“นายหมายความว่า ในก้อนหินเล็ก ๆ นั่น มีวิญญาณอย่างน้อยหนึ่งล้านดวงงั้นรึ?”
ประตูมหาศาลที่หกอึ้งไปชั่วขณะ “แกเอาวิญญาณจำนวนมากขนาดนี้มาจากไหน??”
หลังเว้นจังหวะสั้น ๆ สายตาของทั้งสองก็ตกลงบนร่างสามคนเบื้องหลังแบรนด์พร้อมกัน เมื่อนึกถึงนครหลักหงเฉินที่เพิ่งถูกโจมตีจนบาดเจ็บสาหัสเมื่อไม่นานก่อน คำตอบที่เชื่อไม่ได้ก็ผุดขึ้นในใจของทั้งคู่พร้อมกัน…
“เป็นแก?!!” หอที่เจ็ดพูดหลุดออกมาทันที “การโจมตีแดนหงเฉินครั้งนั้น เป็นฝีมือที่แกวางแผนเอง?!! ใช้ชีวิตของชาวบ้านในแดนหงเฉินของเรา ไปหลอมหินนักปราชญ์?!!”
“แกบ้าไปแล้ว?!!!!”
“อย่าเพิ่งตื่นตูมสิ พวกนายเข้าใจผิดแล้ว!” แบรนด์ยักไหล่ ชูภาชนะแก้วในมือขึ้น “หินนักปราชญ์ก้อนนี้ คือของที่พวกเราหลอมมาจากสองเขตใหญ่ของแดนอู๋จี้… ไม่เกี่ยวกับแดนหงเฉินของพวกนายเลยสักนิด”
ประตูมหาศาลทั้งสองชะงัก
ทันใดนั้นมือของแบรนด์ก็สะบัดไปด้านหลัง หนึ่งในสามร่างคลุมโพธิ์ดำหยิบภาชนะแก้วอันที่สองออกจากอกเสื้อ ส่งต่อมายังมือของแบรนด์
แบรนด์รับภาชนะมาอย่างไม่ใส่ใจ เขย่าเบา ๆ เสียงกระทบก้อนหินนักปราชญ์ที่ใหญ่กว่าด้านในก็ดังกึกก้อง
เขายิ้มน้อยแล้วเอ่ยว่า
“ก้อนนี้ต่างหาก คือก้อนที่หลอมในแดนหงเฉินของพวกนาย”
รูม่านตาของประตูมหาศาลทั้งสองหดตัววูบ!!
ทั้งคู่เดือดฟ้าดินดับ กำลังจะลงมือทำอะไรบางอย่าง เงาร่างดำหลายสายก็พุ่งทะยานออกมาจากประตูลับของโบสถ์พร้อมกัน สายอาคมวิถีเทพสุดน่าสะพรึงก็กระหน่ำลงมาทันที!