ในขณะที่ซูหลี่พูดพร่ำไม่หยุด ถังเจียวที่ยังมึนงงก็เริ่มจับใจความสำคัญได้
“ท่านบรรพบุรุษ หมายความว่าแม่ของหนูตอนนั้นให้กำเนิดฝาแฝดชายหญิง แล้วมีคนสลับตัวพี่ชายของหนูงั้นเหรอ!”
“อืม ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตอนนั้น แต่ฉันดูหน้าตาของเธอแล้ว รู้ได้ทันทีว่าเธอมีแต่พี่ชาย ไม่มีพี่สาว”
“แล้วพี่ชายของหนูล่ะ? พี่ชายอยู่ที่ไหน? เขา... ยังมีชีวิตอยู่ไหม?”
“ยังมีชีวิตอยู่!”
“ยังมีชีวิตอยู่ก็ดี ยังมีชีวิตอยู่ก็ดี!”
ถังเจียวถอนหายใจโล่งอก
แต่ไม่นานเธอก็ร้องไห้ออกมา
“อืออืออือ... ในโลกนี้มีคนที่เลวขนาดนี้ได้ยังไงกัน!”
ถ้าพวกนั้นไม่สลับตัวเด็ก พ่อแม่ของเธอคงไม่ต้องออกตามหาน้องสาวคนนั้นจนเสียชีวิต
ถ้าพ่อแม่ยังอยู่ คงมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้
ถ้าพ่อแม่ยังอยู่ เธอคงไม่ต้องลาออกจากโรงเรียนแล้วเข้าสู่วงการบันเทิง
อย่างน้อยตอนนี้เธอก็คงมีความสุข!
เธอร้องไห้อย่างเสียใจ ซูหลี่ก็ไม่ขัด
ร้องไห้ออกมาก็ดี
ดีกว่าอัดอั้นไว้ในใจ
ผ่านไปสักพัก ซูหลี่จึงเอ่ยปาก
“ของพวกนี้ คือส่วนแบ่งของเธอ”
ซูหลี่พูดพลางเดินเข้าไปเปิดหีบที่อยู่ใกล้ที่สุด
ถังเจียวร้องไห้จนตาบวม แต่ก็หยุดร้อง แล้วหรี่ตามองดู
พอเห็นเท่านั้น ดวงตาก็เบิกกว้าง
“นี่... ให้หนูเหรอ!?”
แม่เจ้า!
“ไว้ฉันจะหาคนมาฝึกมารยาทให้ เธอต้องดูแลบ้านหลังนี้ คนที่พบปะกันล้วนเป็นผู้บริหารระดับสูงของสังคม เรื่องมารยาทขาดไม่ได้”
จริงๆ แล้วเธอก็สอนให้ได้หรอก แต่เธอไม่อยากยุ่งยาก เลยหาครูสอนมารยาทมาสอนดีกว่า
ถังเจียว: ...
“ท่านบรรพบุรุษ เดี๋ยวหนูจะไปลงคอร์สเรียนเอง เรื่องเล็กน้อยขนาดนี้ไม่ต้องรบกวนท่านหรอก”