"เหล่าฟู่ ไอ้หนูเอ๊ย ไม่มีธุระคงไม่มาหาหรอก วันดีคืนดีคิดถึงฉันได้ไงวะโทรมาหา"
เสียงก้องของชู่หมินดังมาจากในโทรศัพท์
"เมื่อกี้จื้ออี้โทรหาฉัน สวีจื้ออี้ไง จำได้ใช่ป่ะ"
"จำได้สิ จะลืมได้ยังไง น้องสวีก็เหมือนกัน ไม่ติดต่อพวกเราเลยหลายปี มีก็แค่นายที่อยู่ใกล้เธอ ได้ติดต่อกันเรื่อย ๆ ฉันว่าเธอลืมพี่ ๆ อย่างพวกเราไปหมดแล้วแหละ"
ฟู่ซิงกั๋วคิดถึงตระกูลสวีแล้วก็ถอนหายใจ "ช่วงหลายปีนี้เธอก็ลำบากนะ เจอไอ้คนเนรคุณแบบนั้นตอนนั้น ไหนจะครอบครัวจินเหนียนอีก..."
พอพูดถึงเรื่องนี้ ชู่หมินก็เงียบไป
"ไม่พูดเรื่องนั้นแล้ว เมื่อกี้จื้ออี้โทรหาฉัน บอกว่าเจอเด็กตระกูลถังเข้าแล้ว"
"ตระกูลถัง?"
"ถังซวี่! น้องสามไง! นายจำไม่ได้หรือไง!"
"ถังซวี่! เขาอยู่ที่เซี่ยงไฮ้เรอะ!"
"ไม่รู้สิ จื้ออี้แค่บอกว่าเจอเด็ก ๆ ในตระกูลถัง น่าจะเป็นน้องชายของเฮ่อเหนียน หรือไม่ก็หลาน ๆ ไม่ได้บอกว่าเจอถังซวี่นะ"
"นายไม่บอกฉันก่อนได้ไงวะ ฉันนี่หาเวลาไม่ได้จริง ๆ ด้วยสิ!"
เขารู้สึกผิดต่อถังซวี่ พี่ชายคนนี้นี่เอง!
ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะเขาเอาตัวเฮ่อเหนียนมาไว้ด้วยเอง ก็คงไม่ทำคนหายไปขนาดนี้!
"เหล่าฉู่ นายอย่าเพิ่งร้อนใจเลย เด็กตระกูลถังโผล่มาแล้ว ตอนนี้ติดต่อได้แล้วยังไงก็ต้องได้เจอกัน คืนนี้ฉันไปดูให้ก่อน ส่วนนายก็บอกคนอื่น ๆ ให้หน่อย ให้พวกเขาสบายใจขึ้น"
"ได้ งั้นนายไปดูให้ก่อน ที่อยู่ได้มาแล้วก็บอกพวกเราด้วย จะได้นัดวันเวลาไปด้วยกัน ได้ยินว่าลุงถังกับป้าถังถูกฝังอยู่ที่บ้านเกิดนี่นะ"
ใช่แล้ว คนในตระกูลถังไม่เคยบอกสักคนว่าบ้านเกิดอยู่ที่ไหน
ตอนที่ถังซวี่จากไปตอนนั้น ก็ไม่ให้พวกเขาสืบหา บอกว่าไม่อยากพูดถึงเรื่องในอดีตอีก
ตอนนั้น ถังซวี่อุ้มภรรยาที่ป่วย มือกอดอัฐิของลูกชายคนโต ดูเหมือนแก่ลงเป็นสิบปีในชั่วข้ามคืน ทำให้พวกเขาที่เห็นต่างก็ปวดใจ