หวงซู่เยว่ไม่ได้ดีใจลิ้นไปกับการสังหารปีศาจมนุษย์สีเงินได้สามตัว ตรงกันข้าม เธอยิ่งระมัดระวัง
แผนเดิมที่วางกับดักไว้สามจุด ตอนนี้ทำได้เพียงสองจุด แทนที่จะเสี่ยงถูกปีศาจมนุษย์สีเงินซุ่มโจมตีแล้วออกแรงไปวางกับดักจุดสุดท้าย เธอเลือกเดินอย่างมั่นคงที่สุด เพื่อรับประกันความปลอดภัยของตัวเองและเพื่อนร่วมทีม
ต่อการตัดสินใจของหวงซู่เยว่ พวกองครักษ์ไม่มีข้อคัดค้านแม้แต่น้อย แม้พวกเขาจะก้าวเข้าสู่วิถีเทพ มีพลังเหนือมนุษย์ แต่ก็ยอมรับนับถือหวงซู่เยว่จากใจจริง... ฉะนั้นแม้กลุ่มทุนหวงจะไม่มีอีกต่อไป แม้หวงซู่เยว่จะหมดตัวจนไม่เหลืออะไร พวกเขาก็ยังเต็มใจตามเธอ
บางที นี่อาจคือพลังที่มาจากเสน่ห์แห่งความเป็นคน
“ไปกันเถอะ”
หวงซู่เยว่พาทุกคนมุ่งหน้าตรงไปยังที่หลบภัย
องครักษ์ที่ถูกเรียกว่า “ห้าว” ยืนอยู่บนซากจากการระเบิด ค่อย ๆ ย่อตัวลง สำรวจศพที่แตกร้าวเหล่านั้นอย่างละเอียด
“แปลก... ไม่มีอวัยวะ ไม่มีเนื้อ ไม่มีสมอง... พวกมันเนี่ย ใช้อะไรตัดสินใจ แล้วใช้อะไรขยับตัวกัน?”
ห้าวบ่นพึมพำ ดวงตาเต็มไปด้วยความงงงวย
แต่เรื่องนี้ไม่สำคัญแล้ว ภารกิจของเขามีเพียงเป็นเหยื่อล่อ ใช้กับดักวัตถุระเบิดของคุณหนูเพื่อลดจำนวนปีศาจมนุษย์สีเงินให้ได้มากที่สุด ส่วนพวกมันเป็นปีศาจมาจากไหน ไม่จำเป็นต้องสืบลึก
ห้าวลุกขึ้นยืน กำลังจะเดินกลับไปยังถนน แต่วินาทีถัดมาราวกับรู้สึกอะไรบางอย่าง เขาหันหลังกลับไปมองอย่างเลื่อนลอย...
ฟู่วว——!!