม่ได้มาคนเดียว ทั้งบรรพบุรุษที่มาหนุนหลัง
ที่สำคัญบรรพบุรุษยังเป็นคุณนายรวยอีกด้วย!
ซูหลีไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรไปไกลขนาดนั้น
"จัดห้องให้ฉันหนึ่งห้อง พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปปักกิ่งก่อน แล้วค่อยไปแก้แค้นให้เธอ"
เธอต้องไปดูพ่อแม่กับพี่ชายคนโตก่อน
กลับมาแล้ว
จะไม่ไปดูไม่ได้