เปรี้ยง——!!!
สายฟ้าสีหมึกพาดผ่านขอบฟ้า เสียงระเบิดสะเทือนปฐพีดังก้องกัมปนาท!
เงาดำพุ่งกระแทกลงมาราวกับกระสุนปืนใหญ่ บดขยี้เนินเขารกร้างจนเป็นผุยผง ก่อนฝังตัวลงไปกลางพื้นดินแข็งกระด้าง ฝุ่นควันฟุ้งกระจายเต็มท้องฟ้า
ริมขอบกลุ่มเมฆบนท้องฟ้า ชุดขาวปรากฏตัวราวกับเทพเจ้าเสด็จลงมา จ้องมองซากเนินเขาที่ถูกฝุ่นควันคลุกรวมอย่างเยือกเย็น
“……คราวนี้ นายก็ยังไม่ตายอีกงั้นเหรอ??”
ลวี่เหลียงเหรินยกปากกาหมึกแปดฉื่อในมือ กระชากมันไปมากลางความว่างเปล่าอย่างรวดเร็ว ดุจทวนฟางเทียนฮว่าจี่ที่ปั่นจนเกิดเงาที่หลงเหลือ หยดหมึกกับน้ำพุ่งกระจายออกจากตัวเขาไปทุกทิศอย่างบ้าคลั่ง
หมึกเหล่านั้นซึมลงบนแผ่นกระดาษบาง ๆ ราวกับภาพวาด แป๊บเดียวเช็ดท้องฟ้าให้กลายเป็นสีดำมืด ราวกับเมฆพายุซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ แรงกดดันสยองขวัญเอื่อยลงมาเยือนโลกมนุษย์!
“วับ”
ทันทีที่ลวี่เหลียงเหรินเปล่งเสียงเพียงคำเดียว สายฟ้าหมึก 108 สายปั่นจนเกิดเงาที่หลงเหลือ ผ่าออกจากเมฆพายุที่กองซ้อนกันลงมาอย่างรวดเร็ว ดุจเทพสายฟ้าพิโรธบันดาลโทสะ ทุ่มคทาแห่งวันดับโลกาลงมา ทำลายล้างอย่างบ้าคลั่งกลางศูนย์กลางซากเนินเขานั้น!
ตุบ ๆ ๆ ๆ ตุบ——
ร่องเหวของพื้นดินลึกขึ้นเรื่อย ๆ ใต้การฟาดของสายฟ้า คลื่นกระแทกเกือบลบเลือนภูมิประเทศรอบ ๆ จนหมดสิ้น การทิ่มบดครั้งนี้ดำเนินไปนานกว่าครึ่งนาที เสียงดังที่เกือบฉีกแก้วหูถึงค่อย ๆ เงียบลง
เมื่อสายฟ้าหมึกที่ลอยกระจายค่อย ๆ จางหาย พื้นดินเดิมหายไปต่อหน้า แทนที่ด้วยมหาสมุทรหมึกน้ำ… ณ ตอนนี้ ตรงกลางของมหาสมุทรนั้น ร่างกายที่แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี กำลังโยกไหวเบา ๆ ไปกับคลื่น