“ผู้แสดงนำ……ของเรื่องราว?”
“ทุกคนล้วนเป็นผู้แสดงนำของชีวิตตัวเอง” อาจารย์ครุ่นคิดสักครู่ แล้วเสริมอีกประโยค “สิ่งที่เธอต่างจากพวกเราก็คือ ชีวิตของเธอ มีผู้ชม”
“แต่ฉันยอมไม่มีผู้ชมพวกนั้นเลยดีกว่า” เฉินหลิงขมวดคิ้ว “พวกมันทำให้ทุกอย่างยุ่งเหยิงไปหมด”
“ทุกอย่างย่อมมีสองด้านนี่นา……การมีผู้ชม บางทีก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป”
“แต่ฉันไม่เห็นว่าพวกมันจะทำอะไรดี ๆ ได้”
อาจารย์มองเฉินหลิง ยิ้มบาง ๆ ไม่เห็นด้วยไม่เห็นข้อ
เฉินหลิงจ้องมองอาจารย์ รู้สึกได้เสมอว่าในดวงตานั้นแฝงอะไรบางอย่าง ลึกลับและวัดไม่ถึง……แล้วเขาก็เหมือนนึกอะไรออก จึงถามขึ้นทันที
“อาจารย์ ตอนนี้อยู่ที่โลกมนุษย์ใช่ไหม?”
“อยู่สิ ไม่งั้นครูจะลากเธอออกมาได้ยังไง?”
“นั่นแปลว่า……โลกมนุษย์ตอนนี้ รวมเซียนครึ่งเทพไว้ถึงสี่คน?”
“สี่คน? ฮ่า ฮ่า……” อาจารย์หัวเราะเบา ๆ ไม่ตอบตรง ๆ “สรุปแล้ว ครูมาถึงแล้วก็จริง แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะก้ำกึ๊กเรื่องพวกนี้……”
“เพราะความเป็นกลางของสมาคมสนธยา?”
“ก็ไม่ใช่ทั้งหมด ความเป็นกลางของสมาคมสนธยาก็เป็นแบบสัมพัทธ์ ไม่ใช่แบบเด็ดขาด……ยกตัวอย่างภารกิจครั้งนี้ของเธอ ในบางมุมก็ถือเป็นตัวแทนท่าทีของสมาคมสนธยาได้” อาจารย์พักไว้ชั่วครู่
“ครูไม่ลงมือ เพราะผู้แสดงนำของละครใหญ่เรื่องนี้ ไม่ใช่ครู……”
“แล้วใคร?”
“เธอไง เหล่าลิ่ว”
“ฉัน?” เฉินหลิงหัวเราะขื่น ๆ “ฉันแค่ผู้ฝึกวิถีเทพเจ้างิ้วขั้นสามคนหนึ่ง จะมีสิทธิ์ก้าวเข้าไปพัวพันกับสงครามระดับนี้ได้อย่างไร……ปลดปล่อยหายนะจากเหวกุ่ยเฉาออกมา ทำให้กระดานรบวุ่นวาย ก็คือเพดานสุดของฉันแล้ว……ฉันแม้แต่ชีวิตของเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งก็ยังช่วยไว้ไม่ได้”