พร้อมเสียงดนตรีประกอบอันเกรียงไกร เวทีตรงกลางก็มีโต๊ะหนึ่งตัวปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า
"ที่แน่...การแสดงเสร็จสิ้นซะที"
เฉินหลิงเห็นดังนั้นก็เดินตรงไปยังโต๊ะที่ถูกแสงไฟสปอตไลท์ส่องคลุม
เงื่อนไขการแสดงชิ้นสุดท้ายเพื่อเลื่อนขึ้นสู่ขั้นสี่ คือ "ทำการแสดงแบบอันตระหนักใต้การมีส่วนร่วมของ 'ผู้ชม'" — ในตอนแรกเฉินหลิงก็ไม่เข้าใจจริง ๆ หรอกว่าผู้ชมจะมีส่วนร่วมได้อย่างไร อย่างไรถึงนับเป็นการมีส่วนร่วม... แต่ตอนที่ปากกระบอกปืนลูกซองหมุนจ่อขมับนั้น เขาก็รู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร
แล้วการแสดงแบบไหนล่ะ จะสื่อความ "มีส่วนร่วม" ได้ดีกว่าการให้ "ผู้ชม" เข้ายึดครองร่างกาย? การเปิดฉากสังหารทะลุมิติในสงครามแดนในฐานะ[เชา] จะไม่นับว่าสะใจเต็มที่ได้อย่างไร?
แต่ผลพวงจากการปล่อยหายนะเยาะเย้ยก็ร้ายกาจเกินไป... ถ้าไม่มีอาจารย์ ถ้าไม่มีเฉินหลิงคนที่เขตสาม เขาคงหมดสภาพไปนานแล้ว สถานการณ์แบบนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง
เฉินหลิงเดินมาถึงขอบโต๊ะเขียนหนังสือ กระดาษขาวแผ่นหนึ่งวางเอาไว้บนนั้นแล้ว
"ยินดีด้วยที่คุณสำเร็จชื่อบทละคร: 《กุหลาบ ปืนฉลอง และการปรากฏตัวสุดอลังการ》"
"ค่าคาดหวังผู้ชมสูงสุดของบทละครนี้: 87%"
เมื่อตัวอักษรเหล่านั้นปรากฏขึ้น หน้ากระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าก็ถูกร่างขึ้นจากความว่างเปล่า มาบรรจบรวมกันตรงหน้าเฉินหลิงกลายเป็นเล่มชื่อบทละครหนาเล่มหนึ่ง
"《กุหลาบ ปืนฉลอง และการปรากฏตัวสุดอลังการ》... ชื่อก็ใช้ได้เนอะ"
เฉินหลิงเปิดเล่มชื่อบทละครในมือ ไม่ต่างจากเล่มก่อน ๆ ข้างในบันทึกเรื่องราวช่วงเวลาที่ผ่านมาของเขาอย่างละเอียดในมุมมองบุรุษที่สาม ส่วนเนื้อหาที่ไม่เกี่ยวกับเขาก็ถูกเส้นสีดำปิดกั้นไว้ ไม่สามารถเปิดดูได้