อู้อู้——
เมื่อกระแสลมพายุภายในกายของซีจายถูกกดดันจนถึงขีดสุด แสงสีน้ำเงินกะพริบวับภายในร่าง ลมหายใจมังกรลูกที่สองพร้อมปะทุออกมาทุกเมื่อ!
และดวงตาคู่นั้นที่ดุจปากระเบิดลมก็ล็อกเป้าใส่ร่างที่พุ่งทะยานผ่านซากปรักหักพังอย่างรวดเร็วไม่ปล่อยหลุด
ไม่ว่าเฉินหลิงจะพึ่งคางคกเงาเคลื่อนที่เร็วแค่ไหน ลมหายใจมังกรของซีจายก็ยังเล็งมายังทิศทางของเขาได้เสมอ ความรู้สึกวิกฤตที่ลึกจากชั้นจิตวิญญาณไหลบ่าท่วมหัวใจเฉินหลิงอย่างบ้าคลั่ง!
ไม่ได้!
หลบไม่พ้น!
ความคิดนี้ผุดขึ้นในสมองเฉินหลิง เขาได้แต่จ้องมองมังกรยักษ์ลอยนิ่งกลางอากาศ เหมือนเคียวของเทพมรณะที่ยกขึ้นสูงแล้ว พร้อมฟันลงบนศีรษะของเขาเมื่อไหร่ก็ได้!
ในเวลาเดียวกัน
ความรู้สึกเหมือนถูกฉีกขาดไหลทะลักออกจากสมองของเฉินหลิง
ภาพตรงหน้าเริ่มกะพริบวูบวาบ ในความมึนงง เขาทั้งร่างเหมือนกลับไปอยู่ในโรงละครนั้นอีกครั้ง
เฉินหลิงลืมตาขึ้น ไฟสปอตไลท์สีซีดจางปักดุมหอกเข้าที่ร่างเขา แสงแรงจนแทบลืมตาไม่ได้ ต้องแง้มตาเพียงช่องแคบเพื่อมองเห็นสภาพรอบ ๆ ได้อย่างฝืน ๆ……
ตุม——
ตุม——!!
ตุม——ตุม——ตุม——!!
เสียงเหยียบย่ำที่ทุ้มหนักและดุดันก้องกัมปนาททั่วทั้งโรงละคร
ดวงตาสีเลือดคู่แล้วคู่เล่าบนอัฒจันทร์ผู้ชมยิ่งแน่นข้นและน่าสะพรึงยิ่งขึ้น ฝ่าเท้าของมันเหยียบย้ำพื้นดินแรง ๆ ราวกับระบายความโกรธแค้นและฆาตจิตในใจ เสียงทับซ้อนกันเป็นคลื่นทะเลที่ดังกึกก้องจนแทบหูหนวก ซัดเข้าหาเฉินหลิงบนเวที!