ควันหนาม้วนตัวค่อย ๆ จางหายไป แสงและความร้อนค่อย ๆ สลายหายไปในความว่างเปล่า
ผู้เฒ่าขั้นเจ็ดแห่งสมาคมเวทมนตร์หลายคนกระเด็นกระจัดกระจายไปรอบ ๆ อย่างอนาถ ดูเหมือนยังไม่ทันตั้งตัวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ก่อนจะหันหัวมองไปยังจุดศูนย์กลางการระเบิดพร้อมกัน
เห็นเพียงพื้นทองคำอันแข็งกร้าวถูกระเบิดจนกลายเป็นหลุมยักษ์ ชิ้นเนื้อฉีกขาดกระจัดกระจายเต็มทุกซอกทุกมุมของหลุม ศพไร้รูปร่างหนึ่งนอนอยู่ท่ามกลางก้อนหินป่น ทั้งร่างไหม้เกรียมดำคลึ้ง
โบสถ์ทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบงันราวกับหลุมศพ
ผู้เฒ่าขั้นเจ็ดแห่งสมาคมเวทมนตร์จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อสายตา ก่อนจะหมุนคออย่างฝืดเคือง สายตาทั้งหมดหันมารวมกันอยู่ที่ร่างในชุดกาวน์วิจัยสีขาวไม่ไกลนัก
จงจำไว้ว่า โถงทั้งสองของฟูเซิงฮุ่ยต่างมีระดับขั้นเจ็ดทั้งคู่… แต่อู๋จีจวินเพียงยกมือขึ้นเบา ๆ ก็ลบเหลือซ้ำออกไปได้ทั้งสองคนง่ายดาย?!
สังหารผู้เฒ่าขั้นเจ็ดราวกับเชือดหมา นี่คือสิ่งที่เรียกว่าเก้าจวินงั้นรึ??
ในตอนนี้ สายตาที่มองมายังอู๋จีจวินและแบรนด์ได้เปลี่ยนไปสิ้นเชิง… ในจำนวนคนเหล่านี้ บางคนอาจเคยไม่เชื่อฟังแบรนด์อย่างถวิล บางคนอาจเพียงถูกสถานการณ์บังคับให้ต้องก้มหัวตามกระแส แต่ภายในสามสิบวินาทีนับจากที่อู๋จีจวินปรากฏตัวลง ความเข้าใจของพวกเขาก็ถูกพลิกคว่ำหมดสิ้น
อู๋จีจวินเพียงยกมือขึ้นก็สังหารโถงแห่งแดนโลกมนุษย์ได้ การฆ่าพวกขั้นเจ็ดอย่างพวกเขาจะยากอะไร?
หรือว่า… ชีวิตของพวกขั้นเจ็ดอย่างพวกเขาจะเป็นตาย สำคัญอะไรกับอู๋จีจวินจริง ๆ หรือ? แม้แดนอู๋จีจะไม่มีขั้นเจ็ดแม้แต่คนเดียว เพียงอาศัยอู๋จีจวินเพียงลำพังก็มากพอจะพลิกเก้าแดนของมวลมนุษย์จนวุ่นวายไปหมด!