เมื่อเทียบกับพ่อของตัวเอง ชู่จินหยวนช่างมีความสุขเหลือเกิน
ตอนที่ครอบครัวชู่จากไป พวกเขาทิ้งเขาไว้ที่นี่
เป็นครั้งแรกที่ได้นอนในซื่อเหอย่วน เขาตื่นเต้นมาก
พลิกไปพลิกมานอนไม่หลับ
แล้วก็นึกถึงเงินใช้จ่ายที่เพิ่งเข้าบัญชีวันนี้
ยิ่งนอนไม่หลับเข้าไปใหญ่
เลยลุกขึ้นมาเล่นเกม
ชวนเพื่อนสองคน
เปิดไมค์พูดคุย
"เฒ่าเฉิน พวกแกออกไปเที่ยวกันรึยัง?"
"ยังเลย! สอบปลายภาคไม่ติด พ่อฉันริบเงินใช้จ่ายไปหมด! ตอนนี้ฉันต้องอยู่บ้านทั้งวัน"
ชู่จินหยวนหัวเราะ "ฉันก็เหมือนกัน พ่อแม่ต้องทำงาน ไม่มีเวลาไปเที่ยวกับฉัน เฮ้อ!"
"ของแกยังดี ฉันไม่ได้แค่ไม่ได้เที่ยว ยังต้องเลี้ยงหลานให้พี่ชายอีก ตอนนี้ฉันต้องเลี้ยงเด็กเพื่อแลกเงินใช้จ่าย!"
"แกแย่จริง ฉันดีกว่าแกหน่อย ตอนนี้ฉันอยู่บ้านตาทวด ญาติผู้ใหญ่ที่นี่ดีกับฉันมาก วันนี้ฉันเพิ่งมาครั้งแรกก็ได้อั่งเปาใหญ่เลย แต่เสียดายที่มันใหญ่เกินไป พ่อฉันเลยยึดบัตรไป"
"ว้าว! จินหยวนเก่งนะ แค่ไหนถึงเรียกว่าใหญ่ เอาเข้าบัตรเลยเหรอ? หลายหมื่นเหรอ?"
ถึงพวกเขาจะเป็นลูกคนรวยหรือลูกข้าราชการ แต่ทุกคนยังไม่บรรลุนิติภาวะ ครอบครัวจะไม่ให้เงินเดือนละเป็นแสนล้านอย่างในนิยายแน่นอน
เดือนละห้าพันก็ถือว่ารวยมากแล้ว
เพราะที่โรงเรียนก็ไม่ได้ใช้เงินอะไรมาก
ค่ากินค่าอยู่ ทางบ้านซื้อให้หมดแล้ว
ผู้ใหญ่ก็กลัวว่าให้เงินมากเกินไปแล้วเด็กจะไปเรียนรู้สิ่งไม่ดีที่โรงเรียน
สำหรับครอบครัวแบบพวกเขา สิ่งสำคัญคือการอบรมเลี้ยงดู ไม่ใช่แค่การเลี้ยงแบบฟุ่มเฟือย
"ไม่มาก แค่แปดศูนย์เท่านั้น"