“พ่อ...”
“เอาโทรศัพท์มาให้พ่อดูหน่อย”
“พ่อ ให้หนูเก็บไว้หน่อยเถอะนะ ท่านบรรพบุรุษให้เป็นเงินใช้จ่ายของหนูเอง!”
ชู่หยานถลึงตาใส่ลูกชาย “อย่าพูดมาก รีบเอามาให้พ่อดูเร็ว”
ชู่จินหยวนทำหน้าบูดบึ้ง ควักโทรศัพท์ออกมา
“ปลดล็อก!”
ก็จำใจปลดล็อกให้
ชู่หยานเปิดดูข้อความ
พอเห็นข้อความ ใบหน้าที่ปกติไร้อารมณ์ของเขาก็เริ่มจะฉีกไปบ้างแล้ว
ตอนที่ให้เครื่องประดับพวกนั้นกับภรรยา เขายังอดทนได้ เพราะยังไงมันก็เป็นแค่เครื่องประดับ
พ่อก็บอกแล้ว ว่าบ้านของทวดยายเมื่อก่อนเป็นตระกูลใหญ่ในกรุงปักกิ่ง
มีเครื่องประดับพวกนี้ก็ถือเป็นเรื่องปกติ
ให้เยอะก็แปลว่าเขาชอบภรรยาของเขา
แต่ตอนนี้เห็นเงินในบัญชีของลูกชาย เขาอดทนไม่ไหวจริง ๆ!
ใจสลาย!
ทำไมล่ะ!
เป็นลูกหลานเหมือนกัน
ภรรยาเขาได้เครื่องประดับสองลัง
ลูกชายเขาได้เงินใช้จ่ายหนึ่งร้อยล้าน!
แล้วเขาล่ะ?
เขาได้แค่จี้หยกชิ้นหนึ่ง แถมด้วยแผ่นไม้เสี่ยงทายหนึ่งอัน กับยาอีกหนึ่งเม็ด
ฮือ ๆ ๆ...
แล้วเขาล่ะ!
แต่พอคิดไปคิดมา พ่อของเขาก็ดูจะได้เหมือนกันกับเขา จิตใจเขาก็ดีขึ้นมาเยอะ
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหาพ่อตัวเอง
อีกฝ่ายไม่รู้ว่าไม่เห็นหรือเป็นอะไร
ผ่านไปสองนาทีถึงจะตอบกลับมา
พ่อ: ท่านบรรพบุรุษให้ก็เก็บไว้เถอะ เอาการ์ดให้จินหยวนเก็บไว้ อย่าให้มันใช้สุรุ่ยสุร่าย
ชู่หยานเก็บโทรศัพท์ มองหน้าลูกชาย
“การ์ดอยู่ไหน?”
“ที่บ้าน”
ชู่จินหยวนตอบเสียงอู้อี้
ฮือ ๆ ๆ...
“เอาเลขบัญชีส่งมาในเวยเซินของพ่อ บัตรนี้พ่อยึดไว้ก่อน ไว้ค่อยไปเปิดบัญชีใหม่เอาเอง”
ชู่จินหยวน: ...
รู้อยู่แล้ว
แต่ดีหน่อย ที่เงินยังอยู่ในบัญชีของตัวเอง
คิดแบบนี้แล้ว ก็รู้สึกดีขึ้น
รีบเข้าไปเกาะแกะ “พ่อ เมื่อวานท่านบรรพบุรุษให้อะไรพ่อบ้างอะ?”