“รอง?” เฉินหลิงส่ายหัวทันควัน “ผมไม่ได้อยากเจอคนรอง ผมจะเจอหัวหน้าของพวกแก”
“……แกยังเลือกง้ำด้วยเหรอ”
“ผมจะเจอหัวหน้า คุยเฉพาะกับเขาคนเดียว” เฉินหลิงพูดย้ำอีกครั้ง
เมื่อเฉินหลิงลำบากยากเย็นแค่ไหนถึงได้แฝงตัวเข้ามาในฐานโลกมนุษย์ ย่อมอยากสัมผัสกับคนที่มีตำแหน่งสูงที่สุดเท่าที่จะทำได้ เหมือนข้อเสนอของเฉินหลิงเมื่อครู่ สำหรับศาลที่แปดแล้วต้องขออนุมัติจากผู้บังคับบัญชา แต่ศาลที่สามอย่างลี่เหลียงเหรินแค่ตอบรับประโยคเดียว ก็เปลี่ยนสถานการณ์ของเขาได้ทันที
ไม่เพียงเท่านั้น หัวหน้าคนนี้สามารถมีที่ยืนเป็นของตัวเองในแดนเทา เฉินหลิงก็อยากเห็นสักหน่อยว่าแท้จริงแล้วเป็นผู้ใด
“แกเข้าเฝ้าหัวหน้าไม่ได้ ไม่ใช่แค่แก ศาลอื่น ๆ ของพวกเราก็เข้าไม่ได้เหมือนกัน”
“ทำไมล่ะ”
“ไม่มีเหตุผล” หยางมู่เฉวียนดูจะไม่พอใจกับท่าทางหยิ่งผยองของเฉินหลิง จึงเตือนด้วยน้ำเสียงหนักหน่วง “หกโพแดง เฉินหลิง อย่าลืมนะ ตอนนี้แกเป็นเชลย ไม่มีสิทธิ์เลือกโน่นเลือกนี่”
เฉินหลิงขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่พูดอะไร เพียงแต่จดข้อมูลเรื่องศาลของหัวหน้านี้ไว้ในใจ
ที่ไม่ยอมให้เจอหัวหน้าก็ยังพอเข้าใจได้ แต่ที่บอกว่าแม้แต่ศาลอื่นก็เข้าเฝ้าไม่ได้ นี่มันน่าสนใจแล้ว…… ไม่ก็แปลว่าศาลของหัวหน้าหยิ่งผยองและเก็บตัวจนไม่ยอมติดต่อกับคนนอก ไม่ก็…… สถานะของหัวหน้าคนนี้ไม่สมประกอบ จนไม่เหมาะที่จะพบปะผู้อื่น?
เฉินหลิงเดินต่อไป ทางเดินยาวกว่าที่คิดไว้อีก เดินไปราวสามสี่นาที จึงเห็นทางแยกแห่งแรก