ได้ยินถึงตรงนี้ สมาชิกสมาคมสนธยาทั้งหมดก็เงียบงันพร้อมกัน
พวกเขาแทบจะเห็นภาพเมื่อหลายปีก่อน ตรงหน้าฐานทัพหงเฉิน ผู้บุกเบิกนับไม่ถ้วนก้าวเข้าสู่ซากปรักหักพังจากนิวเคลียร์ด้วยความมุ่งมั่น ใช้พลังและความเด็ดเดี่ยวของตนเองค่อย ๆ เชื่อมต่อรางรถไฟของแดนขึ้นมาใหม่ทีละน้อย...
"ผู้บุกเบิกรุ่นแรกก้าวเข้าไปในซากนิวเคลียร์ไม่นาน ก็เริ่มมีอาการแปลก ๆ ทั้งไข้สูง มะเร็ง ไอเลือด แล้วก็เสียชีวิตใน 15 วัน
ผู้บุกเบิกรุ่นที่สองเดินตามไปติด ๆ ตามด้วยรุ่นที่สาม... หลังจากการต่อสู้เกือบสองเดือน รางรถไฟของแดนก็เชื่อมต่อกันได้ในที่สุด โครงสร้างพื้นฐานก็ซ่อมแซมได้เกือบครบ... ตอนนั้นเสบียงที่ฐานทัพหงเฉินสำรองไว้เหลืออยู่เกือบหมด ถ้าไม่ใช่พวกเขาซ่อมรางทันเวลา ทำให้ขบวนรถไฟของแดนขนเสบียงมาได้เพียงพอ คนที่ซ่อนอยู่นับล้านคงต้องอดตายกันไปครึ่งหนึ่ง...
แต่ผู้บุกเบิกทั้งหลายรุ่นนี้ ในที่สุดก็ไม่มีใครมีชีวิตกลับมา
หลังจากนั้น เก้าแดนก็เชื่อมต่อกันใหม่อีกครั้ง ฐานทัพหงเฉินก็พยายามตามหาผู้อยู่เบื้องหลังการโจมตีด้วยนิวเคลียร์ครั้งนั้น แต่จากไทม์ไลน์แล้ว หงเฉินจวินเป็นผู้เข้านอนหลับล่าสุดในบรรดาเก้าจวิน จวินอีกหลายคนเข้าห้องนอนยาวกันมาก่อนหน้านางแล้ว... แถมเมื่อวิทยาศาสตร์ถดถอยลง ก็ไม่มีทางย้อนรอยวิถีของอาวุธนิวเคลียร์ได้ ดังนั้นเรื่องนี้จึงไม่มีข้อสรุปจวบจนทุกวันนี้"
"เพิ่งนึกออกว่าทำไมคนแดนหงเฉินถึงอายุสั้นกันขนาดนี้... ที่จริงเป็นเพราะรังสีนิวเคลียร์สินะ?" โพแดง 9 พยักหน้าเบา ๆ
"หลังการโจมตีด้วยนิวเคลียร์สามลูกนั้น ความเข้มข้นของรังสีในแดนหงเฉินก็เกินมาตรฐานมาตลอด โชคดีที่แดนอำนาจของหงเฉินจวินดูเหมือนจะกดรังสีในอากาศไว้ได้ หลังผ่านไปสิบกว่าปี ความเข้มข้นของรังสีถึงจะลดลงมาอยู่ในระดับที่ทนได้ยากเยิน...