“มันเหรอ?”
เฉินหลิงสะดุ้ง สายตาหันกลับไปมองกรอบภาพเปล่า ๆ ที่แขวนอยู่เหนือประตูใหญ่
วินาทีถัดมา เส้นสายต่าง ๆ ค่อย ๆ ลากออกจากผืนผ้าใบเปล่า ไขว้กันเป็นรูปสามเหลี่ยม สี่เหลี่ยม วงรี และเรขาคณิตแปลก ๆ อีกเป็นหวีเป็นซี่ จนแน่นทั้งผืนผ้าใบ ชำเลืองมองไปเหมือนแบบฝึกหัดของเด็กประถมที่ปั่นเครื่องมือวาดรูปต่าง ๆ ลงบนกระดาษขาว
ศาลาที่สอง…… เป็นภาพวาดเหรอ?
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องสปีชีส์แล้ว แม้มันจะเป็นภาพวาดจริง อย่างน้อยก็ควรมีเงาร่างคนสักหน่อยสิ…… รูปทรงเรขาคณิตระเกะระกะเหล่านี้ ดูนามธรรมเกินไปแล้ว
ราวกับได้ยินความคิดของเฉินหลิง รูปเรขาคณิตเหล่านั้นประกอบร่างกันเอง วงรีตั้งขึ้นกลายเป็นใบหน้ายาวรี สี่เหลี่ยมคางหมูวางตรงตำแหน่งจมูก สี่เหลี่ยมผืนผ้าวางขวางกลายเป็นปาก วงกลมหนึ่งกับสามเหลี่ยมหนึ่ง ซ้ายขวาเกาะอยู่สองข้างจมูก เหมือนดวงตาคู่ที่ใหญ่ไม่เท่ากัน สูงต่ำไม่เท่ากัน
“[หกโพแดง]เฉินหลิง” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากในกรอบภาพ “ในร้อยปีมานี้ นายคือสมาชิกสมาคมสนธยาคนที่สองที่มาถึงที่นี่”
คิ้วเฉินหลิงขมวดขึ้นเล็กน้อย แม้ในใจจะมีคำตอบอยู่แล้ว เขาก็ยังแกล้งทำเป็นโง่ถามว่า
“โอ้? แล้วคนแรกล่ะ?”
“คนแรกน่ะ เป็นความอัปยศของฝูเซิงฮุ้ย” เสียงของหอที่สองราบเรียบผิดปกติ “ตอนนี้เขาถูกขังอยู่ใน《กวนีกา》 ไม่มีวันหลุดพ้นจากกรงขังนี้ตลอดชั่วนิรันดร์”
“คนแรก” ที่หอที่สองพูดถึง ย่อมหมายถึงอัจฉริยะแห่งวิถีเทพชิงที่ทุกแดนในเก้าแดนต่างรู้จักดี อดีตหอที่เก้า และปัจจุบันคือ[แปดดอกจิก]แห่งสมาคมสนธยา