ขณะเดียวกันนั้น ไป๋เย่กับแจ็คดอกจิกที่กำลังพยายามสกัดกั้นแบรนด์อยู่กลางอากาศ ต่างตัวสั่นเมื่อได้ยินประโยคนี้
ทั้งสองสบตากัน เห็นความรู้สึกแปลก ๆ ในสายตาของอีกฝ่าย แล้วไม่ได้นัดหมายกันไว้แต่กลับถอยหลังไปพร้อมกัน โดยไม่มีทีท่าว่าจะยอมต่อสู้ต่อกับแบรนด์อีก
“……หา?”
แบรนด์ที่เพิ่งฉีกฉากเวทมนตร์ออกเห็นดังนั้นก็อดแปลกใจไม่ได้
ไป๋เย่กับแจ็คดอกจิกกลายเป็นสายแสงสองสายพุ่งทะลุถนน โดยคนหลังหยิบหมวกเวทมนตร์ออกมาจากกลางอากาศ สะบัดเบา ๆ ครั้งเดียวก็ดูดเจี่ยนฉางเซิงกับพวกเข้าไปในหมวก
“นี่……” ขงเป่าเซิงเห็นภาพเต็มไปด้วยความมหัศจรรย์เช่นนี้ ก็ยืนตัวแข็งค้างไปชั่วขณะ
ยังไม่ทันที่เขากับหลี่ชิงซานจะได้เอ่ยปาก หมวกเวทมนตร์ของแจ็คดอกจิกก็สะบัดอีกครั้ง ดูดทั้งสองเข้าไปด้วย
ขณะเดียวกัน ไป๋เย่จ้องมองเฉินหลิงอย่างจริงจัง
“เฉินหลิง นายจริงใจนะเรื่องนี้?”
“อืม” เฉินหลิงพยักหน้าเบา ๆ มองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหลังตัวเอง แล้วตอบอย่างแน่วแน่ “วางใจเถอะ……ฉันจะไม่เป็นอะไร”
“ดี งั้นพวกเราไปก่อนนะ!”
คำยังไม่ทันจบ ทั้งสองก็ระเบิดความเร็วอย่างเหลือเชื่อราวกับเผชิญหน้ากับชีวิตตาย แวบหายไปไม่กี่ครั้งก็หายไปจากสายตาของเฉินหลิง……
เฉินหลิง: ……
ความรวดเร็วเด็ดขาดของไป๋เย่กับแจ็คดอกจิกทำให้เฉินหลิงอดตกใจไม่ได้ ส่วนขงเป่าเซิงทั้งสองในหมวกเวทมนตร์ยิ่งหน้าเซ่อซ่าไปกันใหญ่
“ท่านลุง……ท่านลุงยังอยู่ตรงนั้น!” เด็กหนุ่มเอ่ยอย่างร้อนรน “พวกท่านทิ้งเขาไว้!”
“พวกเราพาเขาไปไม่ได้”
“……ทำไม??”
“เรื่องนี้มันยุ่งยากน่ะสักหน่อย……สรุปก็คือ ตอนนี้อย่าเข้าใกล้เขาจะดีกว่า”
“แต่ถ้าทิ้งท่านลุงไว้คนเดียว เขาจะเป็นอันตราย!”
“อันตราย?”
เสียงหัวเราะเยาะของหัวใจแดง 9 ดังแว่วมาจากในหมวกเวทมนตร์ สายตานับไม่ถ้วนทะลุผ่านตัวหมวกมองไปยังซากถนนที่รุ่งริ่งถอยห่างไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว
“จงจ้องมองดูให้ดี ๆ ซะ……ว่า ‘ท่านลุงหลิน’ ที่พวกเจ้าเรียกกันนั้น แท้จริงแล้วเป็นสิ่งมีชีวิตเช่นไร”